Lahat ng Kabanata ng คืนใจกชกร: Kabanata 51 - Kabanata 60

หลังจากการพูดคุยอันแสนอึดอัดที่ห้องหนังสือของพระยาธนบดีจบลง เขาก็พาเธอมาส่งถึงห้องนอน จวงไม่ขึ้นมารับใช้หญิงก้อยเช่นเคย อ้างว่าเป็นหวัดกลัวจะมาติดเจ้านาย หญิงก้อยนั้นคิดว่าดีแล้ว เธอก็มิอยากเห็นหน้าจวงสักเท่าใด ไม่คิดเลยว่าบ่าวที่ไว้ใจรับใช้ใกล้ชิดจะมีนิสัยหน้าไหว้หลังหลอกเช่นนี้วันถัดมาทุกคนในบ้านลงมารับอาหารเช้าพร้อมกัน เห็นได้ชัดว่าคุณเตียงนั้นมึนตึงกับยศเป็นอย่างยิ่ง จบมื้ออาหารหญิงก้อยออกมาส่งพระยาธนบดีที่หน้าบ้านเช่นเคย เขาทำทุกอย่างได้ปกติคล้ายกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น นั่นทำให้หญิงก้อยรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาดจริงอยู่ที่พระยาธนบดีได้ตกลงยอมปล่อยแป้นไปแล้ว ถึงใจจะเบาไปได้ส่วนหนึ่ง ทว่าหญิงก้อยกลับยังไม่วางใจนัก อาจเพราะถูกกระทำลับหลังหลายครา หากไม่รู้เห็นเองก็คงจะถูกปกปิดไปเรื่อย เรื่องของแป้นไม่มีใครนำมาพูดความยาวต่อก็จริง แต่ก็ไม่มีใครแจ้งแก่เธออย่างชัดเจนว่าแป้นจะเป็นอิสระโดยสมบูรณ์อย่างไรจากที่จวงเล่ามา แสดงว่าเรืองคงมาถึงพระนครแล้ว หากเป็นเช่นนั้นจริงแป้นก็จะมีที่พึ่ง ถ้าเขาพาแป้นหนีไปอย่างที่จวงว่าก็คงดี ยิ่งไกลก็ยิ่งดี หญิงก้อยตั้งมั่นแล้ว หากทางนี้

๕ วันที่แล้ว “พี่เรือง! พี่เรือง!”เมื่อแป้นก้าวมาถึงบ้านพ่อแม่ คิดว่าจะมาหาลูกอย่างเคย แต่กลับได้เจอผัวของตนกำลังนั่งเล่นอยู่กับลูกทั้งสอง หลายอารมณ์สุมรุมเร้า ความดีใจความตื้นตันผสมกับความอัดอั้นทั้งหลาย ทำให้แป้นน้ำตาไหลพรากเมื่อได้เห็นหน้าเรืองผัวรัก เขามาแล้ว ในที่สุดเขาก็กลับมาหาเธอได้เสียทีแป้นโผเข้ากอดเรืองอย่างไม่อายสายตาพ่อแม่ที่นั่งอยู่ตรงนั้น เรืองเองก็คิดถึงแป้นมากเหลือเกิน ได้ยินได้ฟังเพียงแค่ข่าวคราว ห่างร้างจากเมียรักไปนานคิดถึงจนแทบขาดใจ ตายายเห็นพ่อแม่ลูกได้เจอหน้าจึงได้ปล่อยให้พวกเขาอยู่กันตามลำพัง“แป้นเอ๊ย เอ็งเป็นอย่างไรบ้าง ต้องลำบากเอ็งแล้ว”แป้นจุกอกไม่รู้จะตอบอย่างไร เวลานี้เธออยากจะมองหน้าผัวให้ชัด ๆ ลูบเนื้อลูบตัวให้แน่ใจว่าพี่เรืองของแป้นตัวเป็น ๆ มานั่งอยู่ตรงหน้านี้แล้ว มิได้ฝันไปแน่นอน“พี่พอจะตั้งตัวได้แล้ว เอ็งกับลูกไปอยู่กับพี่ที่หัวเมืองเถิดนะ”“พ่อเด่นมาบอกข่าวแก่ฉันว่าพี่จะพาเราไปตั้งรกรากที่โน่น ฉ

“เอ้า! เอาไปเสีย รู้ใช่หรือไม่ว่าต้องหุบปากให้สนิท หากความไปถึงหูเมียข้า พ่อแม่เอ็งได้มานั่งผ่าฟืนอยู่ที่นี่เป็นแน่”แป้นร่างเปลือยเปล่าร่างกายบอบช้ำสายตาเหม่อลอยไม่ตอบโต้สิ่งใด ไม่แม้กระทั่งสนใจถุงเงินหนักที่พระยาธนบดีขว้างปามาบนพุงของตน“หึ ๆ ข้าชักจะติดใจเอ็งเสียแล้วนังแป้น ทนมือทนตีนใช่เล่น ไม่ปริปากเสียงดังโวยวายให้น่ารำคาญเหมือนอีบ่าวบางคน หากคิดเปลี่ยนใจไม่ไปกับผัว ข้าจะแยกเอ็งไปเก็บไว้อีกที่ ปลดหนี้แถมเงินให้อีกหนึ่งก้อน เพียงแค่อยู่รับใช้ข้าก็พอ มิต้องทำงานทำการใดอีก แล้วเอ็งกับพ่อแม่จะอยู่สบายไปตลอดชีวิต”จบประโยค พระยาธนบดีที่อ่อนแรงก็กลับหายไปอีกฝั่งของห้อง แป้นค่อย ๆ พยุงตัวขึ้น น้ำตาเหือดแห้งไม่มีจะไหลอีกแล้ว ใส่ผ้าผ่อนอย่างหมดอาลัยตายอยาก ผมเผ้ายุ่งเหยิง ตอนนี้จิตสำนึกที่เหลือสั่งให้แป้นออกไปจากที่อัปรีย์แห่งนี้โดยเร็ว หากอยู่ต่ออีกหน่อยตนคงต้องจุดไฟเผาเป็นแน่แป้นพาตัวเองไปจนถึงเรือนนอน เวลานี้บ่าวไพร่ออกไปทำงานกันหมดแล้ว เมื่อตั้งสติได้ก็ได้สำรอกอาเจียนออกมา รู้สึกขยะแขยงตัวเองนัก รีบเอาขันตักน้ำมาราดตัว

“ฉันถูกบังคับ ฉันสู้เขาไม่ได้ พี่เรือง... ให้อภัย... .ให้อภัยฉันเถิด”“ทำไม ทำไมกันแป้น ตั้งแต่เกิดเรื่องเอ็งถึงไม่รีบบอกข้า อย่างไรข้าต้องหาทางช่วยอยู่แล้ว หรือจะหอบลูกหนีมาหาข้าเลยก็ยังได้ ถ้าเอ็งตัดสินใจเสียแต่ตอนนั้น ก็จะไม่มีวันเกิดเรื่องบัดซบนี้ขึ้นเป็นอันขาด นอกจาก... นอกจากว่าเอ็งจะเต็มใจ...”“ไม่ใช่! พี่เรือง... ฉันไม่เต็มใจ! ฉันไม่เคยเต็มใจ!”แป้นร้องไห้โฮ ไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้ให้ผัวรักเข้าใจได้อย่างไร ส่วนชายอกสามศอกหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีดังเช่นนายเรือง ไหนเลยจะรับกับเรื่องเช่นนี้ได้ เอาตัวเข้าแลกใช้หนี้ไม่ต่างกับนางโคมเขียว นี่เมียรักของตนไปหลับนอนกับชายอื่นกี่ครั้งกี่ทีแล้วก็หารู้ไม่ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่อยากเห็นหน้า เขาทนเห็นหน้าแป้นต่อไปไม่ไหวแล้วคิดได้ดังนั้นเขาก็สาวเท้าเข้าไปอุ้มลูกทั้งสองออกมา พ่อตาแม่ยายพากันงงหนักว่าเกิดเหตุอะไรขึ้น แป้นวิ่งน้ำตานองตามติดอ้อนวอนขอให้เรืองฟังเธอก่อน แต่เรืองก็ไม่สนใจ พาลูกลงเรือได้แล้วก็ถอนเชือกที่พ่วงเสาออกทันที แป้นเห็นดังนั้นก็รีบจะก้าวลงเรือให้ทัน แต่เรืองก็ชี้หน้าตวา

“อาคุงหญิง หิวมั้ย กินอะไรสักหน่อยน้า ให้อุ่น ๆ ท้อง”คล้อยหลังพระยาธนบดีออกไป คุณแม่กิมลั้งก็สั่งบ่าวไพร่ให้ไปเตรียมของกินพร้อมหยูกยาที่ซินแสสั่งไว้ หญิงก้อยกับคุณแม่กิมลั้งจึงได้อยู่กันสองคนตามลำพัง“คุณแม่กิมลั้งคะ เรื่องของแป้น...”หญิงชราคาดการณ์แล้วว่าถ้าตื่นมาหญิงก้อยจะต้องถามเรื่องนี้เป็นแน่ พอได้ยินดังนั้นก็ถอนใจ เกิดเหตุสะเทือนใจในบ้านเช่นนี้ อัปมงคลนัก ถึงไม่อยากเอ่ย แต่ยากที่จะหลีกเลี่ยง“นังแป้นมันคิกสั้น น้ำคงพามันพัดมาติดถึงนี่ อาคุงหญิงม่ายต้องเปงห่วง เราให้คนจัดการเรื่องอย่างดี อย่างไรนังแป้นมันก็เปงบ่าวในบ้าน พ่อแม่ของมันทางเราก็ปลดหนี้ แถมให้เงินอีกก้อนชดเชยปลอบใจ”หญิงก้อยไม่รู้จะถามเรื่องอย่างไรต่อ ยังมีหลายสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ ทว่าท่าทางของคุณแม่กิมลั้งก็มิอยากจะพูดเรื่องนี้มากนัก อีกทั้งไม่แน่ใจว่าหากถามไป คำตอบที่ได้มาจะเป็นเท็จจริงอย่างไรก็หารู้ไม่“ถึงร่างกายจะแข็งแรง แค่ฟกช้ำเล็กน้อย แต่ซินแสบอกว่าอาคุงหญิงมีความวิตกมากเกิงไป ทำให้จิตใจไม่ใคร่จะปอกโป่ง หากเปงเช่นนี้ต่อไ