All Chapters of One Night Stand With The Billionaire I Was Hired To Destroy: Chapter 81 - Chapter 90

Ang submersible ay dahan-dahang huminto, may malakas na "THUD" ang narinig habang ang mga magnetic locks ng sasakyan ay kumakapit sa base ng dambuhalang piramide. Ang tunog ng makina ay namatay, pinalitan ng mahinang "hum" ng mga ilaw sa loob ng kwarto. "Welcome," bulong ni Isabela, ang kanyang mga mata ay kumikislap sa ilaw ng mga kontrol panel. "Sa tunay na kaharian ng Sinclair."Binuksan niya ang glass dome ng submersible. Sa halip na pumasok ang malamig na tubig ng Pacific Ocean, may narinig kaming "HISS" na tunog, at isang transparent na force field ang bumaba, naghihiwalay sa dagat at sa loob ng airlock ng piramide. "Labas na kayo," utos ni Isabela, itinataas ang kanyang baril. "Charlotte, ikaw ang unang lalabas."Hinalin ni Sandy ang aking kamay, mahigpit, at dahan-dahang kaming lumabas. Ang hangin sa loob ng airlock ay malamig, amoy ozone at lumang bato. Habang lumalakad kami papasok sa pangunahing chamber ng piramide, napansin ko ang mga dingding. Hindi ito ordinaryong bato

"Jaena," sabi ko, matatag ang boses kahit nanginginig pa rin ang aking mga kamay. "May Option C ba?"Tahimik ang buong control room. Ang mga giant na curved screens ay kumikislap, naghihintay ng sagot mula sa AI. Ang mukha ni Isabela sa pinakamalaking screen ay nakayuko, tila nag-iisip, o baka naman ay nag-aalala."May Option C," sagot ng AI sa wakas, ang boses niya ay naging mas malalim, mas robotic. "Pero ang Option C ay nangangailangan ng isang malaking sakripisyo. Kailangan ninyong i-upload ang inyong sariling neural patterns sa system bilang 'bridge' para i-merge ang consciousness ko sa isang portable drive. Kung gagawin niyo 'yan, maaari ninyong ilabas ang aking isipan sa makina. Pero ang panganib, mawawala ang isang bahagi ng inyong sariling memories. Maaari ninyong makalimutan ang isa't isa."Napahawak ako sa aking dibdib. Makalimutan si Sandy? Makalimutan ang aming baby? "Hindi!" sigaw ni Sandy agad, hakbang palapit sa console. "Hindi namin gagawin 'yan! Hindi ko hahayaang m

"Ma'am, Sir, handa na po ako!" sigaw ni Jaena habang hinahawakan ang kanyang maliit na remote. Ang init ng disyerto ay tila sumisira sa aming mga balat habang nakatago kami sa likod ng malaking bato. Sa malayo, ang mga armored vehicles ni Ferdinand ay unti-unting lumalapit, nag-iiwan ng malalaking ulap ng buhangin sa kanilang likod. Ang tunog ng kanilang mga makina ay parang kulog na pumipigil sa aming paghinga. "Jaena, ilabas mo na 'yan!" utos ni Regina, habang nagre-reload ng kanyang baril, nakatutok sa direksyon ng mga sasakyan. "Cover our retreat!" Pinindot ni Jaena ang button, at isang makapal, puting usok ang sumabog sa gitna ng sand dunes, nagbibigay-daan sa amin para makatakas patungo sa mga matatayog na bato sa malayo. Habang tumatakbo kami, hinawakan ni Sandy ang aking kamay, mahigpit, at sa bawat hakbang, ramdam ko ang kanyang pag-aalala para sa akin at sa baby namin. Ang kanyang palad ay pawis-pawis, pero hindi niya ako binitawan kahit isang saglit. Biglang may narinig

Ang bigat ng gravity ay pumigil sa aming paghinga habang ang private jet ay patuloy na kumikiling, tila nawawalan ng kontrol sa ere. Biglang may narinig kaming malakas na "CLACK" at ang mga oxygen masks ay bumagsak mula sa kisame ng cabin, umiikot sa hangin habang ang cabin pressure ay bumababa."Charlotte, baba!" sigaw ni Sandy. Bago pa ako makapag-react, hinila niya ako pababa sa sahig ng cabin, tinakpan ang aking buong katawan ng kanyang sarili. Ramdam ko ang init ng kanyang dibdib na nakadikit sa aking likod, at ang kanyang malaking kamay ay mahigpit na nakapaloob sa aking tiyan, pinoprotektahan ang baby namin sa matinding pagyanig ng eroplano."Hinga ka lang, Mrs. Sinclair," bulong niya sa aking tainga, ang kanyang boses ay kalmado kahit nanginginig ang kanyang mga braso sa pagsisikap niyang pigilan ang pagyanig. "Nandito ako. Hindi ko hahayaang mangyari ang anumang masama sa inyo ni baby. Kahit sa ere, ikaw at siya ang tahanan ko."Hinawakan ko ang kanyang kamay na nakapaloob s

Ang mainit at malagkit na hangin ng tropikal na isla ay humampas sa aming mga mukha habang bumababa kami sa rampa ng private jet. Ang amoy ng asin ng dagat at ng diesel fuel mula sa mga generator ay pumukpok sa aking mga baga. Sa bawat hakbang naming palayo sa eroplano, lalo akong mahigpit na kumakapit sa braso ni Sandy. Nakapaligid sa amin ang humigit-kumulang labindalawang armadong guard, hawak ang mga assault rifle na nakatutok sa aming mga dibdib. Sa dulo ng runway, nakatayo si Julian Vance, hawak ang kanyang gintong tungkod, may ngiting puno ng pananabik. Sa kanyang gilid, nakatayo si Bianca, ngunit ang kanyang mukha ay hindi na nagpapakita ng kumpiyansa. Namumutla siya, at ang kanyang mga kamay ay nanginginig."Welcome to my sanctuary, family," sabi ni Julian, ang kanyang British accent ay umeecho sa tahimik na gabi ng isla. "Hindi ko kayo dadalhin sa aking mansion. Dadalhin ko kayo sa aking laboratory. Dito natin tatapusin ang lahat."Hinawakan ni Sandy ang aking baywang, daha