“เอาขวดนี้” เขาหยิบไวน์แล้วส่งให้ริษา ริษาไม่ทันได้มองไคโรก็ปล่อยมือคิดว่าเธอรับไปแล้ว เพล้ง!! ไวน์พร้อมขวดแก้วแตกกระจายเต็มพื้น “ริษาเจ็บรึเปล่า โดนแก้วบาดตรงไหนรึเปล่า” ไคโรจับแขนจับขาเธอสำรวจดูไปทั่ว “ไม่เป็นไรค่ะ” ริษาตอบเสียงสั่นเพราะตกใจ แต่พอตั้งสติได้ก็รีบดึงแขนออกจากมือเขา เขามองหน้าคนที่แข็งขืนไม่ยอมให้เขาจับทั้งที่เขาเป็นห่วงเธอจะแย่ “เป็นอะไรจับแค่นี้ก็ไม่ได้” “ก็ไม่ได้เจ็บตรงไหนคะ ฉันจะไปบอกป้าแม่บ้านมาทำความสะอาดก่อนนะคะ” “ใช่คำว่าฉัน อีกแล้วเหรอริษา” “เคยบอกให้พูดกับพี่ว่าไง” ริษาเม้มปากแน่น และทำท่าจะเดินหนีเขา “หยุดเดี๋ยวก็เหยียบเศษแก้วจนได้” ไคโรอุ้มกระเตงคนตัวเล็กมาให้พ้นบริเวณแก้วที่แตกเกลื่อน วางเธอลงบนพื้นแต่ก็ไม่ยอมปล่อย กอดคนตัวเล็กไว้แบบนั้น ริษายืนนิ่งๆ ปล่อยให้เขากอดไปแบบนั้น ไคโรกอดเธอแน่นคิดถึงคนดื้อสุดหัวใจ กดจูบไปบนกลุ่มผมนุ่มสลวย “คิดถึงจัง” เขาคิดถึงเธอมากจริงๆ แทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ ริษาเงยหน้ามองสบตาเขา คนตัวโตโน้มหน้าลงมาจูบปากอิ่มอย่างดูดดื่ม ลิ้นนุ่มสอดเข้ามาหยอกล้อลิ้นเล็กของเธอ ริษาจูบตอบเขาอย่างไม่ยอมกัน ไคโรล็อกเอวบางยกอ
Last Updated : 2026-09-11
LOGIN
