Lahat ng Kabanata ng คืนใจกชกร: Kabanata 41 - Kabanata 50

 “เพื่อนหุ้นส่วนของชายเห็นชอบให้พระยาธนบดีร่วมหุ้นด้วย เพราะการงานจะได้ลื่นไหลเสียที นี่ก็จะใกล้เวลาส่งเงินงวดแรกให้ทางโรงงานแล้ว ขายของได้เงินเร็วเท่าใดก็ยิ่งดี แต่ชาย...”“พ่อก็เห็นว่ามิมีอันใดเสียหาย หากชักช้าประเดี๋ยวจะเสียความน่าเชื่อถือกันพอดี จะส่งผลต่อการค้าขายในอนาคตได้”หญิงก้อยได้มาอยู่ในวงพูดคุยน้ำชายามบ่ายที่วังชินภัทร ท่านพ่อ หม่อมแม่ พี่น้องทุกคนอยู่กันครบ หัวข้อที่นำมาคุยในวันนี้ก็คงไม่พ้นเรื่องกิจการของพี่ชายกฤต“นายมีอะไรข้องใจหรือชายกฤต”พี่ชายใหญ่ถามขึ้น“ผมเห็นว่าหุ้นที่ท่านเจ้าคุณขอร่วมนั้นออกจะมากไปเสียหน่อยขอรับพี่ชายใหญ่ แรกเริ่มเดิมที ผมถือหุ้นร้อยละห้าสิบ เพื่อนอีกสองคนร้อยละยี่สิบห้า เมื่อจะจัดสรรกันใหม่ ท่านเจ้าคุณขอถือที่สามสิบ เราต้องยอมลดหุ้น ผมเหลือสี่สิบ เพื่อนอีกสองคนเหลือเพียงคนละสิบห้า พวกเขาไม่มีปัญหาอันใด แต่กระผมออกจะเกรงใจเพื่อน อย่างไรก็เป็นผู้ริเริ่มก่อตั้ง ลงแรงด้วยกันตั้งแต่แรก อยากให้ท่านเจ้าคุณเพียงร้อยละสิบห้าหรือยี่สิบเท่านั้น แต่ท่านเจ้าคุณมิใคร่จะยอม ครั้นจะให้ผมลดหุ้นก็ไม่ใคร่จะเหมาะ

หญิงก้อยดื่มยาบำรุงแล้วเข้านอน แป้นไล่ปิดไฟแล้วออกมานั่งที่ด้านนอกเช่นเคย เธอดีใจที่ได้ข่าวจากเรือง เขาเป็นคนตั้งมั่นแน่วแน่นัก ก่อนจากกันบอกว่าจะต้องตั้งตัวให้ได้ แม้จะไม่ได้ส่งข่าวมาบ่อยแต่ก็ไม่เคยหาย เบี้ยอัฐแม้น้อยนิดก็ยังอุตส่าห์ส่งมาให้ ทว่าก็หมดไปกับการใช้หนี้สินให้พ่อแม่ ขนาดตอนที่นังหนูเกิด พี่เรืองฝากคนเอาเงินมาให้มากกว่าทุกครั้ง ก็ยังต้องแบ่งไปใช้หนี้ดอกเบี้ยเสียเกือบหมดด้วยข้อเสนอล่อตาล่อใจที่จะไม่คิดดอกเบี้ย เพียงแต่ให้ตนเข้ามารับใช้พระยาธนบดีระยะเวลาหนึ่ง พ่อแม่พี่น้องของแป้นก็ถึงกับตาโต เห็นเป็นโอกาสทองที่จะได้เป็นไทจากหนี้ก้อนนี้เสียที แน่นอนว่าหญิงมีผัวมีลูกแล้วอย่างแป้นต้องไม่ยอม แต่เพราะบุญคุณบุพการีที่มิอาจต่อต้าน ทุกคนต่างกดดันว่าเรื่องนี้มีเพียงแป้นเท่านั้นที่จะทำได้ อีกทั้งยังพากันรับปากสัญญาว่าเรื่องรับใช้ท่านเจ้าคุณจะไม่ไปถึงหูของเรือง ผัวของเธอจะรับรู้เพียงว่าแป้นมาทำงานเป็นบ่าวในโรงครัวของบ้านพระยาธนบดีเท่านั้น แป้นจึงต้องจำใจฝืนกล้ำกลืนยอมรับชะตากรรมด้วยความช้ำชอกใจกระนั้น ก็ดุจมีพระมาโปรดสัตว์ยากไร้ คุณหญิงก้อยนายสาวผู้เมตตา ช่วยให้แป้นพ้

ระหว่างที่ครุ่นคิด หญิงก้อยได้ปะทะสายตากับนางจิกที่แอบอยู่ตรงมุมตึกเข้า แม้จะได้เจอบ่อยครั้งเวลาลงมาเดินเล่นแต่ก็มิได้ปราศรัยกันมาก ด้วยเพราะหญิงก้อยมิอยากนำความของนางจิกมารกสมอง เมื่อยุไม่ขึ้นนางจิกก็เลยเลิกวอแวกับเธอไปเองทว่าครั้งนี้สายตาที่นางจิกมองมาดูท่าคงมีสิ่งใดอยากบอกกล่าวกับเธอเป็นแน่ ซึ่งหญิงก้อยคิดว่าคงจะไม่ใช่เรื่องนางโคมเขียวหรือบ่าวสาวที่พระยาธนบดีสามีของเธอแอบเรียกไปรับใช้อยู่เป็นประจำหรอกกระมัง“นายมั่นจ๊ะ ช่วยตามบ่าวอีกสักคนมาขนกระเป๋าพวกนี้ขึ้นไปห้องฉันที จวงคงจะรออยู่แล้ว แล้วก็หาน้ำท่ามาให้นายเด่นหน่อยนะ”หญิงก้อยหันไปสั่งงานกับบ่าวผู้ชาย“นายเด่นนั่งรอคุณยศที่ศาลาตรงนั้นก็ได้นะจ๊ะ ตรงนั้นลมโชยดี ถ้าฉันเสร็จธุระไวแล้วจะมานั่งคุยด้วย”หญิงก้อยหันไปบอกกับนายเด่น แล้วก็เดินอ้อมไปด้านหลังตึก มุ่งตรงไปท่าน้ำริมคลอง โดยมีบ่าวจิกซอยเท้ายิก ๆ ตามหลัง นายเด่นสงสัยว่าเธอจะไปไหน แต่ก็ไม่กล้าถาม“แม่จิกมีอะไรก็ว่ามาเถิด”เมื่อหญิงก้อยนั่งลงที่ท่าน้ำ บ่าวจิกก็รีบพับเพียบนั่งลงข้าง 

“ถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรง นายเด่นช่วยไปสืบให้ทีเถิดว่าตอนนี้แป้นหนีไปที่ใด จิกบอกว่าแป้นมิได้กลับบ้าน เป็นไปได้หรือไม่ว่าจะไปหานายเรืองที่หัวเมือง”“กระผมจะลองไปสอบถามที่บ้านลุงป้าของพี่เรืองให้ อยู่ฝั่งกระโน้นขอรับ อย่างไรเสียถ้าลูกยังอยู่ที่นี่ พี่แป้นก็ต้องมารับเป็นแน่”หญิงก้อยบอกไม่ถูกว่าตนรู้สึกเช่นไร ในใจตอนนี้มีทั้งความโกรธ ความผิดหวัง พระยาธนบดีถึงขั้นออกอุบายให้เธอกลับบ้านเพื่อที่จะได้มีจังหวะเรียกแป้นไปรับใช้ เขารู้อยู่แก่ใจว่าการที่ตนเรียกให้แป้นมารับใช้ใกล้ชิดเพราะไม่อยากให้ไปบำเรอกาม มิต้องพูดจาชัดเจนให้กระดากปาก ผู้ใหญ่เช่นเขากระทั่งทุกคนในบ้านก็ควรต่างเข้าใจในเจตนาของเธอ ไม่ว่าจะเข้าใจด้วยเพราะคิดว่าเธอหึงหวงก็ดี หรือเข้าใจว่าเพราะอยากได้แป้นมาเป็นแม่นมจริง ๆ ก็ช่าง ทว่าเขาก็ยังทำหน้าซื่อตาใสแล้วตลบหลังเช่นนี้ นี่เขาหักหาญน้ำใจเธอได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ“คุณหญิงก้อยขอรับ...”คิ้วของหญิงก้อยขมวดแทบไม่คลาย นายเด่นเห็นสีหน้าหญิงสาวก็นึกเป็นห่วงนัก ไม่คิดว่าเรื่องของแป้นจะซับซ้อนถึงเพียงนี้“ก

ยศเห็นว่าบรรยากาศออกจะตึงเครียด อีกทั้งหากสาวเรื่องมากขึ้นจนจวงทนไม่ไหว เผลอหลุดปากมากไป ตนอาจจะซวยได้ พระยาธนบดีพี่เมียของตนทำผิดก็แล้วไป ใครจะกล้าว่ากล่าว แต่กับตนที่เป็นเขยแต่งเข้าต้องอยู่อย่างเกรงใจเมีย ความผิดประเภทนี้อาจทำให้ต้องตกอยู่ในสภาวะที่ย่ำแย่นัก คิดได้ดังนั้นจึงรีบพูดกล้อมแกล้มด้วยเสียงที่พยายามผ่อนคลาย“กระผมว่าเรื่องเล็ก ๆ เช่นนี้ คุณพี่กับคุณหญิงอย่านำมาเป็นเรื่องให้ขุ่นเคืองใจเลยขอรับ ให้กระผมกับคุณเตียงจัดการต่อดีหรือไม่ โธ่... คุณหญิงอุตส่าห์เลี้ยงดูนังแป้นให้อยู่ดีเสียขนาดนี้แต่มันยังหนีไปอีก คงเป็นที่สันดานไม่รักดีของมันเองน่ะขอรับคุณหญิง นังแป้นนี่แย่จริง ๆ”“ใช่ค่ะ หญิงดูแลแป้นดีทุกอย่าง ให้มารับใช้ใกล้ชิด หมายใจจะให้มาเป็นแม่นมของลูก อุตส่าห์วางตัวของแป้นแยกจากบ่าวขัดดอกคนอื่น ทุกคนในบ้านนี้ต่างรู้กันทั่วว่าแป้นเป็นคนของหญิง แต่ก็ไม่แคล้ว...”หญิงก้อยพูดเสียงเย็น ยศไม่คิดว่าเธอจะตอบโต้เช่นนี้ จึงได้เก้อนัก“ในเมื่อแป้นหนีหายไปไม่บอกกล่าว หนี้สินของแป้น หญิงขอจัดการได้หรือไม่คะ ทั้งต้นและดอก