เมดคนโปรดของAdele (อเดล) 20+

เช้าที่หนาวเหน็บและพลุกพล่านไปด้วยผู้คน กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วหอมกรุ่นที่ลอยอบอวลอยู่ภายในคาเฟ่ชื่อดังใจกลางมหานครนิวยอร์กไม่ได้ทำให้ ‘อิลลี่’ หญิงสาววัยยี่สิบสองปีที่เพิ่งเรียนจบหมาดๆ รู้สึกผ่อนคลายลงได้เลยแม้แต่น้อย

ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้าง มือเรียวเล็กที่สั่นเทากำลังล้วงควานลงไปในกระเป๋าสะพายใบเก่งของตัวเองด้วยความร้อนรน มือเรียวสัมผัสได้เพียงลิปสติก กุญแจห้องพัก และเศษกระดาษใบเสร็จ ทว่าสิ่งที่ควรจะอยู่ตรงนั้น... “กระเป๋าสตางค์แบรนด์เนม” ทรงยาวที่ข้างในมีทั้งเงินสด บัตรเครดิต และพาสปอร์ต กลับอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย!

“ม่ายยยย... ไม่จริงน่า” อิลลี่ครางเสียงหลงในลำคอ ใบหน้าหวานซีดเผือดลงทันตาเห็นเธอเพิ่งบินข้ามน้ำข้ามทะเลจากเมืองไทยมาถึงอเมริกาได้เพียงไม่กี่วันที่สองเท่านั้น เพื่อฉลองการรับปริญญาตามความฝัน แต่ฝันหวานกลับกลายเป็นฝันร้ายกลางวันแสกๆ เมื่อเธอเพิ่งรู้ตัวว่าถูกล้วงกระเป๋า!

“ลาเต้ร้อนไซส์แกรนเด ทั้งหมดเจ็ดดอลลาร์ห้าสิบเซนต์ค่ะ”  เสียงพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ดังขึ้นขัดจังหวะความตื่นตระหนก มือข้างซ้ายของอิลลี่ยังคงถือแก้วกระดาษที่บรรจุลาเต้ร้อนจัดเอาไว้ขณะที่คิวด้านหลังก็เริ่มส่งเสียงจิ๊จ๊ะด้วยความรำคาญที่เธอใช้เวลาหน้าเคาน์เตอร์นานเกินไป

“เอ่อ... คือว่า... ฉัน...” อิลลี่ละล่ำละลัก เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายตามกรอบหน้า

หญิงสาวลุกลี้ลุกลนหมุนตัวหันหลังกลับไปเพื่อจะขอโทษคิวถัดไปและหาทางออก แต่ด้วยความเร่งรีบและพื้นที่แคบๆ ของคาเฟ่ที่คนพลุกพล่าน ทำให้ร่างบางสะดุดเข้ากับขาเก้าอี้

“ว้าย!”

โครม! ซ่าาา!...โอ้ย

เหตุการณ์เกิดขึ้นรวดเร็วราวกับภาพสโลว์โมชั่น ร่างของอิลลี่ถลาไปชนเข้ากับกำแพงมนุษย์ที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังอย่างจัง แก้วลาเต้ร้อนจัดในมือหลุดกระเด็น ของเหลวสีน้ำตาลเข้มและฟองนม สาดรดลงบนแผงอกกว้างของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตรงหน้าจนชุ่มโชกไปทั้งชุดสูทสีเข้ม แต่ความร้อนทำเอาเขาต้องร้องโอ้ยออกมาเสียงดังลั่น

“บ้าฉิบ!” ... เสียงสบถทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังลั่น

อิลลี่เบิกตาแทบถลนเมื่อเงยหน้าขึ้นมองผลงานของตัวเอง ชายหนุ่มตรงหน้าสูงกว่าเธอจนต้องแหงนคอตั้งบ่า ใบหน้าหล่อเหลากร้าวใจ ทำเอาเธอตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก หล่อจนทำวัวตายควายล้มได้ ...ไม่ใช่สิ ตอนนี้เธอต่างหากที่จะล้ม ดวงตาสีฟ้าอมเทา ของเขาตวัดมองเธอด้วยแววตาวาวโรจน์ราวกับมีเปลวไฟลุกโชนอยู่ในนั้น กรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน

“ขะ... ขอโทษค่ะ! ฉันขอโทษจริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจ!” อิลลี่รีบดึงทิชชู่จากเคาน์เตอร์มาซับลงบนแผงอกของเขาด้วยความตกใจและลนลาน แต่ยิ่งซับ คราบกาแฟก็ยิ่งกระจายวงกว้างบนเนื้อผ้าชั้นดี

‘อเดล’ บอสใหญ่แห่งบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านซอฟต์แวร์ของอเมริกา ก้มมองคราบเหนียวเหนอะหนะบนชุดสูทอาร์มานี่สั่งตัดพิเศษราคาเหยียบหมื่นดอลลาร์ของตัวเองด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด วันนี้เขามีประชุมบอร์ดผู้บริหารระดับสูง และการแวะซื้อเอสเพรสโซ่สักแก้วเพื่อดับความงุ่นง่านกลับกลายเป็นหายนะเพราะยัยเด็กเอเชียจอมซุ่มซ่ามคนนี้  มือหนาและแข็งแรงจับหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของอิลลี่ ออกแรงบีบเพียงนิดก็ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก

“หยุดถูเสื้อผมสักที ยิ่งคุณถูมันยิ่งเละ” อเดลกดเสียงต่ำ นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังคลอไปด้วยน้ำใสๆ ความโกรธในตอนแรกสะดุดลงเล็กน้อยเมื่อได้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้ม ริมฝีปากอวบอิ่มสีพีช และกลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้ป่าที่โชยมาจากตัวเธอ ซึ่งมันหอมจนกลบกลิ่นกาแฟบนเสื้อเขาเสียสนิท

“ฉะ... ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ คือฉันเพิ่งรู้ตัวว่าโดนล้วงกระเป๋า เงินฉันหายหมดเลย ฉันตกใจก็เลย” หญิงสาวพยายามอธิบาย เสียงสั่นเครืออย่างน่าสงสาร พนักงานหน้าเคาน์เตอร์กระแอมเบาๆ

“ขอโทษนะคะกรุณาชำระเงินด้วยค่ะ ลูกค้าท่านอื่นกำลังรออยู่?”  อเดลถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาดึงการ์ดสีดำขลับแผ่นบางออกจากกระเป๋าเสื้อด้านในที่ยังไม่เปื้อน ยื่นส่งให้พนักงาน “คิดรวมกับเอสเพรสโซ่ของผมเลย”  อิลลี่เบิกตากว้าง “เอ่อ... ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเกรงใจ...”

“หุบปากซะ แล้วยืนอยู่ตรงนี้เงียบๆ” อเดลตวัดสายตาดุๆ ปรามจนอิลลี่ต้องหดคอลงแทบจะสิงเข้าไปในเสื้อโค้ทของตัวเอง เมื่อรับการ์ดและแก้วกาแฟของตัวเองคืนมาแล้ว อเดลก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับต้นเหตุของความวุ่นวาย เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นในชุดเดรสไหมพรมรัดรูป ซ่อนส่วนเว้าส่วนโค้งที่น่าดึงดูดเอาไว้ไม่มิด

“คุณชื่ออะไร” เขาถามเสียงเรียบ

“อิลลี่ค่ะ... ฉันชื่ออิลลี่”

“ฟังนะอิลลี่” อเดลขยับเข้าไปใกล้จนปลายเท้าแทบจะชิดกัน ความสูงใหญ่ของเขากดทับจนเธอรู้สึกเหมือนออกซิเจนรอบตัวลดลง

“คุณรู้ไหมว่าสูทอาร์มานี่สั่งตัดชุดนี้ราคาเท่าไหร่?”  อิลลี่ส่ายหน้าช้าๆ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“ฉะ... ฉันไม่รู้ค่ะ แต่ฉันจะชดใช้ให้คุณแน่ๆ แค่ขอเวลาฉันติดต่อสถานทูตหรือโทรหาที่บ้าน...”

“หมื่นสองพันดอลลาร์”  อเดลสวนขึ้นมาทันที ตัวเลขนั้นทำเอาอิลลี่เข่าแทบทรุด

“และผมไม่มีเวลามานั่งรอให้คุณติดต่อใครทั้งนั้น ผมต้องการเสื้อผ้าใหม่เดี๋ยวนี้ และคุณ... ต้องรับผิดชอบ”

“หมื่นสอง! บ้าไปแล้ว แค่สูทชุดเดียวเนี่ยนะคะ!”  หญิงสาวเผลอแหวขึ้นมา ลืมความกลัวไปชั่วขณะ อเดลกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์อย่างประหลาด

“คุณทำให้ทรัพย์สินผมเสียหาย และสิ่งที่เสียมากไปกว่านั้นก็คือ คุณทำให้ผมพลาดการคุยธุรกิจ และนั้นอาจจะทำให้ผมต้องสูยเสียเงินไปแบบประเมินค่าไม่ได้ ทีนี้คุณจะเอาอะไรมาชดใช้ให้ผม และถ้าคุณไม่มีปัญญาจ่ายตอนนี้ ผมมีสองทางเลือกให้คุณ... หนึ่ง, ผมจะเรียกตำรวจมาลากตัวคุณข้อหาทำลายทรัพย์สินและก่อความวุ่นวาย หรือสอง...”  เขาเว้นจังหวะ โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมากระซิบที่ข้างหูเธอ ลมหายใจร้อนๆ รินรดจนอิลลี่ขนลุกซู่

“ไปเป็น ‘เมด’ ทำความสะอาดที่เพ้นท์เฮ้าส์ของผม จนกว่าจะคุ้มค่าสูทและค่ากาแฟ...และค่าเสียหายต่างๆ ที่จะตามมา”

“อะไรนะคะ! เมดงั้นเหรอ? คุณบ้าไปแล้ว ฉันเพิ่งเรียนจบมานะ ไม่ได้บินมาอเมริกาเพื่อมาเป็นคนรับใช้ใคร!” อิลลี่เชิดหน้าขึ้นเถียง แม้ในใจจะกลัวแสนกลัว แต่ความดื้อรั้นก็มีมากกว่า

“งั้นก็เลือกข้อหนึ่ง” อเดลทำท่าจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูออกมา

“เดี๋ยวๆๆ! อย่านะคะ!” อิลลี่รีบคว้าแขนแกร่งเอาไว้ สัมผัสจากมือนุ่มๆ ของเธอทำให้อเดลชะงักไปเล็กน้อย