All Chapters of มาเฟีย คลั่งรัก (แซ่บ): Chapter 21 - Chapter 30

"แล้วก่อนหน้านี้ล่ะคะ คุณจะรับผิดชอบยังไง! ได้ฉันไปตั้งสองรอบฟรีๆ แบบที่ฉันไม่ได้เต็มใจด้วยซ้ำ!" ฉันเชิดหน้าย้อนถามเสียงแข็ง พยายามทำใจกล้าไม่สบตากับนัยน์ตาคมกริบที่กำลังจ้องมองลงมาดราก้อนยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาฉายความสนุกยามมองแมวน้อยพยศที่เริ่มรู้จักต่อรอง เขาเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเงินใบหรูออกจากกระเป๋าเสื้อสูท แล้วหยิบการ์ดดำใบหนึ่งออกมาหนีบไว้ระหว่างนิ้วเรียวยาว ก่อนจะยัดลงไปในคอเสื้อนักศึกษาตรงกลางเต้าอกอวบอิ่มของฉันอย่างถือสิทธิ์!"แบล็กการ์ดไม่จำกัดวงเงิน... ค่ามัดจำสองรอบแรก"ความเย็นของแผ่นการ์ดที่แนบชิดกับเนินอกทำเอาฉันสะดุ้งเยือก ใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที!"ส่วนเรื่องเต็มใจหรือไม่เต็มใจ..." ดราก้อนเอียงหน้าโน้มลงมาจ้องดวงตากลมโตของฉัน นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความเจ้าเล่ห์ มือหนาบีบขยำสะโพกฉันหนักๆ ผ่านเนื้อผ้าอย่างหยอกเย้า "...เอาไว้ครั้งหน้า ฉันจะสอนให้เธอ 'ร้องขอ' มันด้วยตัวเอง!"กรี๊ดดดด! ดาเมจความหล่อร้ายทำงานหนักมากจนใจฉันกระตุกวูบ!แต่เอ๊ะ! คัพเค้ก... เธอต้องดึงสติกลับมาก่อน! ไอ้หมอนี่มันคือซาตานโรคจิต บ้ากาม แถมยังจ้องแต่จะเอา 'ท่อนเนื้อใหญ่อย่างกับมีสามข

คัพเค้กกึ่งเดินวิ่งตรงไปยังเรือนคนใช้หลังเล็ก รีบผลักประตูเข้าห้องนอนแคบๆ ของตัวเองแล้วล็อกกุญแจแน่นหนา ทันทีที่อยู่ตัวคนเดียวเธอก็ยกมือขึ้นมากุมท้องน้อยตัวเองเบาๆ เมื่อเริ่มรู้สึกปวดหน่วงๆ ขึ้นมาแปลกๆ"งื้อ... ทำไมจุกๆ ปวดท้องน้อยพิกล หรือว่าเมื่อกี้โดนไอ้หมอนั่นกระแทกซ้ำๆ จนข้างในอักเสบเหรอเนี่ย!"เด็กสาวบ่นอุบอิบ ใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงบทรักอันดุดันป่าเถื่อนของดราก้อน แต่นอกจากความจุกแล้ว มันยังมีความรู้สึกเฉอะแฉะแปลกๆ จนเธอต้องขมวดคิ้วสงสัยคัพเค้กรีบเดินตรงเข้าห้องน้ำเล็กๆ ไปสำรวจตัวเอง... และเพียงแค่ก้มลงมองเท่านั้นแหละ ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความดีใจจนแทบจะกรีดร้องออกมาสุดเสียง!"รอดแล้ว! กรี๊ดดดด! รอดแล้วยัยเค้ก!"คราบเลือดสีแดงสดที่เลอะอยู่บนกางเกงชั้นในมันคือสิ่งยืนยันชั้นดีว่า... ประจำเดือนเธอมาแล้ว!หลังจากที่นั่งเครียด นอนเครียด นั่งจิตตกมาหลายวันว่าการโดนจับฟาดในครั้งแรกจะแจ็กพอตหลุดมีเบบี้ลูกน้อยขึ้นมาหรือเปล่า... แต่ตอนนี้ท้องฟ้าสดใสขึ้นมาทันตาเห็น! ประจำเดือนมาตรงเวลาเป๊ะ! เท่ากับว่าเธอไม่ได้ท้อง! ไม่ต้องมานั่งอุ้มท้องลูกของไอ้ซาตานสามขานั

เด็กสาวก้าวเท้าเดินสำรวจห้องด้วยความรู้สึกมีความสุขและความภาคภูมิใจเต็มเปี่ยม ราวกับว่าตัวเองเหน็ดเหนื่อยเก็บหอมรอมริบซื้อห้องนี้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองยังไงยังงั้น!"คิกๆ... ฉันสมควรที่จะได้มันสิ! เพราะมันมาจาก 'ความสามารถ' ของฉันล้วนๆ เลยนะ!"คัพเค้กหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี พลางกอดกระเป๋าใส่ทองและเอกสารสิทธิ์ไว้แน่นกับอก ถึงแม้ความสามารถของเธอจะต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดที่ไม่ได้เต็มใจ และซาตานสามขาคนนั้นจะเป็นคนยัดเยียดมันมาให้... ฉะนั้นของพวกนี้จึงถือเป็น 'ค่าตอบแทน' ที่คู่ควรที่สุดแล้ว!และเมื่อชื่นชมความสำเร็จตรงหน้าจนพอหอมปากหอมคอ เด็กสาวก็สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติตัวเองกลับมาทันที"เอาละ... เก็บทองๆ!"ร่างเล็กรีบดิ่งตรงไปยังตู้เซฟใบใหญ่ภายในห้องนอนสุดหรู จัดการขนเอาทองคำแท่งและเครื่องประดับที่เพิ่งกว้านซื้อมาใส่เก็บไว้ข้างในอย่างตั้งใจ พร้อมกับตั้งรหัสผ่านลับสุดยอดที่มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่รู้!"พวกแกนอนรอฉันอยู่ในนี้นะจ๊ะเด็กๆ..."ที่นี่นอกจากจะสวยหรูสมราคาแล้ว ระบบรักษาความปลอดภัยยังสูงลิบลิ่วอีกต่างหาก ฉะนั้นที่นี่แหละเหมาะที่สุดสำหรับการเก็บของสำคัญไว้ตั้งตัว!ร่าง

"ดะ... ดราก้อน!" "ว๊ายย! ยัยคัพเค้ก! แกทำบ้าอะไรคุณดราก้อนน่ะ?!"แพรวาที่หันมาเห็นภาพบาดตาบาดใจเข้าพอดีถึงกับร้องเสียงแหลมลั่น! เธอรีบถ่อสังขารถอนตัวจากเก้าอี้ปิคนิค พุ่งพรวดเข้ามาหมายจะแยกทั้งคู่ออกจากกัน มือเรียวผลักคัพเค้กอย่างแรงหวังให้ร่วงลงไปกองกับพื้น!ทว่านอกจากคัพเค้กจะไม่ล้มแล้ว ดราก้อนกลับยิ่งรั้งร่างเล็กเข้ามาแนบชิดกอดอกไว้แน่นขึ้นอีก! จนแพรวาที่ผลักเก้อถึงกับตาลุกวาวด้วยความริษยาปนไม่พอใจสุดขีด เธอกระทืบเท้าชี้หน้าเด็กสาวอย่างเอาเรื่อง"นี่ยัยคัพเค้ก! แกมัน...""หยุด! เป็นบ้าอะไรของเธอวะ?! ชอบผลักคนอื่นอยู่ได้!"น้ำเสียงทรงอำนาจและดุดันของดราก้อนตะโกนสวนกลับไปทีเดียว ทำเอาทั่วทั้งลานทำฝายชะลอน้ำถึงกับเงียบกริบ! ทุกคนสะดุ้งเฮือกตกใจกันไปตามๆ กัน โดยเฉพาะคัพเค้กที่ยังคงถูกกอดแน่นอยู่ในอกแกร่ง และแพรวาที่ยืนหน้าเสีย ตัวสั่นก้มหน้างุดด้วยความหวาดกลัว!"แพรวา... แพรวาขอโทษค่ะคุณดราก้อน" แพรวาละล่ำละลักเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า "แพรวาแค่... แค่เป็นห่วงคุณดราก้อนกลัวจะโดนยัยนี่ล้มทับต่างหากล่ะคะ"แจ็คที่รีบเดินตามเจ้านายมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี ถึงกับต้องถอนหายใจยาว พลางรีบเข้ามาช่ว

"หนาวเหรอ? ...ทนหน่อยนะ" พูดจบ มือหนาก็เตรียมจะถอดชุดที่เปียกชุ่มของเธอออกทันที! "อ๊ะ! คุณจะทำอะไรน่ะ?!" คัพเค้กตกใจสะดุ้งโหยง รีบเอามือป้องอกตัวเองไว้ "ก็ถอดเสื้อผ้าไง! ขืนใส่ชุดเปียกๆ แบบนี้ เธอก็ยิ่งหนาวสิวะ" "เดียวก่อนสิคะ! เดี๋ยวหนูถอดเองได้..." "ถอดเองมันช้า! แล้วก็ไม่ต้องมานั่งอายอะไรตอนนี้… ฉันเห็นของเธอมาหมดแล้ว เห็นจนแทบจะมองทะลุเข้าไปถึงมดลูกอยู่แล้วเหอะ!" "!!" คำพูดขวานผ่าซากตรงประเด็น ทำเอาคัพเค้กเม้มริมฝีปากแน่น หน้าแดงเถือกจนพูดไม่ออก! สุดท้ายเธอเลยได้แต่ยินยอมปล่อยให้คนตัวโตลงมือถอดชุดเปียกๆ ออกให้ แล้วจัดการสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สะอาดแห้งสนิทเข้าแทนที่อย่างรวดเร็ว จากนั้น ดราก้อนก็ถอดเสื้อผ้าเปียกชื้นของตัวเองออกบ้างแบบไร้ซึ่งความกระดากอายต่อหน้าต่อตาเธอ! ก่อนจะหยิบเอาผ้าห่มผืนหนานุ่มผืนใหม่มาห่อตัวยัยตัวเล็กไว้จนเป็นดักแด้ แล้วอุ้มร่างบางขึ้นมานั่งเกยบนตักแกร่ง พร้อมกับกระชับโอบกอดแน่นหนาเพื่อส่งผ่านอุณหภูมิความร้อนของเขาให้อย่างตั้งใจ "อุ่นขึ้นหรือยัง?" "ค่ะ... อุ่นแล้ว... อุ่นจนจะร้อนไปทั้งตัวแล้วด้วยค่ะ" คัพเค้กตอบเสียงอ่อย พลางหลบสายตาคมคายที่จ้องมองลงม