All Chapters of มาเฟีย คลั่งรัก (แซ่บ): Chapter 31 - Chapter 40

"ถ้ากูไม่ให้ไป... พ่อแม่มึงก็มารับมึงไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!" ดวงตาคู่หวานที่เปรอะไปด้วยรอยน้ำตาช้อนขึ้นจ้องมองใบหน้าดุดันของชายหนุ่มที่อยู่ชิดเพียงนิดเดียว... ดราก้อนนั่นเอง! "มึงเป็นของกูคัพเค้ก... ชีวิตมึง กูเป็นคนครอบครอง! เพราะฉะนั้น กูไม่อนุญาตให้มึงไปไหนกับใครทั้งนั้น... จำไว้!" "เฮือก!!" คัพเค้กสะดุ้งเบิกตาตื่นขึ้นจากความฝัน! พลางกะพริบตาถี่ๆ ด้วยความตื่นตระหนก หัวใจดวงเล็กยังคงเต้นระส่ำเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ ให้ตายสิ... ขนาดในความฝัน พ่อกับแม่ยังโดนผู้ชายคนนี้ขู่จนไม่กล้ามารับเธอเลยใช่ไหมเนี่ย?! "เอ๊ะ..." ทว่า ความรู้สึกอุ่นวาบและหนักอึดอัดตรงช่วงเอว กลับทำให้เด็กสาวต้องขมวดคิ้วยุ่ง... เธอก้มลงมองลอยๆ สู่ช่วงลำตัว... มือหนาใหญ่กำลังพาดเกยรวบเอวเธอไว้แน่นหนา! และเมื่อค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองตามลำแขนแกร่งขึ้นไป... ใบหน้าคมคายหล่อเหลาของดราก้อนที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ใกล้แค่อยู่ในระยะประชิดเพียงแค่คืบเดียว! "กรี๊ด!" คัพเค้กอ้าปากกรีดร้องลั่นห้องด้วยความตกใจ ทว่ามือหนากลับพุ่งมาตะปบปิดปากเล็กไว้ได้ทันควัน! หมับ! ดราก้อนค่อยๆ ปรือตาคมกริบขึ้นมองยัยตัวเล็กที่ทำตาโตเท่าไข่ห่

"ซี๊ดดด... คัพเค้ก! แน่น... แน่นฉิบ!"ดราก้อนกรามเกร็งจนเป็นสัน นัยน์ตาคมกริบวาววับไปด้วยเพลิงปรารถนาที่ลุกโชน เขาค้างกายไว้นิ่งๆ ชั่วครู่เพื่อให้ร่องรักฉ่ำน้ำได้ปรับตัวรับความใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ ถอนสะโพกออกเกือบสุด แล้วตอกกระแทกกลับเข้ามาใหม่เน้นๆ!ตลั่บ! ตลั่บ! ตลั่บ! "อ๊ะ! อื้อออ... ไอ้บ้าดราก้อน!"ตั่บ!ๆ ตั่บ!ๆ ตั่บ!ๆ"อ้าส์... จำไว้ยัยเด็กแสบ!" ดราก้อนโถมกายเข้าใส่ซอยแท่งเนื้อลำเขื่องในรูสวาทไม่ยั้ง จังหวะรักดุดันและหนักหน่วงจนเตียงผู้ป่วยไซส์ VIP ส่งเสียงโยกคลอนตามแรงอารมณ์"ตราบใดที่เธอยังตอดฉันแน่นขนาดนี้...เธอไม่มีสิทธิ์หนีไปไหนทั้งนั้น!""อ๊าาาา! เบา... เบาหน่อยสิคะ อ๊ะๆๆ... หนู... หนูจุก!"คัพเค้กสติพร่ามัว หัวสมองขาวโพนคิดอะไรไม่ออกอีกต่อไป ความเจ็บจุกในตอนแรกถูกความเสียวซ่านที่ซาตานหนุ่มปรนเปรอให้แทรกซึมกลืนกินจนหมดสิ้น ร่างบางบิดเกร็งร่อนสะโพกตอบรับจังหวะรักดุดัน สองมือเล็กจิกเกร็งลงบนผ้าปูเตียงจนยับยู่ยี่แทบขาดคามือ"จุกสิดี... ผัวอยากจูบปากด้วย!"ดราก้อนชักถอนแก่นกายใหญ่ออกจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจับพลิกร่างบางให้นอนหงาย แล้วยกท่อนขาเรียวสวยขึ้นพาดบ่าแกร่ง! จากนั

"หึ... งั้นเหรอ ถ้างั้นเรื่องที่พวกมึงอยากได้ตัวคัพเค้กกลับบ้าน ก็เลิกคิดไปได้เลย! เพราะคัพเค้กเป็นคนของฉัน อยู่ใต้การปกครองของฉัน... ใครหน้าไหนเสนอหน้ามารับ ตัวมันคงเหลือแต่ชื่อกลับไป!""เอ่อ... คุณดราก้อนใจเย็นๆ ก่อนนะคะ ทางเราไม่เคยคิดเรื่องเงินกับลูกเลยนะคะ เราก็เลี้ยงดูแกอย่างเต็มที่มาตลอด เสียเงินเลี้ยงดูไปเท่าไหร่ก็ไม่เคยเอามาคิดเล็กคิดน้อย ยิ่งคัพเค้กตอนเด็กๆ ขี้โรคมาก เสียค่ารักษาพยาบาลไปตั้งหลายบาท พอจะให้มาคิดคำนวณเป็นตัวเงินมันก็เลยยากค่ะ...""ยี่สิบล้าน สามสิบล้าน... หรือร้อยล้าน?" ดราก้อนเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ส่งผลให้ลั่นทม เนื้อเต้นตาโตเท่าไข่ห่าน"ร้อยล้านค่ะ!""ลั่นทม!" ดนัยหันไปตวาดใส่ภรรยาที่โพล่งตอบทันควันด้วยความโลภจนลืมตัว"อ๊ะ... ไม่ใช่ค่ะ! พวกเราไม่ได้ขายลูกกินจริงๆ นะคะ!" ลั่นทมสะดุ้งรีบตะกุกตะกักปฏิเสธหน้าซีด"ผมเข้าใจนะครับว่าคุณดราก้อนคงจะเอ็นดูลูกสาวบุญธรรมของเรา... แต่คุณดราก้อนครับ คัพเค้กเธอยังเรียนไม่จบ แถมพวกเราก็เป็นผู้ปกครองตามกฎหมาย การจะมาซื้อขายกันแบบนี้คงดูไม่ถูกต้องเท่าไหร่..." ดนัยพยายามเค้นความกล้าเอ่ยอ้างสิทธิ์ขึ้นมาสู้"กฎหมาย?"

ดราก้อนยอมถอนริมฝีปากออกอย่างช้าๆ ละไล้กลีบปากล่างที่แดงช้ำขึ้นสีสดอย่างนึกเสียดาย นัยน์ตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่บัดนี้เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาและสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริงมุมปากหนากระตุกยิ้มร้ายกาจอย่างผู้ชนะ..."จำไว้... ลมหายใจของเธอ ขึ้นอยู่กับคนอย่างฉัน"“……”"จะยอมจำนนดีๆ หรืออยากแลกด้วยความตาย... เลือกเอาเอง แล้วฉันจะสนองให้ตามที่เธอต้องการ""!"คำว่า 'ความตาย' ที่หลุดออกจากปากหนาทำเอาคัพเค้กสะดุ้งเฮือก ร่างกายเกร็งตึงจนแทบลืมวิธีหายใจ หยาดน้ำตาเม็ดโตที่คลอเบ้าทนรับความกดดันไม่ไหวรินไหลลงทางหางตา หยดซึมเปรอะแก้มนวล"ฮึก..."ดราก้อนทอดมองหยดน้ำตานั้นด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะยื่นมาเกลี่ยซับน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา... ทว่าไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง"ช่วยเลือกหน่อยสิ... อย่าเอาแต่เงียบ""...""ถ้าเลือกสู้... ฉันจะขยี้เธอให้จมดิน แต่ถ้าเลือก 'จำนน'... กรงทองหลังนี้อาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เธอคิด"ริมฝีปากอิ่มบวมช้ำสั่นระริก หญิงสาวพยายามเม้มกลีบปากเข้าหากันแน่นเพื่อเก็บกักความอ่อนแอและใช้ความคิดอย่างหนัก แต่ทว่าเรียวนิ้วหนากลับแทรกเข้ามาบดเบียด

“คุณก็รู้อยู่แก่ใจนั่นแหละ... ว่ามันมีดีกว่าที่คิด”“ฉันไม่เชื่อหรอกค่ะ! ว่าระดับคุณดราก้อนเขาจะยกย่องมันเป็นเมียออกหน้าออกตา มันก็แค่เด็กรับใช้ จะเอาอะไรมาเทียบกับลูกสาวของเราได้! มีแต่คุณคนเดียวนั่นแหละที่จ้องอยากจะได้มัน จนยกยอว่ามันดีเลิศเลอขนาดนี้!”“นี่คุณลืมไปแล้วหรือไง... ว่าตัวเองมาจากจุดไหน” ดนัยโพล่งขึ้นมาอย่างเหลืออด จ้องหน้าภรรยานิ่ง จุดที่เธอเคยอยู่ก็คือ เด็กรับใช้ เหมือนกันนั่นแหละ... เด็กรับใช้ที่เขานั้นอุ้มชูขึ้นมาเป็นเมียออกหน้าออกตานี่ไง“นี่คุณ! หยุดพูดเรื่องนี้เดี๋ยวนี้นะ!” ลั่นทมหน้าเสีย ตวาดแทรกขึ้นมาทันที“พ่อกับแม่คุยเรื่องอะไรกันคะ” แพรวาขมวดคิ้วถาม มองหน้าพ่อกับแม่สลับกันด้วยความสงสัย“เปล่าหรอกลูก...” ลั่นทมรีบปฏิเสธ พลางหลบสายตา“แต่พ่อขอนะแพรวา... ห้ามแกเข้าไปยุ่งหรือทำอะไรคัพเค้กเด็ดขาด ถ้ายังอยากมีเงินกินเงินใช้อยู่แบบนี้ ไม่อย่างนั้นถ้าคุณดราก้อนโมโหขึ้นมา เขาเล่นงานเราจนล้มละลายแน่!”“คุณพ่อ... จะให้หนูทนมองมันเสวยสุขอยู่แบบนี้น่ะเหรอคะ!”“ลูกใจเย็นๆ ก่อนนะ” ลั่นทมรีบดึงมือลูกสาวมากุมไว้แล้วเอ่ยสมทบ “มันก็ไม่ได้แย่ไปซะทั้งหมดหรอกลูก... ให้ยัยคัพเค้กมัน