บททั้งหมดของ เสิ่นหลี เซียนหรือจะสู้ข้า! : บทที่ 11 - บทที่ 20

เสียงตะโกนของสัตว์วิญญาณตรงหน้าทำให้เสิ่นหลีถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดหูด้วยความขบขัน ใบหน้าสวยหันกลับมาสบตาคู่สีฟ้าน้ำทะเลของจิ้งจอกขาวพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง“ใช้แรงงานอะไรกัน เจ้าอย่ากล่าววาจาให้ดูแย่เช่นนั้นสิไป๋หู่” เสิ่นหลียิ้มกว้าง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความนุ่มนวลชวนคล้อยตาม “พวกเราเดินทางร่วมกัน ย่อมต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน ข้ามีเสบียงและฝีมือการทำอาหารวิญญาณเลิศรส ส่วนเจ้ามีพลังข่มขวัญสัตว์อสูรที่ร้ายกาจ นี่เรียกว่า ‘การร่วมมืออย่างเท่าเทียม’ ต่างหาก”‘ร่วมมืออย่างเท่าเทียมบ้านเจ้าสิ! เจ้าเป็นคนวางแผนทั้งหมด ส่วนข้าต้องออกแรงขู่!’ ไป๋หู่เถียงกลับทันควัน พวงขนหางสีขาวสะบัดไปมาอย่างขัดใจ แต่ถึงกระนั้น ดวงตาของมันกลับเหลือบมองกวางเขาเงินตัวอ้วนพีสลับกับนึกถึงรสชาติของน้ำแกงปลาเมื่อกลางวัน ท้องไส้เจ้ากรรมก็เริ่มบิดม้วนส่งเสียงประท้วงเบา ๆ อีกครั้งจนมันต้องรีบหุบปากลง“เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ เย็นนี้ข้าจะทำกวางย่างให้กินก็แล้วกัน”สิ้นเสียงของเสิ่นหลี หางสีขาวพวงใหญ่ที่กำลังสะบัดด้วยความหงุดหงิดของจิ้งจอกวิญญาณตัวโตก็พลันหยุดชะงักกลางอากาศ.

เสาแสงสีทองอมม่วงกลางหุบเขาพลันสั่นไหวอย่างรุนแรงครืน!พื้นดินหลายร้อยจั้งโดยรอบแตกร้าวราวกับไม่อาจรองรับพลังอันมหาศาลที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้นได้อีกต่อไปทันใดนั้น...ลูกแก้วขนาดเท่ากำปั้นซึ่งเปล่งประกายสีทองอมม่วงก็ลอยขึ้นมาจากใจกลางของรอยแยก แสงของมันงดงามจนแทบไม่เหมือนสิ่งของใดในโลกมนุษย์หรือแม้แต่แดนเซียนเองก็ด้วย เพียงแค่ของสิ่งนี้ปรากฏตัว... ไอปราณทั่วทั้งหุบเขาก็ปั่นป่วน สมุนไพรวิญญาณที่อยู่โดยรอบพากันเติบโตขึ้นด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า“แก่นวิญญาณปฐมกาลไท่ชู!”“ออกมาแล้ว!”“ชิงมันมา!”ผู้ฝึกตนนับสิบพุ่งทะยานออกไปแทบจะพร้อมกัน แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ได้ถึงครึ่งทาง โฮก..! ราชาวานรเขาทองก็คำรามเสียงลั่น กำปั้นยักษ์ของมันฟาดออกไปกลางอากาศตูม...!คลื่นพลังสีทองระเบิดออกมา ผู้ฝึกตนห้าหกคนถูกซัดกระเด็นราวกับใบไม้กลางพายุ เลือดพุ่งกระเซ็นออกจากปากทันทีพริบตาเดียวกัน อสรพิษหมอกทมิฬเองก็อ้าปากกว้างหมอกพิษสีดำปกคลุมท้องฟ้า ทำให้ผู้ฝึกตนสองคนที่หนีไม่ทันเพียงแค่สัมผัสไอพิษก็ร้องโหยหวน ก่อนที่ร่า

ความเจ็บปวดที่ระเบิดขึ้นตรงซี่โครงด้านซ้ายรุนแรงเสียจนกู้ชางหลงไม่อาจทรงตัวอยู่ได้ ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์หรูหราทรุดฮวบลงกับพื้นห้อง แววตาคมปลาบสั่นระริกด้วยความทรมานอย่างแสนสาหัสอาไฉ่เด็กรับใช้ประจำตัวที่เห็นภาพนี้ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบพุ่งตัวเข้ามาหมายจะประคองร่างของผู้เป็นนาย“คุณชาย! คุณชายเป็นอะไรไปขอรับ!” เสียงของอาไฉ่ฟังดูห่างไกลออกไปทุกที เพราะยามนี้เสียง กึง... กึง... ของโซ่ตรวนเหล็กกล้าในมโนสำนึกของกู้ชางหลงกำลังดังก้องสะท้อนจนแก้วหูของเขาแทบระเบิด ก่อนที่ความทรงจำลึกลับที่เคยแตกกระจายเป็นเศษเสี้ยวและหลอมรวมกันไม่สมบูรณ์ บัดนี้กลับถูกกระตุ้นด้วยความเจ็บปวดปางตายจนมันพุ่งทะลวงขึ้นมาบดบังจิตสัมผัสทั้งหมดของชายหนุ่มในพริบตาสติของคุณชายแห่งสำนักคุ้มภัยดับวูบลง ทิ้งร่างสลบไสลไว้คาอกของบ่าวรับใช้... โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าในห้วงนิมิตอันมืดมิดและไร้ขอบเขต จิตวิญญาณของกู้ชางหลงได้ถูกกระชากดิ่งลงสู่ภาพเหตุการณ์ในอดีตกาลอันไกลโพ้นไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วซึ่งภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกลาหลระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ท้องฟ้าสีชาดฉายแส

หลังจากพวกเขาจัดการเนื้อกวางเขาเงินจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เศษเนื้อ ทุกคนก็ได้พักผ่อนอยู่ข้างกองไฟอีกระยะหนึ่งโดยเสิ่นหลีได้อาศัยช่วงเวลานี้ฟื้นฟูเรี่ยวแรงที่สูญเสียไปก่อนหน้า ขณะที่เสิ่นเหยานั่งลูบขนเสี่ยวไป๋อย่างมีความสุข ส่วนราชาวานรเขาทองและอสรพิษหมอกทมิฬก็นอนแผ่พุงด้วยสีหน้าอิ่มเอมราวกับไม่มีอะไรให้กังวลกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม เสียงโซ่ตรวนลึกลับก็ดังขึ้นอีกครั้ง กึง... กึง... กึง... คราวนี้เสียงชัดเจนกว่าเดิมหลายเท่า เสิ่นหลีจึงลืมตาขึ้นทันที ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของนางฉายประกายจริงจัง“ไปกันเถอะ”‘เจ้ายังจะไปอีกหรือ!’ ไป๋หู่ร้องลั่นทันที“แน่นอน”‘นั่นมันจั้งหลงหยวนนะ!’“แล้วอย่างไร”‘แล้วอย่างไรอย่างนั้นหรือ!?’จิ้งจอกเก้าหางแทบอยากเอาหัวโขกก้อนหินใหญ่ตรงหน้าให้กับความดื้อรั้นของมนุษย์ตรงหน้า แต่สุดท้ายมันก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมา มันค้นพบความจริงข้อหนึ่ง... หากเสิ่นหลีตัดสินใจอะไรแล้ว ต่อให้เป็นเทพจากสวรรค์ลงมาก็เปลี่ยนใจนางไม่ได้ไม่นานนัก... หนึ่งเด็กสาว หนึ่งเด็กหญิง หนึ่งจิ้งจอ

ในขณะที่ส่วนลึกของจั้งหลงหยวนกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบงัน ทว่าแรงกระเพื่อมมหาศาลจากการผสานพลังปฐมกาลไท่ชูและจิตวิญญาณมังกรโบราณกลับส่งผลสะท้อนออกไปภายนอกอย่างไม่อาจปิดกั้นครืน... ครืน...!พริบตาที่โซ่ฟ้าสำแดงอิทธิฤทธิ์สยบเสียงโซ่ตรวน ทั่วทั้งแผ่นดินเสวียนฉงเจี้ยพลันบังเกิดเสียงฟ้าร้องคำรามเลื่อนลั่นโดยไร้เมฆฝน แผ่นดินสั่นสะเทือนเป็นวงกว้างนับหมื่นลี้ ซึ่งเหตุการณ์สะเทือนฟ้าสะเทือนดินในครั้งนี้ ส่งผลให้สำนักเซียนน้อยใหญ่ทั่วทั้งยุทธภพถึงกับสั่นคลอน!ณ ยอดเขาเหนือเทียนหรงเจี้ยอันเป็นที่ตั้งของสำนักเซียนอันดับหนึ่งซึ่งเป็นดินแดนที่ผู้ฝึกตนต่างฝันถึงเพราะเป็นที่ประทับขององค์จักรพรรดิฟ้า และเหล่าเทพชั้นสูงจำนวนมากแต่บัดนี้พายุพลังปราณปะทุที่ทะยานขึ้นสู่ชั้นฟ้า กำลังก่อตัวเป็นม่านหมอกสีครามสลับทองบดบังรัศมีดวงสุริยันจนทั่วทั้งเก้าชั้นฟ้าทำให้ทุกอย่างตกอยู่ในความมืดสลัว แผ่นดินเทียนหรงเจี้ย (หมายถึงแดนเซียน) สั่นสะเทือนระลอกแล้วระลอกเล่าจนกระทั่งทำให้ค่ายกลกระจกส่องสวรรค์กวานเทียนจิ้งขององค์จักรพรรดิฟ้าส่งเสียงปริร้าว ทำเอาเหล่าเทพชั้นสูงและเซี