All Chapters of ทะลุมิติไปเลี้ยงดูสามีสติไม่ดี พร้อมระบบซูเปอร์มาร์เก็ต : Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 ร้านสะดวกซื้อแสงไฟสลัวจากร้านสะดวกซื้อขนาดย่อมส่องลอดกระจกใส หลิน หญิงสาววัยยี่สิบห้าปี สวมเสื้อยูนิฟอร์มสีเขียวหม่น มือข้างหนึ่งจับไม้ถูพื้น ส่วนอีกข้างวางไว้บนสะโพก ผมหางม้ารวบหลวม ๆ ติดเหงื่อเล็กน้อย ใบหน้าสวยหวานมีความเรียบง่ายแบบธรรมชาติที่สะท้อนถึงต้นกำเนิดจากหมู่บ้านเล็ก ๆ บนดอย ดวงตาของเธอแม้จะเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ยังคงเปล่งประกายมีชีวิตชีวา “หลิน วันนี้ถูพื้นรอบสามแล้วนะ” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง หลินยิ้มตอบบาง ๆ “อยากให้ร้านสะอาดน่ะ เดี๋ยวโดนผู้จัดการบ่นอีก” เสียงของเธอมีสำเนียงที่แฝงกลิ่นอายของถิ่นฐานเดิม แม้จะพยายามปรับให้เหมือนคนกรุงเทพฯ แต่ก็ยังมีความน่าฟังในแบบของตัวเอง เมื่อเพื่อนเดินจากไป หลินหันกลับมาสนใจพื้นตรงหน้า กลิ่นน้ำยาถูพื้นลอยคลุ้งในอากาศ เธอเหม่อมองภาพสะท้อนของตัวเองบนพื้นกระเบื้องขาว ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในใจ ‘ชีวิตมนุษย์เงินเดือนนี่มันน่าเบื่อจริง ๆ เลยเนอะ’ เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งร้านใกล้ปิด หลินกลับมาเก็บกวาดอีกครั้ง แต่จังหวะที่หลินถอยหลังไปหนึ่งก้าว เท้าของเธอเผลอไปโดนถังน

ตอนที่ 3 บะหมี่เมื่อเซียวจินหานกลับมาถึงกระท่อม หลินซูเหยาที่กำลังนั่งรออยู่บนเตียง พอเห็นเขาเดินเข้ามา นางก็รีบลุกขึ้นยืนทันที“เจ้ากลับมาแล้ว…” นางพูดเบา ๆเซียวจินหานยิ้มให้ พลางยื่นชามน้ำข้าวต้มที่มีเศษผักดองให้ “เหยาเหยา…กินสิ เจ้าคงหิวมากแล้ว”หลินซูเหยามองชามในมือของเขา น้ำตาเริ่มเอ่อคลอในดวงตา นางรู้สึกสงสารทั้งเจ้าของร่างเดิมและเซียวจินหานอย่างจับใจ ชามน้ำข้าวต้มที่แทบไม่มีอะไรเลยนี้แสดงให้เห็นถึงความลำบากและความรักที่เขามีต่อนาง เขาคงกลับไปขอข้าวครัวครอบของเขามาแน่ๆ“ข้า…” นางพยายามกลั้นน้ำตา แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถทำได้ น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม นางยกมือขึ้นปิดหน้า ร้องไห้ออกมาอย่างเงียบ ๆเซียวจินหานตกใจ เขาวางชามลงบนโต๊ะแล้วรีบเข้ามาประคองนาง “เหยาเหยา…อย่าร้องไห้…ข้าทำอะไรผิดหรือ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกหลินซูเหยาส่ายหน้า “ไม่…เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด ข้าแค่…แค่…” นางพูดไม่ออก ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในใจ เพราะนางก็เคยอดยากมาก่อน ตอนอยู่บนดอยได้กินข้าวแต่กับนำพริกผักต้ม ไม่รู้ว่าป่านนี้แม่จะเป็นยังไงบ้างหลินซูเหยายกหลังมือเช็ดน้ำตาที่อาบแก้มอย่างเงียบงัน พลางสูดหายใจลึก

ตอนที่ 5 คงเป็นบ้าทั้งผัวทั้งเมียเมื่อเดินมาถึงชายหมู่บ้าน หลินซูเหยาเห็นบ้านเรือนไม้เรียงรายอย่างเรียบง่าย มีชาวบ้านเดินไปมาตามวิถีชีวิตปกติ บางคนกำลังนำพืชผลทางการเกษตรออกมาตากแดด บางคนก็กำลังสานตะกร้าอยู่หน้าบ้าน บรรยากาศเงียบสงบและเรียบง่ายติ้ง![แจ้งเตือน: พบโอกาสในการช่วยเหลือ! หญิงชราต้องการความช่วยเหลือในการเก็บฟืน - คะแนนแต้มสะสม: 20 แต้ม]หลินซูเหยาได้ยินเสียงแจ้งเตือนในหัวทันทีที่เห็นหญิงชราคนหนึ่งกำลังพยายามเก็บกิ่งไม้แห้งที่กองอยู่หน้าบ้าน ดูเหมือนนางจะมีปัญหากับหลังที่โค้งงอตามอายุ ทำให้การก้มๆ เงยๆ เป็นเรื่องลำบากหลินซูเหยารีบเดินตรงไปหาหญิงชรา เซียวจินหานก้าวตามนางมาอย่างไม่ลังเล ดวงตาของเขาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของนางราวกับว่านางคือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวในชีวิตเขา“ท่านยายให้ข้าช่วยนะ” หลินซูเหยาทักหญิงชราด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนหญิงชราเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าเหี่ยวย่นเป็นร่องลึกคล้ายเปลือกไม้เก่า นางยิ้มจนตาหยี“อ้อ ซูเหยา! เจ้านี่เอง...” นางมองผ่านไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่เยื้องหลังหลินซูเหยาเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความเวทนา “พาสามีออกมาด้วยหรือ”“เจ้าค่ะ” หลินซูเหยา

ตอนที่ 7 แม่กับน้องสามีหลังจากซุปได้ที่แล้ว หลินซูเหยาก็ยกหม้อซุปลง แล้วผัดผักคะน้าต่อ รอจนน้ำมันร้อน นางก็ใส่เนื้อหมูลงไปผัดจนเปลี่ยนสี กลิ่นหอมของเนื้อหมูที่ถูกความร้อนเริ่มฟุ้งกระจาย ก่อนจะใส่ผักคะน้าที่หั่นไว้ลงไป ผัดให้เข้ากัน ตามด้วยซีอิ๊วขาว ผงปรุงรสและน้ำปลานิดหน่อย คะน้าสีเขียวสดกำลังเหี่ยวลงอย่างช้าๆ ส่งกลิ่นหอมที่กระตุ้นความหิว“ใกล้เสร็จแล้ว...” หลินซูเหยาพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้ม ขณะผัดส่วนผสมทั้งหมดให้เข้ากัน นางตักผัดคะน้าหมูใส่ชามไม้ขนาดกลาง วางไว้บนโต๊ะไม้เตี้ยๆ ข้างๆ ชามซุปซี่โครงและหม้อข้าวสวยที่นางเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ แต่นางยังคิดว่ามื้อเช้านี้ขาดอะไรไปสักอย่าง“ไข่!” นางนึกขึ้นได้ จึงหยิบไข่ไก่สองฟองที่เหลืออยู่ออกมาจากระบบ ตอกใส่ชามเล็ก ตีให้เข้ากัน ปรุงรสด้วยผงปรุงรส น้ำปลาเล็กน้อยนางยกกระทะวางบนเตาอีกครั้ง เทน้ำมันลงไปเล็กน้อย รอจนร้อนแล้วเทไข่ลงไป เสียงไข่ฟู่ฟู่ดังขึ้นทันที นางใช้ตะหลิวไม้พลิกกลับด้านไข่อย่างคล่องแคล่ว เมื่อไข่เป็นสีเหลืองทองน่ากินแล้ว นางก็ตักออกมาวางบนจานไม้อาหารเช้าตอนนี้พร้อมแล้ว ซุปซี่โครงหมูกับผัดคะน้าใส่หมู ไข่เจียวกรอบๆ ซาลาเปาและข

ตอนที่ 9 ช่วยชีวิตเด็ก ไม่นานนักก็มีหญิงชราคนหนึ่งเดินมา“หลินซูเหยา นี่เจ้าเองหรือ?” หญิงชราถาม พลางมองไปที่ตะกร้าซาลาเปาด้วยความสนใจ “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าทำซาลาเปาเป็นด้วย”“ข้าทำเป็นเจ้าค่ะท่านป้า” หลินซูเหยายิ้มตอบ “ซาลาเปาไส้หมูสูตรพิเศษของข้าเอง อร่อยมาก ท่านป้าลองชิมสักลูกไหมคะ?”หญิงชรามองไปที่เซียวจินหานที่ยืนอยู่ข้างหลังหลินซูเหยา ด้วยสายตาลังเล “แต่ว่า...”หลินซูเหยารู้ดีว่าหญิงชรากำลังลังเลเพราะเซียวจินหาน นางจึงรีบพูดแทรก “ซาลาเปาของข้าทำอย่างสะอาด รับรองว่าอร่อย”ท้ายที่สุด หน้าตาของซาลาเปาก็เอาชนะความลังเลของหญิงชราได้ นางล้วงเงินออกมาจากกระเป๋า “งั้นข้าขอสองลูก”หลินซูเหยายิ้มกว้างขณะหยิบซาลาเปาใส่ถุงให้นาง “ขอบคุณมากเจ้าค่ะ”เซียวจินหานยิ้มตามไปด้วย เขาโค้งตัวให้หญิงชราอย่างงุ่มง่าม “ขอบคุณ...มาก...”หญิงชรายิ้มตอบเล็กน้อย ดูประหลาดใจที่เซียวจินหานมีมารยาทดี นางกัดซาลาเปาคำหนึ่ง และดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ“อร่อยจริงๆ ด้วย!” หญิงชราอุทาน “ไส้หมูเยอะ และแป้งก็นุ่มมากเลย!”คำชมของหญิงชราดึงดูดความสนใจจากคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่แถวนั้น ไม่นานนัก มีคนเริ่มเดินมาซื้อซาลาเป