บททั้งหมดของ ซุปเปอร์สตาร์ CAIRO: บทที่ 11 - บทที่ 20

สิ้นคำพูดของเขา คนตัวโตกดแท่งร่องเข้าใส่ร่องเธอ เพราะทั้งน้ำหวานสีใสของเธอที่ออกมามากมาย บ่งบอกว่าเธอพร้อมมากแล้ว แต่ทว่าความคับแน่นและเขารับรู้ถึงแรงฉีกขาดภายในของเธอ มันทำให้เขาตกใจพอสมควรริษาซิงเหรอวะ อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว ทำไม“กรี๊ด!! อ๊า…เจ็บ” เสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดของคนตัวเล็ก บ่งบอกว่าสิ่งที่เขาคิดสงสัยคือเรื่องจริง “ริษา ทำไมไม่บอกพี่ก่อน”“พี่ไคโรทำต่อสิคะ เร็วสิคะ”ริษาไม่ได้สนใจต่อความเจ็บปวดไดๆ อีก เพราะฉันกำลังทรมานและอยากให้เขาทำให้ฉันได้หลุดพ้นจากสิ่งนั้นสักที การที่เขาเข้ามาอยู่ในตัวแบบนี้มันรู้สึกดี และอยากให้เขากระแทกฉันแรงขึ้น “ริษาพรุ่งนี้ระบมก็อย่ามาร้องงอแงละกัน แล้วพี่ก็ต้องบินกลับแล้วด้วยเข้าใจใช่ไหม”ไคโรก็อดทนต่อร่างสวยขาวนุ่มนิ่มไปทุกสัดส่วนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วเหมือนกัน สะโพกหนาเริ่มขยับเอวสอบ ตอกอัดลำกายเข้าใส่เธอจนมิดลำ แล้วเร่งจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆปึก! ปึก! ปึกๆๆๆเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้อง ทุกจังหวะกระแทกของเขา มันทำให้ฉันถึงใจและไม่อยากให้เขาหยุด อยากให้เขาทำต่อทั้งคืน “อ๊ะ! อิ อ๊ะ พี่ไคโรแรงอีก แรงกว่านี้”เธอร้องขอให้เขาทำตามใจ ไคโรยั

ไคโรเดินทางถึงเกาหลี เขารีบทักข้อความหาริษาถามเธอก่อนว่าเขาโทรหาได้ไหม เพราะเขาเป็นห่วงเธอมาก ริษาไม่อ่านแล้วก็ไม่ตอบ เขารู้สึกเป็นห่วง รีบโทรหาเธอทันที ริษาไม่รับสาย เป็นอะไรไคโรรู้สึกร้อนใจ เขาจะติดต่อเธอยังไงดี ไคโรคิดวนไปวนมาเขาก็คุยกับเธอเข้าใจทุกอย่างแล้วนะ มีอะไรรึเปล่า รึเขาควรจะรอ อย่าเพิ่งใจร้อน เธออาจจะหลับรึทำอะไรอยู่เดี๋ยวคงโทรกลับหาเขาเอง ด้านริษา“คุณแม่คะ หนูมีเรื่องจะบอกคุณแม่ค่ะ” ฉันนั่งลงข้างๆ คุณแม่ “มีอะไรลูก” รินาลูบผมลูกสาวคนเดียวของเธออย่างรักใคร รอฟังว่าลูกรักจะพูดเรื่องอะไร“คือหนูต้องลาออกจากบริษัทค่ะคุณแม่”“ทำไมมีอะไรลูก” รินาถามไถ่ลูกสาวด้วยความเป็นห่วงเพราะที่เธอรับรู้มางานของลูกเป็นไปได้ด้วยดีและริษาก็ชอบงานนี้มาก เงินเดือนก็เยอะทั้งเพื่อนร่วมงานก็ดีกับเธอด้วย “เจ้านายของหนูเขาคิดไม่ซื้อค่ะคุณแม่ เขาพยายามเข้าหาหนูและทำทุกทาง ถ้ายังอยู่หนูรู้สึกว่าตัวเองจะไม่ปลอดภัยค่ะ”“จริงเหรอลูกโถลูกสาวแม่” รินากอดลูกสาวไว้แนบออก ลูบหลังเธอเบาๆ ตกใจและสงสารลูกมากเลยที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ “ลาออกมาเถอะถ้าเจอคนแบบนั้นลูกไม่ต้องอดทนหรอก ยังไงแม่ก็เลี้ยงหนูได้”“ห

คนตัวเล็กถึงกับเม้มปาก เพราะเขาทำเสียงเหมือนรำคาญเอามากๆ“พูดมา”“ริษาไม่อยากทิ้งให้คุณแม่อยู่คนเดียว” คนตัวเล็กมองสบตาเขาสื่อว่าเธอไม่อยากห่างคุณแม่ของเธอจริงๆ ซึ่งเขาก็เข้าใจได้ เธอกับคุณแม่อยู่กันมาสองคนโดยตลอด ถ้าต้องห่างกันก็คงเศร้า ไคโรใจอ่อนยวบกับคำพูดของริษา “พี่จะหาแม่บ้านไปอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่เธอเอง ไม่ต้องเป็นห่วงซึ่งตอนกลางวันคุณแม่เธอก็มาอยู่กับคุณแม่พี่อยู่แล้วไม่น่าห่วงหรอก” เขารีบพูด“แล้วริษาจะบอกคุณแม่ยังไงคะ อยู่ๆ พี่จะให้ริษาอยู่กับพี่ที่นี่เลย คุณแม่ก็รู้ว่าริษาแค่เอาสร้อยมาให้พี่นะคะ”“พี่จัดการให้เอง นั่งฟังเฉยๆ”ไคโรต่อโทรศัพท์ถึงคุณแม่เขา “ฮัลโหลลูกชายแม่”“สร้อยถึงมือผมแล้วนะครับ”“จ้าลูกแล้วริษาล่ะ ลูกจัดหาที่พักให้น้องแล้วใช่ไหม”“ครับริษาอยู่กับผม และผมอยากให้ริษาอยู่ช่วยงานผมที่นี่ครับคุณแม่ พอดีคนดูแลผมขอลาพักไปหนึ่งคนริษาว่างงานอยู่ด้วย แล้วริษาก็ทำอาหารอร่อยเหมาะที่จะอยู่ดูแลผมที่นี่ครับ เวลาผมอยากกินอาหารไทยจะได้มีคนทำให้กินไงครับคุณแม่” ไคโรหาเหตุผลมาอ้าง“ได้ยังกันละไคโร ยังไม่ได้ปรึกษาคุณน้ารินาเลย อยู่ๆ จะเอาลูกสาวเขาไว้ แล้วหนูริษาเขาอยากทำงานก

เริ่มจูบนัวเนียคนสวยที่เขาคิดถึงตลอดเวลา มือหนาลูบไล้ไปตามผิวเนื้อนุ่มนิ่ม“จับขอพี่สิ ไม่คิดถึงเหรอ”คนตัวโตออกคำสั่งให้เธอจับความใหญ่โตของเขาที่แข็งขึ้นเป็นลำอยู่ตอนนี้ ริษา ทำตามอย่างว่าง่าย มันใหญ่จังคนตัวเล็กก้มลงมอง ความใหญ่โตตรงหน้า พร้อมกับสัมผัสรูดมือเบาๆ ขึ้นลงตามประสา “ซี้ด!” แต่การกระทำของเธอเล่นเอาไคโรเงยหน้าครางเสียงแผ่ว “ใหญ่ขนาดนี้ เข้าไปในตัวริษาได้ยังไง” คนตัวเล็กเผลอพูดออกมาเหมือนรำพึงกับตัวเอง ไคโรยิ้ม “วันนั้นเข้าได้ทั้งคืนนะเด็กน้อย และเราก็กินของพี่ไปแล้วด้วย อยากกินอีกไหม” คนตัวโตถามเสียงแหบพร่า “ถ้าพี่ไคโรอยากให้ทำริษาก็จะทำให้ค่ะ”“น่ารักมากเลยเด็กดี อมให้พี่เร็วเข้า”ไคโรขยับตัวนั่งพิงหัวเตียง โดยที่ริษาตามมานั่งลงตรงกลางหว่างขาเขา คนตัวเล็กจับแก่นกายสีขาวอมชมพูชักรูดเบาๆ แล้วครอบปากอิ่มลงบนหัวหยัก ดูดเลียความใหญ่โตนั้นอย่างเมามัน ริษาโคตรเอ็กซ์เลย ในตอนที่กำลังดูดน้องชายของเขาเธอช่างดูเซ็กซี่ยั่วยวนเกินต้านจริงๆ คนตัวเล็กเริ่มเป็นงาน ปากนิ่มทำเอาเขาแทบจะทนไม่ไหว “อ๊า! เด็กดี ดูดดีขนาดนี้ พี่รู้แล้วว่าคิดถึง”คำชมที่มาพร้อมกับเสียงคราง มันยิ่งทำให้คนท

เสียงฝีเท้ากำลังเดินใกล้เข้ามา โมน่ากับเจสันเดินเข้า“อรุณสวัสดิ์ครับคุณไคโร คุณริษา” เจสันยิ้มทักทาย เหมียว!“น้องมะลิด้วยครับ” เจสันยิ้มไม่ลืมที่จะทักทายเสียง เหมียว! ที่ทักทายเขาก่อน “คุณไคโรคะ นี้ของที่คุณไคโรสั่งค่ะ” โมน่าวางถุงกระดาษมากมายที่ช่วยกันขนมาจากรถของเธอกับเจสัน “อืม โมน่านี่คุณริษานะ เธอจะมาเป็นผู้ดูแลส่วนตัวของฉัน” ไคโรแนะนำอีกครั้ง “สวัสดีค่ะคุณริษา”“ริษานี่โมน่าผู้จัดการของพี่เธอรับผิดชอบเรื่องดูแลตารางงานของพี่ทั้งหมด”“สวัสดีค่ะคุณโมน่า” ริษากล่าวทักทายพร้อมกับยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร “คุณริษามีอะไรให้โมน่าช่วยบอกได้เลยนะคะ”“ขอบคุณ คุณโมน่ามากๆ เลยนะคะ ริษาคงต้องขอคำแนะนำจากคุณโมน่าเยอะแน่ๆ ค่ะ”“ยินดีค่ะ” โมน่ายิ้มสดใสให้ริษา“โมน่าวันนี้ฉันมีงานแค่ตอนเย็นงานเดียวใช่ไหม” เสียงทุ้มถามขึ้นเป็นงานเป็นการ“ค่ะคุณไคโร แต่คุณไคโรต้องไปซาวด์เช็กประมาณช่วงบ่ายก่อนค่ะ” โมน่ารีบบอก“อืม! งั้นเธอไปพักผ่อนเถอะได้เวลาก็มารับฉัน”“ค่ะคุณไคโร”“นายด้วยเจสันไปพักเถอะ บอกซอยอนเตรียมอาหารเสร็จแล้ว เข้ามาคุยกับฉันหน่อย”“ได้ครับคุณไคโร”“วันนี้เราพักผ่อนก่อนก็ได้นะริษายังไม