All Chapters of เสิ่นหลี เซียนหรือจะสู้ข้า! : Chapter 1 - Chapter 10

ภายใต้แสงอาทิตย์แผดเผาของบ่ายวันเสาร์ เสิ่นหลียืนปัดฝุ่นออกจากกางเกงคาร์โก้สีซีดของเธอพลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ดวงตาเรียวคมภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีดำสนิทกวาดมองไปรอบบริเวณเนินเขาดินลูกรังที่ถูกล้อมด้วยแถบพลาสติกสีเหลืองสลับดำพื้นที่แห่งนี้เดิมทีเป็นเพียงโครงการก่อสร้างทางหลวงชนบทธรรมดา จนกระทั่งคนขับรถขุดดินบังเอิญกระแทกเข้ากับ ‘เพดานหิน’ บางอย่างที่ไม่ควรมีอยู่“อาจารย์เสิ่นครับ! ทางนี้ครับ ทีมงานเตรียมสปอตไลท์กับเครื่องปั่นไฟพร้อมแล้วครับ” เสียงตะโกนจากเจ้าหน้าที่รุ่นน้องทำให้เธอหันไปมองพร้อมกับขยับหมวกแก๊ปให้เข้าที่เสิ่นหลีไม่ได้ตอบรับด้วยคำพูด เธอเพียงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้อุปกรณ์คู่ใจขึ้นมาสะพาย ภายในนั้นมีเครื่องมือที่คนทั่วไปมองว่าเป็นแค่เศษเหล็ก แต่สำหรับเธอ มันคืออาวุธที่ใช้สื่อสารกับคนตาย...โดยเฉพาะ ‘ไม้บรรทัดเหล็กสีหม่น’ ที่เธอชอบพกติดตัวไว้เสมอ แม้มันจะดูเหมือนอุปกรณ์วัดระยะธรรมดาที่หาซื้อได้ตามร้านอุปกรณ์ แต่น้ำหนักและความรู้สึกยามที่มันอยู่ในมือนั้นกลับประหลาดอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งที่มาของมันมาจากร้านของเก่าแห่งหนึ่งซ

เสิ่นหลีไม่ได้ตอบคำถามของเสิ่นต้าฟู่ด้วยคำพูด แต่นางตอบด้วยสายตาอันเย็นเยียบจนถึงกระดูก แววตาของนักโบราณคดีสาวผู้เคยเผชิญหน้ากับซากศพและกลไกความตายในสุสานโบราณมานับไม่ถ้วน บัดนี้ถูกหลอมรวมเข้ากับปราณมังกรที่คุกรุ่นอยู่ในจิตวิญญาณ ทุกย่างก้าวที่นางสืบเท้าเข้าหาลุงใจโฉด นั้นหนักแน่นและทรงพลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ข้าเป็นใครน่ะหรือ?” เสิ่นหลีแค่นยิ้มมุมปาก มือที่กำด้ามกระบี่ที่ทั้งยาวและตรงราวกับไม้บรรทัดเหล็กขยับเพียงเล็กน้อยจนเกิดเสียงตัดอากาศดังฟืด“ข้าก็คือหลานสาวที่แกเพิ่งบอกว่าจะขายกินอย่างไรเล่า!”“ยะ... อย่าเข้ามานะ! อีเด็กปีศาจ! พวกแกสองคนมัวทำอะไรอยู่ จัดการมันสิ!” เสิ่นต้าฟู่ตะโกนลั่นพลางพยายามถอยกรูดจนหลังไปชนกับโต๊ะเก่าที่จะพังแหล่มิพังแหล่ชายฉกรรจ์อีกคนที่ยังไม่บาดเจ็บ กัดฟันข่มความกลัว เขาชูไม้พลองในมือขึ้นหมายจะฟาดเข้าที่ศีรษะของเด็กสาวอย่างสุดแรง ทว่าในสายตาของเสิ่นหลี การเคลื่อนไหวนั้นช้าเกินไป ประสาทสัมผัสของนางในร่างนี้ดูเหมือนจะถูกยกระดับขึ้นจนมองเห็นวิถีการโจมตีได้อย่างชัดเจน“ฟาดมาทางนี้ใช่ไหม?”เสิ่นหลีเอี้ยวตัวหลบเ

คำว่า “โลกใบนี้ก็ไม่แย่” เพิ่งหลุดออกจากปากเสิ่นหลีได้ไม่นานเท่าไหร่หลังจากที่นางจัดการถอนขนไก่และล้างทำความสะอาดรวมถึงนำมาต้มกับโสมล้ำค่าที่เก็บได้ ในขณะที่น้องสาวกับนางกำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังคราแรกเสิ่นหลีคิดว่าเป็นสัตว์อสูร จึงเอื้อมมือไปหยิบไม้บรรทัดเหล็กที่วางอยู่ข้างกายทันที ทว่าเพียงอึดใจต่อมาเสียงหัวเราะเย่อหยิ่งของคนหนุ่มก็ดังขึ้นเสียก่อน“กลิ่นอาหารวิญญาณ? ใครกันถึงกล้านำของดีมาต้มกินกลางป่าหมอกลวงตา”เสิ่นหลีนิ่งไปเล็กน้อย ‘คน?’ เพราะจากความทรงจำของร่างเดิม ป่าหมอกลวงตาไม่ใช่ป่าธรรมดา แต่เป็นสถานที่ฝึกฝนขั้นต้นของเหล่าผู้ฝึกตนในเขตชิงหลานอวี้ ผู้ฝึกตนระดับล่างมักเข้ามาล่าสัตว์อสูร เก็บสมุนไพร หรือทดสอบวิชากันที่นี่ ดังนั้นจึงทำให้ไม่มีคนธรรมดากล้าย่างกรายเข้ามา ด้วยส่วนหนึ่งเพราะต้องการหลีกเลี่ยงการปะทะกับคนเหล่านี้นอกจากสัตว์อสูรซึ่งแน่นอนว่า “ระดับล่าง” ของผู้ฝึกตน ก็ยังสูงกว่าชาวบ้านธรรมดามากพอให้คนเหล่านี้มองคนเหล่านั้นเป็นมดปลวกนั่นเอง ไม่นานนักชายหนุ่มสามคนในชุดศิษย์สำนักสีเทาขาวก็เ

เสิ่นหลีมองท่าทางของเสี่ยวไป๋ที่รีบกระโดดเข้ามาขวางด้วยความซาบซึ้งใจ นางเข้าใจได้ทันทีโดยไม่ต้องมีระบบแปลภาษา สัตว์วิญญาณตัวนี้คงผูกพันกับเจ้านายเก่าและรู้ดีว่ากลไกที่ปกป้องถุงสีดำใบนั้นน่ากลัวเพียงใด“เข้าใจแล้ว ข้าไม่จับมันหรอก” เสิ่นหลีเอ่ยพลางลอบคิดในใจที่ตัวเองไม่ใช่พวกโลภมากนักโบราณคดีสาวรู้ดีจากประสบการณ์ขุดค้นว่า สิ่งของบางชิ้นหากยังไม่ถึงเวลาอันควร หรือไม่มีความรู้ในการจัดการที่ถูกต้อง การฝืนครอบครองก็ไม่ต่างจากการรนหาที่ตาย ยิ่งระบบจากไม้บรรทัดเหล็กคู่ใจระบุชัดเจนถึงคำว่า ‘สายเลือดปฐมกาลไท่ชู’ ยิ่งทำให้นางตระหนักว่าเบื้องหลังร่างที่นางมาอาศัยอยู่นี้ และเทคโนโลยีโบราณที่แฝงอยู่ในไม้บรรทัดเหล็กสัมฤทธิ์ อาจมีความลับระดับสะเทือนฟ้าดินซ่อนอยู่นางหันไปมองเสิ่นเหยาที่บัดนี้กำลังกอดเสี่ยวไป๋ไว้แน่นอีกครั้ง เด็กน้อยยังคงส่งยิ้มให้เจ้ากระต่ายอย่างอ่อนโยน โดยที่เสิ่นเหยาเองก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่าหลังจากที่นางกลืนโอสถชำระไขกระดูกปรับฐานรากเข้าไป พลังงานบริสุทธิ์สายหนึ่งได้เข้าไปปลุกดวงจิตวิญญาณบางอย่างในตัวของนางให้เริ่มขยับไหวอย่างเงียบเชียบ ที่ใจกลาง

เสิ่นหลีจูงมือเสิ่นเหยาเดินนำไปข้างหน้า ด้านหลังมีเสี่ยวไป๋ กระโดดดุ๊กดิ๊กตามมาติด ๆ ส่วนไป๋หู่ก็เดินกะเผลกอยู่ไม่ห่าง แม้จะพยายามเชิดหน้ารักษาศักดิ์ศรีของสัตว์อสูรโบราณเอาไว้เต็มที่ แต่สภาพในตอนนี้กลับดูไม่ต่างจากแมวจรจัดที่ถูกเก็บมาเลี้ยงเท่าใดนัก“อาเจี่ย”“หืม?”“ข้าหิวอีกแล้วเจ้าค่ะ”เสิ่นหลีถึงกับเท้าสะดุด “ช่วงเช้าเจ้ากินข้าวต้มไปตั้งสองถ้วยมิใช่หรือ?”“แต่นั่นเมื่อเช้านะเจ้าคะ” เด็กหญิงตอบด้วยสีหน้าจริงจังจนคนเป็นพี่พูดไม่ออกด้านหลังไป๋หู่ส่งเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นในหัวของนาง ‘มนุษย์นี่ช่างอ่อนแอเสียจริง กินไม่กี่อึดใจก็หิวอีกแล้ว’เสิ่นหลีหันไปมองมันทันที เนื่องจากเจ้าตัวนี้กล้าบังอาจมาว่าน้องสาวสุดที่รักของตน“แล้วเจ้าล่ะ?”‘ข้าหรือ?’ จิ้งจอกขาวเชิดหน้าจนเสิ่นหลีคิดว่ามันไม่กลัวคอจะหลุดบ้างเลยเหรอ‘สัตว์อสูรโบราณอย่างข้า หลับครั้งหนึ่งก็ตื่นอีกทีหลายวัน ไม่จำเป็นต้องกินพร่ำเพรื่อเหมือนพวกเจ้า’“โอ้” เด็กสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ “เช่นนั้นก็ดีเลย จะได้ประหยัดเสบียง”ไป๋หู่ชะงัก มั