All Chapters of One Night Stand With The Billionaire I Was Hired To Destroy: Chapter 51 - Chapter 60

Hindi na kami natulog nang maayos kinagabihan, parehong nag-iisip kung sino ang nagpadala ng mensaheng iyon, at kung ano ang ibig sabihin nito tungkol sa tunay na dahilan ng pagkamatay ni Isabela Sinclair.Kinaumagahan, nagtipon kaming lahat sa isang emergency meeting sa opisina ni Sandy. Nandoon sina Regina, Atty. Fernandez, Bianca, Ferdinand, at syempre, si Jaena, dala-dala ang kanyang notebook at isang bagong thermos ng kape."Ma'am, Sir, dahil official na po tayong nasa Book 2 ng ating buhay," sabi ni Jaena, seryosong-seryoso, "naisip kong kailangan na rin ng bagong notebook. Ito na po yung Volume 4.""Jaena, paano mo nalaman na nasa Book 2 na tayo?" tanong ko."Feeling ko lang po, Ma'am. May energy kasi, parang bagong season ng paborito kong teleserye."Umiling na lang si Regina, tila sanay na. "Tungkol sa mensahe kagabi, may nalaman akong bagay. Na-trace namin ang IP address, at mula ito sa isang internet café malapit sa Antipolo, hindi kalayuan sa dating bahay ng pamilya Sincla

"BOOM!"Hindi ito tunog ng baril. Ito ay ang malalim, kumakalabog na tunog ng lumang mekanismo ng vault na biglang nag-trigger dahil sa maling pag-pick ni Jaena gamit ang kanyang hairpin. Sa isang iglap, bumalot ang makapal, maputi na usok sa buong santuwaryo ng lumang simbahan. Amoy asupre at lumang kahoy ang pumukpok sa aking mga baga, at agad akong umubo habang pinipigilang lumuha."Ubus na ang hairpin ko!" ungol ni Jaena, habang tinatanggal ang usok sa harap ng kanyang mukha. "Shopee quality po kasi, Ma'am Regina! Pang-isang use lang, pang-lockpick ng ancient Spanish vault, hindi kaya! Sayang ang P49 na bayad ko diyan, pang-buyo pa sana!""Jaena, wag ka na mag-reklamo, sumilip ka sa bintana!" utos ni Regina, habang hinila ako at si Sandy sa likod ng isang malaking kahoy na bench. Tumayo si Sandy sa harap namin, hawak ang kanyang baril, nakatutok sa pinto ng vault na unti-unting bumubukas mula sa loob. Ang kanyang mga mata ay puno ng determinasyon, ngunit nakita ko ang bahagyang pa

"Bianca..." bulong ko, ang aking boses ay halos hindi na marinig sa gitna ng humuhupang hangin at usok na dala-dala pa ng mga basag na bintana ng simbahan. "Sino ka ba talaga?"Tumigil ang lahat ng galaw. Si Sandy, na kanina lang ay niyayakap pa si Ruben, ay dahan-dahang tumayo. Ang kanyang mga mata, na kanina ay puno ng luha at pag-unawa, ay biglang nagdilim. Tiningnan niya si Bianca, na nakatayo pa rin sa pinto ng simbahan, ang kanyang mga mata ay nakatuon sa akin.Hindi umalis ang ngiti sa mukha ni Bianca. Ngunit hindi na ito yung mahiyain o nahihiyang ngiti na dati niyang ipinapakita. Ito ay malamig. Kalkulado. Parang ngiti ng isang demonyong matagal nang naghihintay na mabunyag ang kanyang tunay na mukha."Ang galing mo, Charlotte," sabi ni Bianca, dahan-dahang palakpakan ang kanyang mga kamay. Ang tunog nito ay umeecho sa tahimik na simbahan. "Sa lahat ng mga tao sa mundong ito, ikaw pala ang unang nakapagtaka. Pero tama ang hinala mo. Hindi ako ang kapatid mong pinakikinggan mo

Nanatiling nakatitig ang buong sala sa itim na screen ng phone ko pagkatapos magputol ang video call. Ang mukha ni Mana Pacing na nakatali, at ang boses ng taong nagbanta sa akin, ay umiikot pa rin sa aking isipan. "Hindi ko siya iiwan," sabi ko, binitawan ang phone ko sa mesa. Ang mga kamay ko ay nanginginig, hindi sa takot, kundi sa matinding galit. "Kung gusto nila ang ledger, pupunta ako sa Tondo docks. Ngayon din.""Absolutely not," sagot ni Sandy, mabilis na kinuha ang aking mga kamay at pilit na hinawakan. "Charlotte, nakinig ka ba sa sinabi niya? Mag-isa ka daw. Kung papasok ka doon nang walang backup, patay ka na 'yan. O mas malala pa.""Sandy, kung hindi ako susunod sa utos niya, papatayin niya si Mana Pacing!" sigaw ko, hindi ko mapigilan ang pagtaas ng boses ko. "Hindi ko kailangang dalhin ang ledger. Pwede tayong magpalitan. Ako kapalit niya.""Charlotte, please," bulong ni Sandy, ang mga mata niya ay puno ng desperation. "Hindi ko kayang mawala ka. Hindi na ngayon pa."

Ang unang sinag ng araw sa Nasugaw ay dahan-dahang sumisilip sa malaking bintana ng villa. Ang tunog ng mga alon na humahampas sa pampang ang unang bagay na bumalik sa aking malay. Hindi ko kailangang buksan ang mga mata ko para malaman na hindi ako mag-isa. Naramdaman ko ang bigat ng braso ni Sandy na nakayakap sa aking baywang, at ang mahina niyang paghinga sa aking leeg. "Good morning, Mrs. Sinclair," bulong niya, boses pa rin ng gising na may halong paos. Napangiti ako, dahan-dahang bumukas ang mga mata ko para tinitigan ang kanyang mukha. "Good morning, Mr. Sinclair. Gaano ka na katagal gising?""Mula pa ng madaling-araw," sagot niya, hinaplos ang aking pisngi. "Hindi ko ma-believe na nandito ka. Safe. Akin. Kanina pa ako nakatitig sa'yo, takot na takot na baka magising lang ako at isa lang pala 'to sa mga panaginip ko mula nung nasa bodega tayo."Hinawakan ko ang kanyang kamay, dinala ito sa aking labi at hinalikan ang kanyang knuckles. "Hindi panaginip 'to, Sandy. Nandito ak