Lahat ng Kabanata ng คืนใจกชกร: Kabanata 31 - Kabanata 40

หญิงก้อยกลับมาอยู่ที่บ้านของพระยาธนบดีได้กว่าสองสัปดาห์ อาการวูบหน้ามืดเวียนศีรษะแบบฉับพลันหายไปแล้ว นั่นทำให้ทุกคนสบายใจได้ว่าหญิงก้อยจะไม่ไปล้มหงายหลังที่ไหนอีกคุณแม่กิมลั้งดูแลหญิงก้อยดีมาก หมั่นมาถามไถ่หาของกินมาบำรุงไม่ขาด ถึงกับจ้างหมอแมะมาตรวจชีพจรวันเว้นวัน เพิ่มบ่าวไพร่มารับใช้ดูแล ส่วนคุณเตียง หากมีเวลาว่างก็จะพาลูก ๆ มานั่งเล่นที่ระเบียงหน้าห้องกับหญิงก้อยเป็นประจำ จะทำให้เธอได้สัมผัสถึงความน่ารักของเด็ก ๆ มากขึ้นเป็นดังที่คุณเตียงว่า เมื่อรู้ว่าหญิงก้อยตั้งท้องลูกของท่านเจ้าคุณ ท่าทีของบ่าวไพร่ก็เปลี่ยนไป บ้างเคารพนบนอบมากขึ้น บ้างพยายามประจบเอาใจ แม้แต่นางจิกเองก็เช่นกัน เวลาที่หญิงก้อยลงไปเดินเล่นกินลม นางจิกก็จะพยายามชูคอชะเง้อดูว่าหญิงก้อยจะเรียกหาหรือไม่พระยาธนบดีผู้เป็นสามีก็ช่างเอาอกเอาใจ นอกจากสิ่งบำรุงครรภ์ทั้งหลาย ก็ยังมีเครื่องประดับ ของเล่นแก้เหงา หนังสือต่าง ๆ เอามาให้มิได้ขาดพระยาธนบดีคือชายที่เธอพยายามจะทำใจให้รัก แต่ความพยายามนั้นถูกหักลงด้วยผลประโยชน์ที่ไร้ซึ่งความจริงใจ หญิงก้อยจึงไม่คิดที่จะฝืนพยายามให้ตนน

หญิงก้อยพลิกตัวไปมา พลางนึกถึงเรื่องบ่าวแป้นที่นางจิกเล่าให้ฟัง หากเป็นเมื่อครึ่งปีก่อน เธอคงจะรู้สึกอัดอั้นไม่อยากฟังเรื่องราวเมียบ่าวของสามี แต่เมื่อล่วงเลยจนมาถึงป่านนี้ เรื่องราวของบ่าวแป้นนั้นทำให้หญิงก้อยมิได้รู้สึกร้อนรนเช่นนั้นอีก“นางแป้นมันถูกพ่อแม่บังคับให้มาล้างดอกเบี้ยหนี้สินเจ้าค่ะ บ้านมันพี่น้องเยอะนัก หนี้สินรุงรังไปหมด มันเป็นพี่คนโต ก็คงต้องเสียสละ”“เหตุใดแม่แป้นถึงได้ดูอมทุกข์นัก”“มันไม่อยากรับใช้ท่านเจ้าคุณเจ้าค่ะ”“แต่ช่วงนี้คุณแม่กิมลั้งปรามท่านเจ้าคุณมิให้ยุ่งกับพวกบ่าวมิใช่หรือ เห็นว่าให้บ่าวพวกนั้นต้องทำงานชดเชยแทน”“ก็ใช่เจ้าค่ะ แต่นังแป้นมันมีผัวแล้ว อีกทั้งมีลูกอ่อนตั้งสองคน มันคงคิดถึงลูกมากกระมังเจ้าคะคุณหญิง”“ตอนที่เกณฑ์เข้ามา ท่านเจ้าคุณรู้หรือไม่ว่าแม่แป้นมีลูกผัวแล้ว”“รู้เจ้าค่ะ คุณยศเป็นคนดูแลทำสัญญาและทำประวัตินังพวกนี้ พ่อแม่มันไม่กล้าโกหกดอก”เป็นดังที่บ่าวแก่วังชินภัทรเคยนินทาไว้ ว่าชะตาชีวิตของหญิงก้อย

“แม่แป้นทำงานเสร็จแล้วไปซื้อขนมอบให้ฉันหน่อย”นางแป้นที่กำลังเช็ดถูโต๊ะเครื่องแป้งได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกว้างตอบรับทันที เธอดีใจเสมอหากนายสาวใช้ให้ไปซื้อของ เพราะนั่นคือโอกาสที่จะได้ไปพบกับลูก ๆ นั่นเอง หญิงก้อยใช้วิธีนี้ให้นางแป้นได้ออกไปพบลูก สัปดาห์หนึ่งก็ออกไปเสียหลายหน บ้านของนางแป้นก็อยู่ห่างจากท่าเรือนี้ไม่ไกล จึงสะดวกนักผ่านมาเกือบสองสัปดาห์ที่หญิงก้อยให้นางแป้นมารับใช้ส่วนตัว พระยาธนบดีไม่ได้มีปฏิกิริยาอันใด เวลาเขามาหาก็ให้นางแป้นไปอยู่ที่อื่นเสีย เขายังคงปฏิบัติเอาอกเอาใจหญิงก้อยเช่นเดิม อีกทั้งช่วงนี้เห็นว่ามีงานราชการมาก สัปดาห์หนึ่งจึงอาจจะค้างอยู่บ้านแค่สามหรือสี่วันเท่านั้นนางจิกพยายามจะบอกข่าวแก่หญิงก้อยว่าพระยาธนบดีนั้นไปบำรุงบำเรออยู่ข้างนอกอย่างไร หากอารมณ์ดีก็ฟังผ่านหูแล้วไล่นางจิกไปเสีย แต่หากอารมณ์ไม่ดีก็มีดุมีกล่าวกันบ้าง เรื่องเช่นนี้หญิงก้อยขี้เกียจจะฟัง ใช่เพราะร้อนรนหึงหวงแต่เบื่อท่าทางของนางจิกเสียมากกว่า เรื่องอื่นมีตั้งมากเอาแต่จะพูดเรื่องพวกนี้เท่านั้น น่ารำคาญ“คุณหญิงเจ้าคะ คุณชายกฤตมาเจ้าค่ะ กำลังรั

ถึงพระยาธนบดีจะเป็นสามีของเธอ ครอบครัวทั้งสองเกี่ยวดองกัน แต่หากเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับค้าขายธุรกิจ เธอเห็นดีที่พี่ชายจะหันไปพึ่งคนอื่นเสียคงจะสบายใจกันมากกว่า อีกทั้งจะได้ไม่ต้องติดค้างหนี้บุญคุณให้มีเรื่องต้องชดใช้กันต่อไปอีกด้วยพูดคุยกันไปสักพักพระยาธนบดีกับคุณยศก็กลับมาถึง พี่ชายกฤตจึงได้ขอตัวเข้าพูดคุยหารือ ระหว่างนี้หญิงก้อยคิดว่าจะให้บ่าวจัดสำรับเย็นเผื่อพี่ชายด้วยเลย จะได้พูดคุยกันได้ยาว ๆ แต่ก่อนที่จะเรียกบ่าวมาถาม เธอก็เจอเข้ากับคนผู้หนึ่ง“นายเด่น”“คุณหญิงก้อย สบายดีนะขอรับ”เป็นนายเด่นนั่นเอง เขายิ้มกว้างให้ ยืนค้อมตัวกุมมืออย่างนอบน้อมเช่นเคย นายเด่นเป็นเพื่อนที่หญิงก้อยใกล้ชิดเล่นกันมาแต่เด็ก แต่กว่าจะได้รู้ใจตัวว่าแอบพึงใจในฐานะชายหนุ่มก็เมื่อคราวที่ตนจำใจต้องแต่งงานด้วยความที่หญิงก้อยมิได้เต็มใจ จึงอยากจะเผยความในใจให้ชายคนที่ตัวเองรักก่อนที่จะต้องไปอยู่กับคนที่ตนมิได้เลือก แต่เมื่อช่วงเวลานั้นผ่านไป ทุกสิ่งล้วนเป็นเพียงความทรงจำ แม้ลึก ๆ ในใจยังคงคิดถึงเขาบ้าง แต่อย่างไรเธอจำเป็นต้องวางตัวให้สมกั

“ทำไมหรือ ฉันว่าตรงนี้ลมโชยเย็นดีออก”“เมื่อกี้ตอนที่บ่าวกำลังปัดกวาด เห็นคล้ายกับหางงูเขียวไว ๆ คงจะเลื้อยไต่ตามยอดไม้ขึ้นมา นั่งข้างในดีกว่าเจ้าค่ะ เดี๋ยวบ่าวช่วยนวดผ่อนคลายให้นะเจ้าคะ”หญิงก้อยพยักหน้า แล้วกลับเข้าห้องไปอาบน้ำ บ่าวจวงปิดประตูเรียบร้อย ก็รีบกุลีกุจอวิ่งไปที่หลังบังตา เบื้องหลังเป็นตั่งเอนหลัง แต่ถัดเข้าไปจะมีซอกเล็ก ๆ ที่เป็นมุมอับอยู่“คุณยศเจ้าขา จะทำอะไรก็รีบทำเถิดเจ้าค่ะ คุณหญิงมาแล้ว บ่าวคงถ่วงเวลาได้ไม่นาน อ้อ... แล้วอย่าลืมรางวัลที่ตกลงกันไว้ด้วยนะเจ้าคะ”พูดจบจวงก็ต้องรีบลงเรือนไปต้มน้ำเตรียมให้หญิงก้อยแช่เท้า ส่วนคนที่อยู่ในซอกนั้นก็เร่งทำกิจของตนให้บรรลุเป้าหมาย“อื้อ ๆ  อื้อ ๆ”“เอ็งอย่าดิ้นสิวะนังแป้น อยู่นิ่ง ๆ”แป้นที่ผ้าผ่อนหลุดร่อนไม่เหลือเพียงสักชิ้น ถูกอุดปากด้วยผ้าแถบของตัวเอง แขนทั้งสองถูกมัดตรึงกับเสาด้วยผ้านุ่ง ส่วนขาข้างหนึ่งยศใช้กางเกงแพรของตนผูกติดไว้กับซี่ระเบียง“นังแป้นเอ๊ย ข้าเห็นเอ็งตั