All Chapters of คืนใจกชกร: Chapter 11 - Chapter 20

ด้วยเพราะฤกษ์มงคลนั้นค่อนข้างกระชั้น แต่ละวันหม่อมแม่และบรรดาพี่สาวจึงได้วิ่งวุ่นตระเตรียมทุกสิ่งเพื่อให้พร้อมทันวันงาน ทุกคนทั้งนายบ่าวล้วนกระตือรือร้นดีใจที่วังนี้จะได้จัดงานมงคล เว้นไว้เสียแต่คุณหญิงก้อยผู้เป็นว่าที่เจ้าสาวเท่านั้นระหว่างนี้หญิงก้อยได้พบหน้าพระยาธนบดีสองครั้ง เห็นหน้าทีไรเวลาไหว้สาทักทายก็หาได้รู้สึกว่านี่คือว่าที่เจ้าบ่าวของตัวเองไม่ ยิ่งเวลาที่พระยาธนบดีเจรจาหารือกับท่านพ่อก็ยิ่งตอกย้ำความสูงวัยของเขายิ่งไปอีก แต่งงานกันไปก็ไม่รู้ว่าจะได้ทันมีลูกสมใจอยากหรือจะหมดแรงหมดลมไปเสียก่อน นี่หรือคือชีวิตคู่ของหญิงสาวอายุสิบแปดหมาด ๆ อย่างเธอกระนั้นหญิงก้อยก็รู้ถึงความจำเป็นในการออกเรือนของตนดี ถึงจะใช้คำพูดสวยหรูอย่างไรแต่การแต่งงานนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับขายลูกสาวใช้หนี้ แล้วก็รู้ดีว่าคนจีนชอบผู้หญิงอวบอิ่มสะโพกผายเพื่อที่จะสามารถผลิตลูกชายให้ได้หลาย ๆ คน หากมิเพราะเหตุนี้ ผู้ที่จะต้องออกเรือนก่อนคงเป็นพี่หญิงคนใดคนหนึ่งของเธอเป็นแน่บ่ายคล้อยวันหนึ่งหญิงก้อยหนีความวุ่นวายมานั่งเล่นกินขนมที่ศาลาริมสระบัว ได้ยินเสียงอะไรสักอย่างอยู่ที่ท่าน้ำ เดินออกไปดูก็เลยพบเข้ากับนายเด่น

 ตกค่ำหญิงก้อยก็ผลัดผ้านอนเล่นเพื่อรอเวลาให้คนในเรือนเข้านอน กลางดึกสงัดก็ลงมารับลมเช่นเคย เดินไปจนถึงศาลาริมสระบัวพบกับนายเด่นนั่งรออยู่ตรงท่าน้ำ ถัดออกไปมีเรือลำเล็กผูกติดกับเสาอยู่ด้วยหนึ่งลำ“คุณหญิงก้อยขอรับ เปลี่ยนจากเดินเล่นมาพายเรือเล่นกันดีหรือไม่”หญิงก้อยยิ้มรับและยอมให้นายเด่นจับมือเพื่อประคองให้ลงไปนั่งในเรือได้อย่างมั่นคง เขาพายไปเรื่อย ต่างคนต่างไม่พูดอะไรกันมากนักตั้งแต่เด็กจนโตคุณหญิงก้อยของนายเด่นก็เป็นคนร่าเริงแจ่มใส ไม่ถือตัวกับลูกบ่าวอย่างเขา อีกทั้งเธอยังมีพระคุณช่วยสอนหนังสือให้พอได้อ่านออกเขียนได้ เลยทำให้มีโอกาสติดตามคุณชายใหญ่ไปทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่กระทรวง ถือว่ามีภาษีดีกว่าลูกบ่าวคนอื่นมากนัก หากขยันร่ำเรียนให้รู้ความมากกว่านี้ ไม่แน่ว่าอนาคตอาจได้เป็นเสมียนเล็ก ๆ ของกรมกองสักแห่งก็เป็นได้นายเด่นรู้ดีว่าการแต่งงานของหญิงก้อยนั้นเธอมิได้เต็มใจ คนที่ถูกเลี้ยงดูมาให้เป็นผู้ดีสูงศักดิ์อยู่เสมอกลับต้องไปเป็นเมียใช้หนี้ของชายแก่คราวพ่อเช่นนั้น แต่บ่าวอย่างนายเด่นจะทำอะไรได้มากไปกว่าทำให้เธอหั

 วันต่อมาหลังจากคืนวันแต่งงาน ตั้งแต่ตื่นนอนกระทั่งหัวค่ำ หญิงก้อยก็มิได้พบหน้าผู้ใดเลยนอกจากบ่าวรับใช้สองคน มิได้ลงจากตึก ไปไกลที่สุดก็เพียงระเบียงนั่งเล่นบริเวณหน้าห้องของเธอเท่านั้นเมื่อตะวันเริ่มลับฟ้าบ่าวจะมาปรนนิบัติหญิงก้อยอาบน้ำขัดผิวอบร่ำให้หอมฟุ้ง จัดยาจีนมาให้ดื่ม ตกดึกก็จะมีบ่าวถือโคมแดงมาตามหญิงก้อยไปที่ห้องนอนของพระยาธนบดีเพื่อร่วมหลับนอนเวลาพูดคุยกัน พระยาธนบดียังคงมีท่าทีเอ็นดูปากหวานเช่นเคย ทว่าตอนร่วมรักท่านเจ้าคุณก็ยังคงตะกละตะกลามจนบางครั้งหญิงก้อยก็รู้สึกรำคาญใจ กิจแต่ละครั้งลุล่วงอย่างรวดเร็วโดยที่หญิงสาวมิทันได้สัมผัสกับความอิ่มเอมเสียทุกครากิจวัตรเช่นนี้ผ่านมาได้สามวัน ทุกคืนเมื่อสามีเสร็จสมอารมณ์หมาย หญิงก้อยก็จะขอท่านเจ้าคุณกลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง ซึ่งเขาก็มิได้ขัดข้องประการใด ครั้งนี้หญิงก้อยกำลังจะลุกใส่เสื้อผ้าเพื่อกลับห้องเช่นเคย ทว่าพระยาธนบดีเอื้อมไปหยิบสิ่งหนึ่งที่โต๊ะข้างเตียงส่งให้เธอเสียก่อน“พี่ให้น้องหญิงเป็นรางวัล”หญิงก้อยรับกล่องบุผ้าสักหลาดออกมาเปิดดู ก็พบสร้อยทองเส้นโตพร้อมต่า

 หลังจากวันที่คุณเตียงได้พูดคุยกับหญิงก้อย แม้จะพบหน้ากันตอนรับประทานข้าวเช้า พูดคุยถามสารทุกข์สุกดิบกันนิดหน่อยพอเป็นพิธี กระนั้นหญิงก้อยก็รู้สึกเข้าหน้าคุณเตียงไม่ติดสักเท่าใดนัก เธอมิได้โกรธเคือง แต่มิกล้าสู้หน้าเสียมากกว่ากิจวัตรระหว่างวันก็วนเวียนไป เช้าตื่นมารับข้าวพร้อมกันทั้งครอบครัว และเนื่องจากธุระของแต่ละคนแตกต่างกันไป มื้อเที่ยงกับมื้อเย็นจึงแยกย้ายกันตั้งสำรับ ดังนั้นนอกจากเวลาเช้า หญิงก้อยจึงมิใคร่ได้พบปะสนทนากับใครมากนัก อาจมีบ้างบางวันที่แวะไปคุยกับคุณแม่กิมลั้ง ตกบ่ายถ้าไม่อ่านหนังสือที่ระเบียงเธอก็จะลงมาเดินเล่นข้างล่างรับลมแม่น้ำเมื่อมองทอดสายตาออกไป ก็ให้รู้สึกว่าผืนแผ่นน้ำนั้นกว้างใหญ่น่ากลัว เบื้องบนดูสงบราบเรียบ ทว่าคลื่นใต้น้ำที่มองไม่เห็นนั่นคงน่าหวาดหวั่นไม่น้อย คิดแล้วก็นึกถึงสระบัวที่วังชินภัทร สระบัวมีทั้งผืนน้ำทั้งร่มเงาโดยรอบ มีพืชน้ำนานาพรรณ สามารถลงไปล่องเรือเล่นน้ำได้ ให้ความรู้สึกปลอดภัยร่มเย็น ช่างต่างกับที่แห่งนี้ที่ชวนให้อ้างว้างเคว้งคว้างเสียจริงบ่ายวันหนึ่ง ขณะกำลังเดินเล่นที่ริมแม่น้ำ มีบ่าวมาแจ้งแก่หญิงก้

 จากที่ตั้งใจจะหลอกถามเรื่องสามีคนอื่น กลายเป็นให้บ่าวมาตอกย้ำเรื่องสามีของตน ใช่ว่าจะไม่เคยรู้มาก่อนว่าพระยาธนบดีมีเมียบ่าว อีกทั้งยังมีเสียเต็มเรือน แต่เมื่อมีใครมาย้ำเตือนอีกครา ก็ให้รู้สึกขุ่นเคืองอยู่ไม่น้อย“อาคุงหญิงก้อย มิต้องกังวล นั่นเปงเรื่องเมื่อนานมาเลี้ยว ก่อนที่อาคุงหญิงจะตบแต่งเข้ามาเสียอีก ท่านเจ้าคุงอีเป็นหม้าย มีบ้างที่อยากให้บ่าวมาปรนนิบัติ”หญิงก้อยนำความไปหาคุณแม่กิมลั้ง รู้ดีว่าตัวเองนั้นจะได้คำอธิบายเช่นไร แต่เพราะเธอคือหญิงสาวที่เพิ่งจะแรกรุ่น ห่างจากอกพ่อแม่ได้ไม่นาน ประสบการณ์ชีวิตโดยเฉพาะเรื่องในมุ้งยังมีไม่มาก สิ่งที่เธอต้องการแท้จริงคือการได้ระบายความว้าวุ่นให้ใครสักคนได้รับรู้ ใครสักคนที่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเอาอกเอาใจเธอไว้ก่อน นั่นย่อมไม่พ้นคุณแม่กิมลั้งนั่นเอง“ตอนนี้พวกเมียบ่าวอยู่ที่ไหนกันหรือคะ แล้วมีฐานะกันอย่างไร”“อีพวกบ่าวที่เคยรับใช้ท่านเจ้าคุง มันรู้ฐานะตัวเองลี อยู่แต่ในที่ของตน ไม่มีการมาชูคอเสนอหน้าให้อาคุงหญิงไม่สะบายใจแน่นอง ตอนนี้ท่านเจ้าคุงมีอาคุงหญิงคนเลียวเท่านั้น