บททั้งหมดของ เมดคนโปรดของAdele (อเดล) 20+: บทที่ 11 - บทที่ 20

“นี่คือ ‘ป้ายประกาศความเป็นเจ้าของ’ ” อเดลกระซิบชิดใบหูแดงจัด“รอยนี่จะเตือนความจำคุณ และเตือนไอ้อีรอนหรือหมาตัวไหนก็ตามที่คิดจะเข้าใกล้คุณ... ว่าคุณมีเจ้าของแล้ว และเจ้าของของคุณก็หวงมากเสียด้วย” อิลลี่ยกมือขึ้นแตะรอยช้ำที่ต้นคอตัวเอง มันร้อนผ่าวและเจ็บนิดๆ หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อตระหนักได้ว่าเขาเพิ่งจะทำสัญลักษณ์ตีตราจองเธอราวกับเธอเป็นสิ่งของ!“คุณมันคนเผด็จการที่สุด! ฉันเกลียดคุณ!” อิลลี่ใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักอกกว้างของเขาออกสุดแรง ก่อนจะตะเกียกตะกายลงจากตักแกร่งแล้ววิ่งหนีกลับเข้าห้องพักของตัวเองไปอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่สองขาจะทำได้เสียงปิดประตูและล็อกกลอนดังลั่นเพ้นท์เฮ้าส์ อเดลมองตามแผ่นหลังบางที่วิ่งหนีไปจนลับสายตา ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักโซฟา ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเบาๆ รอยยิ้มร้ายกาจที่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา บอกว่าเกลียดเขา แต่กลับตัวสั่นระริกและครางเสียงหวานทุกครั้งที่เขาสัมผัส...เกลียดให้ตายยังไง สุดท้ายแม่เนื้อทรายตัวน้อยก็ไม่มีทางหนีพ้นกรงทองที่นายพรานอย่างเขาตั้งใจถักทอเอาไว้หรอก“พรุ่งนี้เช้า... เตรียมตัวรับมือเจ้านายคนนี้ให้ดีเถอะ คุณเมด” อเดล

หอมจัง... หวังว่ามื้อนี้ผมคงไม่ต้องกินพิซซ่าอีกนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทาย เขาวางเสื้อสูทลงบนเก้าอี้สตูล ก่อนจะขยับเข้ามาประชิดแผ่นหลังบางของอิลลี่โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว"อุ๊ย! บอส... คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ฉัน... ฉันเพิ่งทำอาหารเสร็จพอดี" อิลลี่สะดุ้ง หันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเขา แต่เพราะความใกล้ชิดทำให้ปลายจมูกของเธอแทบจะชนกับแผงอกกว้างของบอสหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยทำให้สติของเธอเริ่มกระเจิดกระเจิง"กลับมาทันเวลาที่เมดคนสวยทำมื้อค่ำเสร็จพอดี" อเดลโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจร้อนระอุรินรดที่ข้างแก้มเนียน"วันนี้เหนื่อยชะมัด พวกตาแก่ในบอร์ดเอาแต่เรียกร้องหาผลประโยชน์... สิ่งเดียวที่ทำให้ผมอยากรีบกลับมา ก็คือคุณ... อิลลี่"คำสารภาพตรงไปตรงมาและน้ำเสียงที่แหบพร่าทำเอาอิลลี่ใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของบอสใหญ่ไม่ได้ล้อเล่น มันเต็มไปด้วยความโหยหาและปรารถนาอย่างลึกซึ้ง จนกำแพงความดื้อรั้นในใจของหญิงสาวพังทลายลงอย่างช้าๆ"ฉะ... ฉันเตรียมอาหารไว้แล้วค่ะ คุณไปอาบน้ำก่อนไหมคะ แล้วค่อยมาทาน" เธอพยายามเบี่ยงประเด็น เสียงสั

“หน้าที่เมดของคุณ... ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้วอิลลี่”อเดลกระซิบเสียงพร่า ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ “เมื่อคืนคุณทำหน้าที่ชำระหนี้ได้ดีมาก... ยอดเยี่ยมจนผมแทบคลั่ง”“ถ้า... ถ้าฉันทำได้ดี งั้นหนี้ค่าสูทอาร์มานี่หนึ่งหมื่นสองพันดอลลาร์ของคุณก็หมดแล้วใช่ไหมคะ?” อิลลี่ช้อนตามองเขาอย่างมีความหวัง บอสใหญ่กระตุกยิ้มร้ายกาจมุมปาก ก่อนจะก้มลงจูบหนักๆ ที่ปลายจมูกรั้น“ใครบอกคุณ?.. ลีลาเมื่อคืน... ผมประเมินให้หักหนี้ไปได้แค่ ‘ห้าร้อยดอลลาร์’ เท่านั้นแหละ”“อะไรนะคะ! ห้าร้อยดอลลาร์! คุณมันหน้าเลือด! ไอ้บอสจอมเอาเปรียบ!”หญิงสาวเบิกตากว้าง แหวเสียงหลงพร้อมกับยกกำปั้นเล็กขึ้นทุบแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยข่วนจากเล็บของเธอเองเมื่อคืน“คุณทำฉันแทบตาย ทำเอาฉันลุกไม่ขึ้นขนาดนี้ ให้แค่ห้าร้อยเนี่ยนะ!”“ก็คุณเพิ่งเคยทำ ‘งาน’ แบบนี้ครั้งแรก ประสบการณ์ยังน้อย ผมก็ต้องจ่ายตามเรตเด็กฝึกงานสิ” อเดลแกล้งยั่วประสาท รวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะกดจูบลงบนเรียวปากอิ่มที่กำลังขยับบ่นอย่างหมั่นเขี้ยว “แต่ไม่ต้องห่วง... ถ้าคุณขยันทำ ‘โอที’ ให้ผมบ่อยๆ ทั้งเช้า กลางวัน เย็น... ผม

“อื้อออ.” หญิงสาวครางอู้อี้ในลำคอ สองแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอหนาอย่างเผลอไผล ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับอ่อนระทวยและตอบสนองต่อทุกการเล้าโลมอย่างซื่อสัตย์ ความโกรธขึ้งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่ถูกจุดติดขึ้นมาอย่างง่ายดายเพียงแค่เขาสัมผัสอเดลผละริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดายเพื่อปล่อยให้เธอได้กอบโกยอากาศหายใจ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองดวงตาฉ่ำปรือของคนใต้ร่างด้วยความหลงใหล เขาจัดการถอดเสื้อเดรสของเธอออกจนพ้นทาง ตามด้วยเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่ถูกเหวี่ยงทิ้งลงไปกองบนพื้น เรือนกายหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อบดเบียดเข้าหาผิวเนื้อเนียนละเอียด อุณหภูมิความร้อนจากทั้งสองร่างหลอมรวมกันจนแทบจะแผดเผาอากาศรอบข้างให้ลุกไหม้ ไม่มีการประวิงเวลาอีกต่อไป มหาเศรษฐีหนุ่มจัดการปลดเปลื้องปราการชิ้นสุดท้ายของทั้งคู่ออกจนหมดสิ้น เขารั้งเรียวขางามให้แยกออกจากกัน ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกลาง ความเป็นชายที่แข็งขึงดุนดันอยู่ตรงปากทางรักที่ยังคงบวมช้ำเล็กน้อยจากศึกหนักเมื่อคืน“ผมจะทำให้คุณลืมหน้าผู้ชายทุกคนบนโลกใบนี้... ลืมให้หมดว่าเคยคุยกับใคร จำไว้แค่ชื่อผมคนเดียว” สิ้นคำรามต่ำในลำคอ อเดลก็ขยับสะ

“เสร็จแล้วค่ะคุณผู้หญิง ลองลืมตาดูสิคะ” เสียงช่างแต่งหน้าสาวประเภทสองเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจในผลงานของตนเองอิลลี่ค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมองเงาสะท้อนในกระจก แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ผู้หญิงที่อยู่ในกระจกนั้นดูแปลกตาไปจนแทบจำไม่ได้ ผิวหน้าเนียนละเอียดถูกแต่งแต้มอย่างประณีต ขับเน้นดวงตากลมโตให้ดูโฉบเฉี่ยวและเย้ายวน ริมฝีปากอวบอิ่มถูกเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำอมน้ำตาลที่ดูหรูหราและลึกลับ แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจคือชุดราตรีที่สไตลิสต์เลือกให้มันคือชุดเดรสผ้าไหมซาตินเนื้อละเอียดสีเขียวมรกตที่ขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นสะดุดตา ท่อนบนเว้าลึกอวดเนินอกอวบอิ่มอย่างพอดิบพอดี สายเดี่ยวเส้นเล็กจิ๋วพาดผ่านลาดไหล่เนียน ก่อนจะเปิดเปลือยแผ่นหลังขาวเนียนไปจนถึงบั้นเอว ท่อนล่างทิ้งตัวพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน แต่ผ่าสูงปรี๊ดขึ้นมาจนถึงต้นขา เผยให้เห็นเรียวขายาวสวยยามขยับตัว“ชุดนี้มัน... ไม่เปิดเผยไปหน่อยเหรอคะ”หญิงสาวเอ่ยถามเสียงสั่น พยายามใช้มือดึงชายกระโปรงให้ปิดช่วงขา“นี่คือผลงานระดับโอต์กูตูร์จากปารีสเลยนะคะคุณน้อง ใส่แล้วสวยสะกดทุกสายตาแน่นอนค่ะ เชื่อพี่!” สไตลิสต์พยักห