All Chapters of One Night Stand With The Billionaire I Was Hired To Destroy: Chapter 31 - Chapter 40

"Ma!" sigaw ko, tumakbo papunta sa direksyon ng usok, ngunit hinawakan ako ni Sandy, pinigilan. "Charlotte, delikado, huwag kang basta tatakbo dyan!" sabi niya, mabilis niyang tinanggal ang kanyang jacket, ibinalot sa ilong at bibig niya. "Sandali lang, ako muna pupunta, tapos susunod ka." "Sasama ako!" sagot ko, determinado, kahit alam kong delikado. Walang panahon para mag away kami tungkol dito. Tumakbo kami pareho papunta sa loob ng korte, kung saan unti-unti nang kumakapal ang usok. Naabutan namin si Mama Susan sa kanyang wheelchair, naipit sa gitna ng mga naghahabulang tao, hindi na makagalaw. "Ma!" sigaw ko, mabilis na inalis ang mga bagay na nakasagabal sa daan niya. "Kailangan na nating lumabas!" Tinulungan kami ni Sandy na itulak ang wheelchair papunta sa pinakamalapit na exit, ngunit sa daan, nakita naming naka block ang isang malaking bahagi ng koridor dahil sa nag umpisang apoy. "May ibang paraan?" tanong ko, panic na ang boses. Tumingin si Sandy sa paligid, tapos

Matapos ihatid palabas ng SWAT officers si James, tumahimik yung buong penthouse. Naiwan lang kami ni Sandy at Regina, hingal na hingal pa rin mula sa lahat ng nangyari. "Kailangan ko nang umalis," sabi ni Regina, inaayos yung tablet niya. "May mga tatawagan pa ako, kailangan natin i-secure yung building bago pa may sumunod na tumangkang pumasok. Pahinga muna kayo. Bukas na lang tayo mag-usap tungkol sa susunod na hakbang." Bago pa siya lumabas, humarap siya sa amin, seryoso yung mukha. "At Charlotte, Sandy, kung totoo yung sinabi ni James, na may isa pang tao na magtatapos ng plano nila, kailangan ninyong maging listo. Huwag ninyong isipin na tapos na yung laban dahil lang nahuli si James." Tumango kami, at umalis si Regina, iniwan kaming mag-isa sa gitna ng malaking sala ng penthouse. Yung mga ilaw ng BGC nasa labas pa rin, kumikislap, parang walang alam sa lahat ng nangyari sa loob. Naupo ako sa sofa, hindi ko namalayang nanginginig pa rin yung kamay ko. Lumapit si Sandy, umupo

Nakatayo ako, hindi makagalaw, nakatitig sa mukha ng lalaking kanina lang ay naka-mask. Kilala ko yung mukha na 'yon. Kahit ilang taon na ang lumipas, kahit mas matanda na siya ngayon, mas payat, may mga guhit na sa mukha na hindi ko naaalala noon, kilala ko pa rin siya. "Attorney Villaflor," bulong ko, halos hindi lumabas yung boses ko. Ngumiti siya, hindi yung ngiting nakasanayan kong makita kay Ramos o kay Don Alfredo, kundi mas malamig, mas kalkulado. "Akala mo tapos na ako, Charlotte? Akala mo, matapos hilahin ako ng SWAT team papalayo dun sa lumang office, tapos na yung kwento ko?" Hinila ako ni Sandy papalikod niya, protective stance ulit, kahit alam naming pareho na wala na kaming lugar tatakbuhan. "Bitawan mo kami," sigaw ni Sandy, mahigpit yung boses. "Kung gusto mo ako, ako lang, huwag mo siyang idamay." "Hindi ganun kadali, Sandy," sagot ni Villaflor, unti-unting lumalapit, hawak pa rin yung baril. "Kasi ang totoo, si Charlotte yung dahilan kung bakit tayo nandito nga

Hindi ako nakatulog magdamag, iniisip yung petition na na-file ni Bianca. Kinaumagahan, pumunta kami agad ni Sandy sa opisina niya sa Sinclair Tower, kasama si Regina at si Atty. Fernandez, para maghanda para sa emergency board meeting."Ito yung buong petition," sabi ni Atty. Fernandez, ipinakita yung papeles sa mesa. "Sinasabi rito na base sa clause 14 ng orihinal na testamento, kailangang mapatunayan muna ang legitimacy ng pagmamana ni Sandy bago siya makapagpakasal sa isang taong walang direktang koneksyon sa Sinclair bloodline. At si Bianca ang nag-file, gamit ang kanyang posisyon bilang legal na anak ni Ricardo Ramos, na may relasyon din sa Sinclair Family Trust.""Hindi ko maintindihan," sabi ko, hawak ang aking noo. "Bakit siya, ng lahat ng tao, ang gagawa nito? Akala ko, tinanggap na namin siya sa pamilya.""Baka may ibang dahilan siya," sagot ni Sandy, seryoso ang mukha. "Kailangan nating malaman bago pa tayo pumasok sa meeting na 'yon."Tumawag si Sandy kay Bianca, at pagka

Bumaba ako sa taxi sa harap ng Sinclair Tower, hawak pa rin ang phone kung saan nakalagay yung message na hindi ko alam kung sino nagpadala. Alas-diyes na ng gabi, tahimik na ang buong building, konti na lang ang ilaw sa mga upper floors.Ginamit ko yung access card ko, na hindi pa nabawi mula noong ako'y kasama pa sa investigative team ng Bataan deal. Sumakay ako ng elevator, pinindot ang 38th floor, ang aking dibdib ay kumakabog nang hindi ko alam kung takot ba o galit ang nararamdaman ko.Pagbukas ng pinto ng elevator, tahimik ang buong palapag, maliban sa isang ilaw na bukas mula sa isang meeting room sa dulo. Marahang lumapit ako, at habang papalapit, narinig ko yung boses ni Sandy, kasama ang boses ni Bianca.Napahinto ako sa tabi ng malaking bintanang salamin, kung saan makikita ko ang loob ng meeting room nang hindi nila ako napapansin. At doon, nakita ko sila, si Sandy at si Bianca, magkaharap, hawak-hawak ang mga kamay ni Bianca sa mga kamay ni Sandy.Napahawak ako sa aking