บททั้งหมดของ เมดคนโปรดของAdele (อเดล) 20+: บทที่ 21 - บทที่ 25

“คุณโกรธฉันเหรอคะ... เรื่องภาพวาดนั่น ฉันไม่ได้ขอให้คุณซื้อให้เลยนะ คุณยอมเสียเงินตั้งสามล้านดอลลาร์เพื่อเอาชนะอีรอนเนี่ยนะ บ้าไปแล้วจริงๆ” เธอเอ่ยทำลายความเงียบ อเดลหันขวับมามอง รอยยิ้มอันตรายผุดขึ้นที่มุมปาก“ผมไม่ได้จ่ายสามล้านเพื่อเอาชนะมัน... ผมจ่ายเพื่อซื้อสิ่งที่คุณชอบต่างหาก อิลลี่” เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ วางแขนพาดไปกับเบาะหลัง กักขังเธอไว้ในวงแขน“แต่การที่ผมต้องทนเห็นคุณใส่ชุดบ้าๆ นี่เปิดโชว์เนื้อหนังให้คนอื่นมองมาตลอดสามชั่วโมง... หนี้ของคุณมันพอกพูนขึ้นมาอีกแล้วนะ คุณเมด”“หนี้อะไรอีกคะ! ค่าสูทฉันก็ชดใช้ด้วยการ... เอ้อ... ไปบ้างแล้วตั้งเยอะ!” หญิงสาวเถียงหน้าแดงแปร๊ด“ค่าปรับที่ทำให้เจ้านายคุณหึงจนสติแตกไง”ทันทีที่ลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่เพ้นท์เฮ้าส์ อเดลก็ช้อนร่างบางขึ้นอุ้มพาดบ่าอย่างไม่ปรานี อิลลี่หวีดร้องลั่น ทุบหลังเขาดังอั้กๆ แต่ชายหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้าน เขาสาวเท้าเดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ โยนร่างของเมดสาวลงบนเตียงนุ่มอย่างแรงจนเธอจุกเล็กน้อยอเดลตามลงมาทาบทับ กักขังเธอไว้ใต้ร่างสูงใหญ่ เขามองจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกปนหวั่นไหว

ความสัมพันธ์ระหว่างอเดลและอิลลี่ก้าวข้ามเส้นแบ่งแห่งความบาดหมางมาสู่ความผูกพันที่ลึกซึ้งอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ เพ้นท์เฮ้าส์กว้างใหญ่ที่เคยเงียบเหงาและเต็มไปด้วยกฎเกณฑ์อันแสนเย็นชา บัดนี้อบอวลไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และไออุ่นของการใช้ชีวิตคู่หญิงสาวไม่จำเป็นต้องตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าเพื่อมาขัดพื้นหินอ่อนอีกต่อไป หน้าที่ของเธอในแต่ละวันเหลือเพียงการเตรียมกาแฟดำรสชาติคุ้นลิ้น และการผูกเนคไทให้บอสใหญ่ก่อนที่เขาจะออกไปเผชิญหน้ากับสมรภูมิธุรกิจในใจกลางมหานครนิวยอร์กเช้าวันอังคารที่อากาศค่อนข้างขมุกขมัว อเดลยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว วันนี้เขามีวาระการประชุมผู้ถือหุ้นครั้งสำคัญที่สุดในรอบปี การเจรจาควบรวมกิจการมูลค่ามหาศาลกำลังจะเกิดขึ้น ชายหนุ่มสวมชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บประณีต นัยน์ตาทอประกายมุ่งมั่น ทว่าเมื่อเหลือบมองผ่านเงาสะท้อนในกระจกเห็นร่างบางของอิลลี่ที่กำลังขยับเข้ามาใกล้ แววตาคมกริบนั้นก็อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด“เนคไทเส้นนี้เข้ากับเสื้อเชิ้ตสีขาวของคุณที่สุดเลยค่ะ” อิลลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส มือเล็กรวบปลายผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มขึ้นมาทบกันอย่างคล่องแคล่ว ปลายนิ

“จะหนีไปไหน! คิดว่าทิ้งกระดาษโง่ๆ ไว้แผ่นเดียวแล้วจะเดินหนีฉันไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ” อเดลหอบหายใจฮัก แรงบีบที่ข้อมือหนักหน่วงจนหญิงสาวนิ่วหน้า“ปล่อยฉันเถอะค่ะบอส... เรื่องของเรามันไม่มีทางเป็นไปได้ คุณกลับไปหาคนที่คู่ควรกับคุณเถอะ อย่าเอาเวลามาทิ้งกับคนอย่างฉันเลย” อิลลี่สะบัดเสียงใส่ พยายามเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนหยาดน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมาอีกครั้ง“คนที่คู่ควร? คุณหมายถึงยัยวิกตอเรียนั่นน่ะเหรอ!” อเดลสวนกลับทันควัน เขาใช้มืออีกข้างเชยคางมนให้หันมาสบตาเขาตรงๆ“คุณฟังผมให้ดีนะอิลลี่... ผมเป็นคนกำหนดชีวิตของผมเอง บริษัทของผมไม่ได้ง่อนแง่นจนต้องพึ่งพาเงินทุนสกปรกจากการแต่งงานบ้าบอนั่น วันนี้ผมเพิ่งปฏิเสธข้อเสนอของพวกมันไปอย่างเด็ดขาด สิ่งที่ยัยนั่นเอามาปั่นหัวคุณมันคือเรื่องโกหกทั้งเพ!”อิลลี่นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ริมฝีปากอิ่มสั่นระริก“แต่... แต่พวกคุณเหมาะสมกัน ทั้งฐานะ หน้าตา สังคม...”“ผมไม่สนเรื่องบ้าพวกนั้น!” เสียงของเขาดังกังวานและหนักแน่น“ผมสนแค่ว่าเวลาที่ผมกลับไปที่เพ้นท์เฮ้าส์แล้วไม่มีคุณรออยู่ มันทำให้ผมแทบจะเป็นบ้า! ผมสนแค่ว่ารอยยิ้มของคุณ เสียงเถียงฉอดๆ ของคุณ หรือแม้แต