All Chapters of ทะลุมิติไปเลี้ยงดูสามีสติไม่ดี พร้อมระบบซูเปอร์มาร์เก็ต : Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12 ตู้แช่แข็งเมื่อกลับมาถึงกระท่อมเล็กๆ ของพวกเขา หลินซูเหยาวางตะกร้าเปล่าลงบนพื้น ก่อนจะหันไปมองเซียวจินหานที่กำลังนั่งจ้องเท้าคู่ของเขาพอเห็นว่าเซียวจินหานไม่ได้สนใจ นางจึงปลีกตัวไปยังมุมหนึ่งของกระท่อม ก่อนจะปิดตาลงและเรียกใช้ระบบในใจอีกครั้ง“ระบบ ข้าสงสัยว่า...ข้าสามารถฝากเงินหรือสิ่งของไว้ในระบบได้หรือไม่?” นางถามในใจภาพใสเหมือนแก้วก็ปรากฏขึ้นตรงหน้านางทันทีติ้ง![ได้แน่นอน หลินซูเหยา ระบบของท่านมีฟังก์ชันชั้นวางสินค้า ซึ่งสามารถใช้เก็บเงินหรือสิ่งของได้ตามที่ท่านต้องการ]“แล้วถ้าเป็นของสดล่ะ? เช่น ปลาหรือผัก ข้าสามารถเก็บไว้ในระบบได้หรือไม่?”[ของสดสามารถเก็บได้ในระบบ แต่ท่านจำเป็นต้องซื้อตู้แช่แข็งในระบบเพิ่มเติม ตู้แช่แข็งจะช่วยรักษาความสดใหม่ของอาหารได้นานขึ้น]“งั้นข้าขอดูราคาตู้แช่แข็งหน่อย” หลินซูเหยาพูดด้วยความสนใจ ก่อนจะกดเลื่อนดูรายการ[ตู้แช่แข็งขนาดเล็ก: 2,000 แต้ม (เก็บของสดได้สูงสุด 10 กิโลกรัม)][ตู้แช่แข็งขนาดกลาง: 5,000 แต้ม (เก็บของสดได้สูงสุด 30 กิโลกรัม)][ตู้แช่แข็งขนาดใหญ่: 10,000 แต้ม (เก็บของสดได้สูงสุด 100 กิโลกรัม)]หลินซูเหยาครุ่นคิดอยู่ครู่

ตอนที่ 14 ขายดีขึ้นเรื่อยๆเช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนๆ จากดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านรอยแตกของฝาผนังเข้ามาในกระท่อม เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังอยู่ไกลๆ บรรยากาศรอบตัวช่างเงียบสงบและอบอุ่น เซียวจินหานลืมตาขึ้นช้าๆ เขานอนตะแคงมองใบหน้าของหลินซูเหยาที่กำลังหลับสนิทอยู่ข้างๆใบหน้าของนางดูสงบและอ่อนโยนยามหลับ เส้นผมดำขลับของนางตกลงมาปรกแก้มเล็กน้อย เซียวจินหานมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและความอบอุ่น เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นอย่างแผ่วเบา ก่อนจะใช้นิ้วแตะที่แก้มนางเบาๆ ราวกับกลัวว่านางจะตื่น นิ้วของเขาลูบไล้ไปตามแก้มนวลอย่างอ่อนโยน ความรู้สึกนุ่มนวลของผิวแก้มทำให้เขายิ้มออกมาอย่างไร้เดียงสา“เหยาเหยา...สวยจัง” เขาพึมพำเบาๆ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความสุขที่ได้อยู่ใกล้ชิดนางหลินซูเหยารู้สึกตัวเล็กน้อยจากสัมผัสนั้น นางค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ดวงตาของนางยังคงมีประกายง่วงนอนอยู่ เมื่อเห็นเซียวจินหานนอนมองนางอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าของนางก็ขึ้นสีแดงจางๆ “จินหาน...เจ้าตื่นนานแล้วหรือ?” นางถามเสียงแผ่วเซียวจินหานยิ้มกว้าง ดวงตาของเขาเป็นประกายสดใส “ข้าตื่นมาสักพักแล้ว เห็นเหยาเหยาหลับ

ตอนที่ 16 เข้าเมืองอีกครั้งห้าวันต่อมา หลินซูเหยานั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ในกระท่อม นางกำลังนั่งนับเงินที่ได้จากการขายซาลาเปาในช่วงหลายวันที่ผ่านมาอย่างอารมณ์ดี“สามสิบตำลึงเงินกับห้าร้อยอีแปะ” นางพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความพอใจ นางยิ้มกว้างอย่างมีความสุข หลินซูเหยาเก็บเงินใส่ถุงอย่างเรียบร้อย ก่อนจะหลับตาลงและเรียกใช้ระบบในใจของนางอีกครั้ง“ระบบ ตอนนี้ข้ามีคะแนนสะสมอยู่เท่าไหร่แล้วนะ?”ติ้ง! [แต้มคะแนนปัจจุบัน: 15,000 แต้ม] หลินซูเหยาพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับครุ่นคิด “งั้นพรุ่งนี้พาจินหานเข้าเมืองไปขายเนื้อหมูดีกว่า” นางหยุดครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกถึงแผนการอีกส่วนที่นางวางไว้ “ระบบ ข้าต้องการถามอีกเรื่อง หากข้าต้องการซื้อที่ดินในหมู่บ้าน เงินสามสิบตำลึงนี้จะเพียงพอหรือไม่?” [ตามข้อมูลที่ระบบมี ที่ดินในหมู่บ้านของท่านมีราคาประมาณ 5-7 ตำลึงต่อหมู่ หากท่านมีเงิน 30 ตำลึง ท่านสามารถซื้อที่ดินได้ประมาณ 4-5 หมู่ ขึ้นอยู่กับทำเลและสภาพของที่ดิน] หลินซูเหยาฟังคำตอบของระบบด้วยความพึงพอใจ นางยิ้มออกมาอีกครั้ง “ดีมาก แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับสร้างบ้านหลังกลางและปลูกผัก” เช้าวันรุ่งขึ้น

ตอนที่ 18 ห้ามใช้แซ่เซียวหลังจากนั้นไม่นาน จินฟางกับเซียวลี่เหมยก็พากันไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้านว่าหลินซูเหยาขู่ฆ่าพวกเขาด้วยมีด หัวหน้าหมู่บ้านให้คนมาเรียกหลินซูเหยาและเซียวจินหานมาพูดคุยที่บ้านของเขา ชาวบ้านหลายคนที่ทราบเรื่องก็มารวมตัวกันเพื่อดูเหตุการณ์จินฟางเริ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโกรธจัด “หัวหน้าหมู่บ้าน หลินซูเหยาถือมีดไล่ฟันข้ากับลี่เหมย! นางไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!”หัวหน้าหมู่บ้านหันไปมองหลินซูเหยาด้วยสายตาสงสัย “หลินซูเหยา เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่?”หลินซูเหยาสูดลมหายใจลึกก่อนจะตอบ “ข้าถือมีดจริง แต่ข้าทำเพื่อปกป้องตัวเองและสามีของข้า พวกเขาบุกเข้ามาในบ้านของข้าและพยายามจะพาสามีของข้ากลับไป ทั้งที่พวกเขาไม่เคยดูแลเขาเลยแม้แต่น้อย”ชาวบ้านที่ยืนฟังอยู่เริ่มพยักหน้าเห็นด้วย บางคนพูดขึ้นมาว่า “ข้าเคยเห็นหลินซูเหยาช่วยเหลือคนในหมู่บ้านหลายครั้ง นางเป็นคนดี พวกเจ้าจะมากล่าวหานางแบบนี้ไม่ได้!”จินฟางหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “พวกเจ้าไม่รู้เรื่องอะไรก็หุบปากไป!”หลินซูเหยาหันไปมองจินฟางด้วยสายตาเย็นชา “ถ้าพวกท่านอยากพูดเรื่องนี้ เรามาพูดกันให้หมด! เซียวจินหานไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพวกท่าน พ

ตอนที่ 20 จูบแรกเมื่อมาถึงลำธาร หลินซูเหยาก็จัดแจงให้จินหานนั่งลงบนโขดหินริมลำธาร นางใช้กระบวยตักน้ำขึ้นมาราดผมของเขาเบาๆ ก่อนจะเริ่มใส่ยาสระผมสูตรสมุนไพรลงบนเส้นผมของเขา“จินหาน เจ้าอยู่นิ่งๆ นะ เดี๋ยวยาสระผมจะเข้าตา” นางพูดเมื่อเห็นเขาขยับตัวเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นจินหานทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เขาหลับตาลงและปล่อยให้นางจัดการกับเส้นผมของเขา หลินซูเหยาค่อย ๆ ใช้มือถูน้ำมันสมุนไพรลงบนศีรษะของเขา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ นางใช้ปลายนิ้วนวดเบา ๆ บนหนังศีรษะของเขาเพื่อช่วยให้เลือดไหลเวียนดีขึ้น“เหยาเหยา มือเจ้าหอมจัง” จินหานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนเด็ก ๆหลินซูเหยาหัวเราะเบา ๆ “กลิ่นน้ำมันสมุนไพรต่างหากล่ะ ไม่ใช่มือข้าหรอก”ในขณะที่นางกำลังล้างฟองออกจากเส้นผมของเขา จินหานก็ลืมตาขึ้นและมองหน้านางอย่างตั้งใจ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความใสซื่อและความรู้สึกที่หลินซูเหยาไม่สามารถอธิบายได้“เหยาเหยา เจ้าสวยจัง” เขาพูดขึ้นโดยไม่ทันคิดหลินซูเหยาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “เจ้าพูดอะไรน่ะจินหาน รีบล้างผมให้เสร็จเถอะ เดี๋ยวจะหนาวเอา”แต่ในขณะที่นางกำลังจะตักน้ำร