Partager

บทที่ 6

หลังจากกระต่ายน้อยได้รับอาหารเลิศรสที่หากว่าผู้ฝึกตนมาเห็นอาจจะกระอักเลือด เจ้าตัวก็มีใจคิดอยากตอบแทนจึงได้ทำท่าทางให้เสิ่นหลีตามมันไป

“อาเจี่ยเจ้าตัวนี้คงอยากให้เราตามไปใช่ไหมเจ้าคะ”

“พี่ก็คิดว่าอย่างนั้น ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็ออกเดินทางกันเถอะ อยู่ตรงนี้นาน ๆ ก็ใช่ว่าจะปลอดภัย”

ท่ามกลางสายลมเย็นเยือกที่หอบเอาละอองความชื้นจากม่านหมอกมาปะทะผิวแก้ม เสิ่นหลีกระชับมือเล็กของเสิ่นเหยา เอาไว้แน่น พลางจับจ้องไปยัง “กระต่ายหิมะจันทรา” ตัวน้อยที่ลงมายืนบนพื้นและกำลังกระโดดนำหน้าไปอย่างร่าเริง

บรรยากาศรอบกายสองพี่น้องเริ่มแปรเปลี่ยนจากป่าทึบที่มองเห็นเพียงเงาไม้แน่นหนา และหมอกสีขาวโพลนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยแสงเรืองรองสีครามและม่วง อีกทั้งต้นไม้ใหญ่บางต้นยังมีเถาวัลย์เรืองแสงพันเกี่ยวประหนึ่งโคมไฟประทีปที่คอยนำทางตามธรรมชาติ

เสิ่นหลีใช้สายตาของนักโบราณคดีลอบสังเกตภูมิประเทศรอบตัวอย่างละเอียด นางพบว่าเส้นทางที่กระต่ายน้อยนำไปนั้นมิใช่สุ่มสี่สุ่มห้า แต่เป็นการเลาะเลียบไปตามจุดที่มีกระแสพลังวิญญาณไหลเวียนหนาแน่น

“อาเจี่ย ดูนั่นสิเจ้าคะ! ดอกไม้พวกนั้นเต้นระบำได้ด้วย” เสิ่นเหยาอุทานพลางชี้ชวนให้ดูดอกไม้ป่ากลีบบางใสที่ขยับไหวไปมาประหนึ่งกำลังเริงระบำล้อไปกับเสียงกระดิ่ง “หยิ่นหลิง” ที่คล้องอยู่ที่คอของกระต่าย

“เจ้าอย่าไปแตะต้องซี้ซั้วนะเหยาเอ๋อร์ ป่าแห่งนี้มีสิ่งลี้ลับมากมาย” เสิ่นหลีเตือนเสียงเรียบ แม้ในใจนางจะรู้สึกตื่นตาตื่นใจมิน้อยไปกว่าน้องสาว แต่สัญชาตญาณความระแวดระวังที่ฝึกฝนมาจากการเผชิญหน้ากับกลไกความตายในสุสานโบราณทำให้นางมิอาจวางใจ

“เจ้าค่ะ ข้าเชื่ออาเจี่ย” เด็กหญิงตอบรับอย่างเชื่อฟัง

ในตอนนี้สองพี่น้องยิ่งเดินยิ่งลึกเข้าไปในป่าโดยที่ไม่มีสิ่งใดมารบกวนซึ่งเป็นเรื่องแปลกประหลาดอย่างยิ่ง จนกระทั่งได้ยินเสียงของน้ำตกที่เคยดังแว่วอยู่ไกล ๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อผ่านพ้นม่านหมอกหนาทึบมาได้ ภาพตรงหน้าที่เผยให้เห็นทัศนียภาพอันงดงามราวกับภาพวาดในสรวงสวรรค์ก็ทำให้คนทั้งคู่แทบลืมหายใจ

หน้าผาหินปูนสูงตระหง่านมียอดไม้หนาทึบปกคลุม ม่านน้ำตกขนาดเล็กไหลรินลงมาเป็นสายยาวประดุจแพรไหมสีเงินยวงสะท้อนแสงจันทร์หรือแสงจากพืชพรรณวิญญาณก็มิอาจรู้ได้ก่อเกิดเป็นประกายระยิบระยับงามจับตา

ท่ามกลางความเงียบ เสียงจากกระดิ่งก็ดังขึ้นพร้อมกับกระต่ายหิมะหยุดฝีเท้าลงหน้าม่านน้ำตก ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้สองพี่น้องราวกับจะเชิญชวน

เสิ่นหลีหรี่ตาลง นางยกไม้บรรทัดเหล็กสีหม่นในมือขึ้นมาถือไว้มั่น รอยตรามังกรที่ข้อมือซ้ายเต้นตุบ ๆ เป็นจังหวะถี่รัว ซึ่งเป็นสัญญาณที่บอกให้นางรู้ว่าเบื้องหลังม่านน้ำนี้มี “บางสิ่ง” ที่สอดคล้องกับพลังมังกรในตัวนางซ่อนอยู่

“ที่นี่หรือ...” เสิ่นหลีพึมพำ นางใช้ไม้บรรทัดเหล็กเขี่ยเถาวัลย์หนาทึบที่ปิดกั้นทางเข้าข้างน้ำตกออก เผยให้เห็นโพรงถ้ำที่ซ่อนตัวอยู่อย่างมิดชิด

ภายในถ้ำมิได้มืดมิดอย่างที่คิด ผนังหินมีผลึกแร่ธาตุเรืองแสงงอกเงยออกมาให้แสงสว่างสีฟ้าอ่อนนวลตา อากาศข้างในแห้งสะอาดและมีลมพัดผ่านเย็นสบาย เสิ่นหลีจูงมือน้องสาวเดินเข้าไปอย่างระแวดระวัง จนกระทั่งมาถึงโถงกลางถ้ำที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบราวกับเป็นที่พำนักของผู้ฝึกตนสันโดษ

ที่มุมหนึ่งของโถงหิน เสิ่นหลีเห็นร่างที่เหลือเพียงกระดูกขาวโพลนนั่งพิงผนังถ้ำอยู่ในท่าขัดสมาธิ เสิ่นเหยาสะดุ้งโหยงรีบมุดเข้าหาแผ่นหลังของพี่สาวทันที แต่สำหรับนักโบราณคดีสาวที่เคยเผชิญหน้ากับซากศพมานับไม่ถ้วน นางกลับก้าวเข้าไปใกล้พลางโน้มตัวลงทำความเคารพอย่างเรียบง่าย

“ผู้น้อยขอเสียมารยาทแล้ว”

ข้างกายของโครงกระดูกนั้นมีกล่องไม้แกะสลักใบหนึ่งวางอยู่ เสิ่นหลีเปิดกล่องออกอย่างระมัดระวัง ภายในบรรจุไว้ด้วยตำราเล่มหนาและขวดยาหยกห้าสี ทันทีที่ปลายนิ้วของนางสัมผัสลงบนสิ่งของเหล่านั้น ตัวอักขระโบราณบนผิวไม้บรรทัดเหล็กสัมฤทธิ์ในมือขวาก็พลันสว่างก่อนแสงอินเตอร์เฟสสีฟ้าโปร่งแสงจะผุดขึ้นตรงหน้าของนาง!

[ตรวจพบวัตถุวิญญาณ ชื่อ: คัมภีร์ราชันมังกรเก้าสวรรค์ ระดับ: มรดกโบราณขั้นราชันคุณสมบัติ: บันทึกวิถีแห่งเผ่ามังกรในยุคบรรพกาล สามารถใช้หลอมเลือดมังกร เสริมสร้างร่างเนื้อ และปลุกพลังสายเลือดอสูรเทพ สภาพปัจจุบัน: สมบูรณ์ 92% หมายเหตุ: ผู้ครอบครองมิใช่สายเลือดมังกร สามารถใช้แลกเปลี่ยนหรือมอบแก่ผู้มีสายเลือดมังกรได้]

เสิ่นหลีอ่านข้อความบนกรอบแสงสีฟ้าโปร่งแสงจากระบบพลางขมวดคิ้วเข้าหากัน ‘คัมภีร์ราชันมังกรเก้าสวรรค์ มรดกโบราณขั้นราชันงั้นหรือ...’

แม้ข้อมูลตรงหน้าจะระบุว่ามันเป็นถึงมรดกขั้นราชันอันล้ำค่า แต่สายตาของนักโบราณคดีสาวกลับสะดุดเข้ากับข้อความบรรทัดสุดท้ายอย่างรวดเร็ว

ในเมื่อนางมิใช่ผู้มีสายเลือดมังกรโดยตรง ดังนั้นคัมภีร์เล่มนี้ย่อมไม่มีประโยชน์ต่อเนื้อหนังอันบอบบางของนางในยามนี้ ทว่าจังหวะที่นางกำลังจะละสายตาออกจากหน้าต่างระบบ แสงจากหน้าจอของมันพลันกะพริบเปลี่ยนข้อความเพื่อจำแนกสิ่งของชิ้นต่อไปในกล่องไม้ทันที

[ตรวจพบโอสถวิญญาณ: ขวดยาหยกห้าสี ขวดแรก (หยกขาวนวล): โอสถชำระไขกระดูกปรับฐานราก (ระดับกลางค่อนไปทางสูง) สรรพคุณ ช่วยขจัดสิ่งสกปรกตกค้างในกายเนื้อ ซ่อมแซมระบบกล้ามเนื้อและกระดูกที่เสื่อมสภาพจากการขาดสารอาหาร ขยายขีดจำกัดให้พร้อมรองรับการเปิดเส้นลมปราณขั้นถัดไป

ขวดที่ 2 (หยกเขียวคราม): โอสถเสริมปราณ (ระดับต่ำ)สรรพคุณ ช่วยกระตุ้นและกักเก็บไอปราณฟ้าดินชั่วคราว

ขวดที่ 3 (หยกแดงสีชาด): โอสถห้ามเลือด (ระดับกลาง) สรรพคุณ ช่วยสมานบาดแผลสดในพริบตา

ขวดที่ 4 (หยกเหลืองอำพัน): โอสถขับพิษ (ระดับต่ำ) สรรพคุณ ช่วยล้างพิษแมลงและสัตว์อสูรขั้นปลายแถว

ขวดที่ 5 (หยกม่วงคราม): โอสถสงบจิต (ระดับต่ำ) สรรพคุณ ช่วยระงับอาการตื่นตระหนกและภาพลวงตา มูลค่ารวมโดยประมาณ: 320 หินวิญญาณระดับต่ำ]

ดวงตาของเสิ่นหลีเบิกกว้างเมื่อเห็นสรรพคุณและราคาของสิ่งที่เห็น

“แม่เจ้า! 320 หินวิญญาณเลยเหรอ แม้ว่าจะระดับต่ำแต่สำหรับเธอกับน้องสาวมันสามารถทำให้ตั้งตัวได้เลยทีเดียว” เธอพึมพำออกมาอย่างตื่นเต้น

‘ดูเหมือนว่าวาสนาของฉันในร่างนี้จะดีมาก ๆ จริงเสียด้วยสินะ’ จิตวิญญาณของอดีตนักโบราณคดีสาวรู้สึกครึ้มอกครึ้มใจเป็นอย่างมาก

เสิ่นหลีมองตัวเลขประเมินมูลค่าบนหน้าต่างระบบสีฟ้าด้วยหัวใจที่เต้นรัว ผิดกับเสิ่นเหยาที่เอาแต่จ้องมองขวดยาหยกหลากสีในมือของพี่สาวด้วยความฉงน เนื่องจากนางมองไม่เห็นข้อความอัศจรรย์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ

“อาเจี่ย... ของพวกนี้คืออะไรหรือเจ้าคะ” เสิ่นเหยาถามพลางเอียงคอมองอย่างสงสัย มือเล็กยังคงลูบขนหนานุ่มของกระต่ายตัวน้อยไปมาซึ่งเจ้าตัวขนปุยก็กำลังมองเสิ่นหลีด้วยสีหน้าฉงนเช่นเดียวกัน

“พี่เองก็ยังไม่แน่ใจนัก... แต่คิดว่าน่าจะเป็นสิ่งที่ผู้อาวุโสทิ้งไว้” เสิ่นหลีไม่ได้บอกความจริงกับน้องสาวทั้งนี้เพราะยังไม่ถึงเวลาที่นางจะบอกเรื่องของระบบออกมา พลางเก็บของทั้งสองชิ้นเข้าถุงมิติอย่างระมัดระวังเหลือไว้เพียงยาขวดแรก

“เหยาเอ๋อร์ ยาขวดนี้เป็นโอสถชำระไขกระดูกปรับฐานราก มันจะช่วยซ่อมแซมร่างกายที่เคยบอบช้ำและขาดสารอาหารของพวกเราได้ดีที่สุด” นางส่งยาเม็ดสีขาวนวลเหมือนขวดหยกให้กับน้องสาวหนึ่งเม็ด ซึ่งกระต่ายตัวน้อยก็ส่งเสียงร้องออกมา แปลได้ว่า “กินเลย รีบกินเข้าไปเลย”

“เจ้าขนปุยนี่รู้เรื่องโอสถด้วยหรือ” เสิ่นหลีส่งเสียงหัวเราะออกมา แม้จะรู้ว่ากระต่ายหิมะจันทราเป็นสัตว์วิญญาณ แต่การที่มันตื่นเต้นกับเม็ดยาถึงเพียงนี้ก็ทำให้นางอดแปลกใจไม่ได้ เสิ่นเหยามองยาเม็ดสีขาวนวลในมือ ก่อนเงยหน้ามองพี่สาว

“ตกลงเจ้าค่ะ”

“เด็กดี” เสิ่นหลีเอ่ยชม

เสิ่นเหยาพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนค่อย ๆ กลืนโอสถลงไป เพียงไม่กี่อึดใจต่อมา ใบหน้าเล็กของเด็กหญิงก็เริ่มแดงระเรื่อไอวิญญาณจาง ๆ ลอยออกมาจากผิวกาย ขณะเดียวกันอักขระสีทองบนไม้บรรทัดเหล็กสัมฤทธิ์พลันเรืองแสงขึ้น ก่อนตามมาด้วยหน้าจอโปร่งแสงสีฟ้า

ภาพบนหน้าจอขึ้นข้อความ รายงานสภาพร่างกายของเสิ่นเหยาให้เสิ่นหลีเห็นทันที ตัวเลขในระบบแสดงให้เห็นว่าตัวยากำลังช่วยไล่สิ่งสกปรกและพิษไข้ที่สะสมมานานออกทางผิวหนัง และช่วยปรับเส้นชีพจรพื้นฐานให้แข็งแรงขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น ระบบยังมีข้อความแนะนำให้เสิ่นหลีรีบกินยาอีกเม็ดที่เหลืออยู่ เพื่อให้ร่างกายของนางพร้อมรองรับพลังงานในขั้นต่อไป

เมื่อเห็นข้อความแนะนำเช่นนี้เสิ่นหลีก็ไม่รอช้า นางหยิบยาเม็ดที่สองเข้าปากแล้วกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาเดียวความรู้สึกอุ่นวาบก็พลันแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง

จากเดิมที่เคยเหนื่อยล้าจนแขนขาหนักอึ้งเพราะเพิ่งใช้แรงฟาดพวกเสิ่นต้าฟู่กับพวกศิษย์สำนักเมฆาครามมา ร่างกายของนางกลับเริ่มเบาสบายและพละกำลังก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนกลับมาอย่างน่าอัศจรรย์

ขณะเดียวกันรอยตราประทับรูปกรงเล็บมังกรที่ข้อมือซ้ายก็กระตุกเบา ๆ ทำให้นักโบราณคดีสาวรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา

“อาเจี่ย... ตัวข้ามีคราบเหนียว ๆ สีดำซึมออกมาเต็มเลยเจ้าค่ะ แต่ว่าก็อุ่นสบายตัวมากเลย!” เสิ่นเหยาส่งเสียงบอกพลางยกแขนเสื้อขึ้นดมแล้วทำหน้ามุ่ย

“นั่นคือสิ่งสกปรกในร่างกายที่ถูกขับออกมา ไม่ต้องตกใจไป” เสิ่นหลียิ้มบางพร้อมกับช่วยเช็ดคราบเหงื่อไคลออกจากใบหน้าให้น้องสาว

ในจังหวะนั้นเอง เจ้ากระต่ายน้อยที่เพิ่งเร่งให้พวกนางกินยาก็กระโดดลงบนพื้นถ้ำ มันวิ่งตรงไปยังส่วนลึกที่สุดของห้องโถงหินซึ่งเป็นซอกมืดที่แสงสว่างส่องไปไม่ถึง

ก่อนจะหันกลับมาขยับหูไปมาเหมือนกำลังเรียกให้สองพี่น้องเดินมาทางตน เสิ่นหลีหรี่ตาลงเล็กน้อย นางยกไม้บรรทัดเหล็กคู่ใจขึ้นมา ระบบนำทางสีฟ้าก็ขึ้นเส้นทางชี้แนะในสายตาของนางทันที

“เหยาเอ๋อร์ ไปดูกันเถอะ” เสิ่นหลีจูงมือน้องสาวเดินลึกเข้าไปตามทางที่ระบบบอก จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าแท่นหินเตี้ยที่ตั้งอยู่ด้านในสุด

บนแท่นหินนั้นมีถุงผ้าสีดำใบเล็กปักลายดอกบัวเงินวางอยู่ สภาพของมันดูเก่ามาก และข้างถุงมีแผ่นหยกเก่าที่แตกหักครึ่งแผ่นวางคู่กัน และใต้แผ่นหยกชิ้นนั้น เสิ่นหลีสังเกตเห็นแผ่นกระดาษค่อนข้างเก่าโผล่พ้นฝุ่นออกมา

ด้วยสัญชาตญาณของนักโบราณคดี เสิ่นหลีย่อตัวลงคุกเข่าอย่างระมัดระวัง นางใช้แขนเสื้อค่อย ๆ ปัดเป่าฝุ่นหนาที่จับตัวเป็นก้อนออกจากพื้นหินอย่างเบามือที่สุด เพราะกลัวว่าจะทำลายร่องรอยบางอย่างที่หลงเหลืออยู่

เมื่อฝุ่นผงจางหายไป ลายเส้นพู่กันที่เขียนไว้อย่างตวัดแต่คมกริบก็เด่นชัดขึ้นมา เสิ่นหลีทอดสายตาอ่านข้อความในจดหมายฉบับนั้นเสียงเบา

“ผู้พบถ้ำนี้ หากมีใจละโมบ จงตายอยู่ที่นี่ หากมีใจเมตตา จงพาเสี่ยวไป๋ออกไปเห็นโลกภายนอกแทนข้าด้วย...”

“เสี่ยวไป๋...?” เสิ่นเหยาทวนคำเสียงใส พลางก้มลงมองเจ้ากระต่ายน้อย ยามเมื่อมันได้ยินคำนี้ ขนทั่วร่างของมันก็ลู่ลง หูยาวทั้งสองข้างตกลงข้างแก้มอย่างโศกเศร้า ดวงตาสีแดงทับทิมมีน้ำตาคลอเบ้า เหมือนมันจำชื่อที่เจ้านายเก่าเคยเฝ้าเรียกขานได้อย่างแม่นยำ

เด็กหญิงตัวน้อยรู้สึกสงสารจับใจ จึงรีบอุ้มเจ้ากระต่ายขึ้นมากอดแนบอก

“ที่แท้เจ้าชื่อเสี่ยวไป๋นี่เอง... เจ้าคงเหงามากเลยใช่หรือไม่ ต่อไปนี้ข้ากับอาเจี่ยจะดูแลเจ้า และจะพาเจ้าออกไปดูโลกกว้างด้วยกันดีไหม”

เจ้ากระต่ายเสี่ยวไป๋ซุกหน้าเข้ากับอกเสื้อของเสิ่นเหยานิ่ง ภาพนั้นทำให้เสิ่นหลีลอบถอนหายใจยาว ที่แท้กระต่ายวิญญาณตัวนี้ไม่ได้แค่พานางมาหาของดี แต่มันกำลังทำตามคำสั่งเสียสุดท้าย เพื่อรอคอยใครสักคนพามันออกไปจากถ้ำแห่งนี้ต่างหาก

เสิ่นหลีหันไปมองโครงกระดูกขาวโพลนอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยสัญญาเสียงหนัก

“ตกลง ข้าจะพาเสี่ยวไป๋ออกไปเอง มรดกที่ท่านทิ้งไว้ข้าขอรับส่วนที่จำเป็นไปใช้ประทังชีวิต ส่วนสิ่งที่ไม่ควรแตะต้อง...”

นางเหลือบตาไปมองถุงดำปักลายดอกบัวเงินที่วางอยู่บนแท่นหิน พอปลายนิ้วของนางขยับเข้าใกล้รอยต่อของมัน ไม้บรรทัดเหล็กในมือก็พลันสั่นสะเทือนส่งเสียงร้องเตือนทันที

หน้าจอระบบสีฟ้ากะพริบตัวอักษรสีแดงเตือนว่าเป็นอันตรายระดับวิกฤต เนื่องจากเป็นถุงอาคมที่มีกลไกอันตรายซ่อนอยู่ และระบบได้สั่งปฏิเสธสิทธิ์การเข้าถึงข้อมูล โดยระบุว่าสายเลือดปฐมกาลไท่ชูในตัวของเสิ่นหลียังไม่ตื่นขึ้นมา

‘สายเลือดไท่ชูงั้นหรือ?’ เสิ่นหลีสะดุ้งวูบในใจกับคำศัพท์แปลกประหลาดที่ระบบประมวลผลออกมา แต่นางก็รีบชักมือกลับทันทีโดยไม่คิดเสี่ยงชีวิต

เจ้ากระต่ายเสี่ยวไป๋เองก็รีบกระโดดพุ่งมายืนขวางหน้าแท่นหินแล้วส่ายหัวไปมาอย่างแรงเหมือนจะเตือนนางซ้ำแปลได้ว่า “อย่าจับมันนะ หากท่านยังไม่อยากตาย”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เสิ่นหลี เซียนหรือจะสู้ข้า!    บทที่ 286

    แสงดาราระยิบระยับสะท้อนผิวน้ำในสระบงกชสวรรค์จนเปล่งประกายสีเงินจาง ๆ ซึ่งบรรยากาศรอบกายของคนทั้งคู่นั้นดูเงียบสงัดตัดขาดจากความวุ่นวายของโลกหล้า มีเพียงเสียงร่ำสุราและบทสนทนาแผ่วเบาที่ดังแว่วมาจากร่างสองสายที่นั่งเคียงชิดกันเสิ่นหลีในชุดคลุมผ้าไหมสีแดงเพลิงตัวบางเอนกายพิงแผ่นอกกว้างอันอบอุ่น นิ้วเร

  • เสิ่นหลี เซียนหรือจะสู้ข้า!    บทที่ 285

    สายฝนต้นฤดูใบไม้ร่วงโปรยปรายลงมาเป็นละอองบางเบาเคลือบกระจกหน้าต่างบานใหญ่ของห้องวิจัยโบราณคดี คณะประวัติศาสตร์และมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ แสงไฟนีออนสีขาวสลัวสะท้อนกับพื้นกระเบื้องยาง กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดสังเคราะห์ผสมผสานกับกลิ่นกระดาษสาและฝุ่นตะกอนดินอายุนับพันปีที่ยังคงฝังแน่นอย

  • เสิ่นหลี เซียนหรือจะสู้ข้า!    บทที่ 284

    “เล่ากันว่าอาจินมีกำลังมหาศาล เพียงกระทืบเท้าครั้งเดียวก็ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน กระบองในมือฟาดลงหนึ่งครั้งสามารถทลายกำแพงเมืองได้ทั้งแนว และเป็นหนึ่งในสัตว์เทพที่ชื่นชอบการต่อสู้มากที่สุด”“แล้วตัวนั้นเล่าขอรับ?” นิ้วเล็ก ๆ ของเด็กชายชี้ไปยังรูปสลักงูสีดำซึ่งขดตัวอยู่รอบเสาหินชายชราพยักหน้าให้เขาก

  • เสิ่นหลี เซียนหรือจะสู้ข้า!    บทที่ 283

    กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านประดุจสายธารที่ไม่เคยไหลย้อนกลับ...นับจากยุคสมัยที่มหาสำนักไท่ชูเคยรุ่งเรืองเกรียงไกรจนชื่อเสียงสะท้านไปทั่วทั้งใต้หล้า วันเวลาล่วงเลยผ่านไปนับพันนับหมื่นปี แผ่นดินผลัดเปลี่ยน ราชวงศ์และมหาแคว้นมากมายถือกำเนิดทั้งจากรุ่งเรือง ก่อนล่มสลายและถูกแทนที่ด้วยยุคสมัยใหม่ครั้งแล้

  • เสิ่นหลี เซียนหรือจะสู้ข้า!    บทที่ 282

    “ลุกขึ้นเถิด อาไฉ่ ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอยู่กันตามลำพังมิต้องมากพิธี” กู้ชางหลงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ“ข้าได้ยินว่า แม้กระทั่งคุณหนูใหญ่แห่งหอการค้าว่านเป่า ก็ยังส่งเทียบเชิญเจ้าไปร่วมชมบุปผา... ว่าแต่เหตุใดเจ้าจึงปฏิเสธนางไปเล่า?”อาไฉ่ลุกขึ้นยืน นัยน์ตาสีครามเข้มฉายแววแน่วแน่ มั่นคงดั่งขุนเขาไร้ระลอ

  • เสิ่นหลี เซียนหรือจะสู้ข้า!    บทที่ 281

    หลังผ่านพ้นลมหนาวอันยาวนาน ยามนี้ดินแดนรอบเทือกเขาก็เริ่มเข้าสู่ฤดูวสันต์อันสดใส สายลมอุ่นแห่งต้นฤดูพัดพาเอาละอองหมอกปราณลอยล่องอยู่เหนือ ‘ยอดเขาว่านหลง’ หนึ่งในยอดเขาลอยฟ้าบริวารของสำนักไท่ชู ซึ่งเชื่อมต่อไอพลังสายตรงมาจากวังมังกรว่านหลงกุ้ยไห่ท่ามกลางแมกไม้เซียนที่เริ่มผลิยอดอ่อนสีเขียวชอุ่ม ร่า

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status