All Chapters of One Night Stand With The Billionaire I Was Hired To Destroy: Chapter 41 - Chapter 50

Napahiga kami agad sa sahig, si Ruben at ako, habang narinig namin ang mga putok ng baril sa labas ng bahay. Si Ferdinand, kahit matanda na, mabilis na kumilos, hinila kami papunta sa isang lumang cellar sa ilalim ng bahay, dating imbakan ng alak noong panahon ng kanyang kabataan."Dito muna kayo," bulong ni Ferdinand, isinara ang lumang pintuan ng cellar. "May mga tauhan ako sa labas na dapat sana'y nagbabantay. Kailangan kong malaman kung ano nangyari sa kanila.""Huwag," bulong ko, hinawakan ang kanyang braso. "Delikado 'yan."Ngumiti si Ferdinand, malungkot. "Charlotte, matanda na ako. Kung mamamatay man ako ngayon, mas gugustuhin kong mamatay habang pinoprotektahan ang aking apo, kaysa mamatay na natatakot at nagtatago sa loob ng dekada."Umalis siya, at naiwan kami ni Ruben sa madilim na cellar, naririnig ang mga sigawan at putok sa itaas. Pagkalipas ng ilang minuto na parang walang katapusan, biglang tumahimik ang lahat."Tay," bulong ko, "tingnan mo kung ligtas na sa labas."B

Habang naghihintay kami ng balita mula sa notaryo, dumating ang tauhan ni Atty. Fernandez, hingal na hingal, dala ang isang folder. "Nakuha ko na po yung mga dokumento," sabi niya, ibinigay ang folder kay Atty. Fernandez. "Pero ma'am, sir, may nangyari sa opisina ng notaryo. Sinabi ng kanilang staff, may dumaan daw kagabi, isang babae, humihingi ng kopya ng parehong mga papeles." "Sino?" tanong ni Sandy, seryoso ang boses. "Hindi nila alam ang pangalan," sagot ng tauhan, "pero base sa deskripsyon, mataas, maganda ang ayos, may hawak na itim na leather bag. Sinabi rin nilang may kasama itong dalawang lalaki, mukhang bodyguard." Napalitan kami ng tingin ni Sandy. "Bianca," bulong ko. "May kasama pa akong isa pang balita," dagdag ng tauhan, medyo nag-aalangan. "Sinabi ng notaryo, bago pa dumating ang babaeng iyon kagabi, may tumawag din daw sa kanilang opisina, isang lalaki, nagtatanong kung kailan darating si Ferdinand Madrigal para ma-notaryo ang mga papeles. Hindi nila alam kung

"Hindi ka pupunta mag-isa," sabi ni Sandy, hawak pa rin ang phone kung saan nakalagay yung litrato ni Ferdinand. "Over my dead body, Charlotte.""Sandy, huwag kang magsalita ng ganyan, may kasunod na yan sa tadhana natin," sagot ko, sabay hampas sa braso niya. "Alas-otso ng gabi, nasa Antipolo. Alas-tres pa lang ng hapon ngayon. May oras pa tayong mag-isip ng plano.""Plano?" singit ni Regina, tumataas ang kilay. "Mayroon akong tatlo. Isa lang ang legal.""Ano yung dalawa?" tanong ni Bianca."Wala kang pakialam, Bianca. Ang mahalaga, hindi ka kasali sa mga 'yon," sagot ni Regina, deadpan.Muntik na akong matawa, kahit kinakabahan ako. Pero bago pa kami makapagsimula, bumukas ang pinto ng conference room, at pumasok ang isang grupo ng mga taong hindi ko inaasahang magkakasama sa iisang lugar.Si Ruben, may hawak na malaking plastic bag. Si Aling Nena, may bitbit na dalawang tupperware. At si Jaena, nakasunod, hingal na hingal, hawak ang isang walis tambo."Anak!" sigaw ni Ruben. "Nabal

"NAWAWALA SI ALEXANDER SINCLAIR!"Sabay-sabay kaming tumakbo pabalik sa loob ng bahay. Nakita namin ang dalawang pulis, nakadapa sa sahig, tila natulala."Ano nangyari?" tanong ni Sandy, hinila palayo ang isa sa mga pulis."Sir, hindi po namin alam," sagot nito, kinakabahan. "Isang segundo, nandiyan pa siya, tapos biglang may bumagsak na usok, tapos... wala na siya.""Smoke bomb," sabi ni Regina, tinitignan ang mga bakas sa sahig. "Propesyunal ito. May mga tauhan pa rin siyang kasama, kahit noong sumuko na siya sa harap natin.""Ibig sabihin, dinadaya lang niya tayo kanina," bulong ko. "Yung buong pagsuko niya, parte lang ng plano."Napabuntong-hininga si Sandy, hinaplos ang kanyang noo. "Kailangan nating hanapin siya, pero mamaya na 'yun. Ngayon, kailangan muna nating dalhin sina Ferdinand at Mama pauwi, ligtas."Habang naghahanda kaming umalis, lumapit sa akin si Jaena, seryosong-seryoso, kinuha pa ang notebook mula sa kanyang bag. "Ma'am Charlotte, para po sa report, ilalagay ko na

Pumasok ang impostor sa aming opisina, kalmado ang lakad, tila hindi man lang natatakot sa dami ng security na nakatutok sa kanya. Nang mapalapit siya, saka lang namin siya nakita nang mabuti sa liwanag, hindi na naka-costume, hindi na nagpapanggap. "Sino ka ba talaga?" tanong ni Sandy, tumayo, hindi kumikilos. Ngumiti ang lalaki, at kinuha ang isang manipis na maskara sa ilalim ng kanyang panga, tila silicone prosthetic, at inalis ito, ipinapakita ang kanyang tunay na mukha. Mas bata siya kaysa inaakala namin, mga tatlumpung taon gulang, may markang peklat sa may kanang kilay. "Pangalan ko, hindi importante," sabi niya. "Pero ang importante, sinusundan ko lang ang mga utos, tulad ng ginawa ko sa loob ng maraming taon." "Kaninong utos?" tanong ko. Napangiti siya, at sa halip na sumagot, kinuha niya ang kanyang phone, ipinakita ang isang video call na paparating. Sa screen, isang lumang mukha, may uban na, nakasuot ng orange na damit-preso. "Don Alfredo," bulong ni Sandy, hindi m