Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ตอนที่ 22 ปลูกผักเช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน หลินซูเหยาลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะพบว่าจินหานนอนอยู่ข้าง ๆ นาง เขายังคงหลับสนิท ใบหน้าของเขาดูสงบและไร้เดียงสาเหมือนเด็ก นางอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไม่ให้รบกวนเขาหลังจากจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย หลินซูเหยาก็เดินไปที่ห้องครัวเริ่มเตรียมอาหารเช้า นางทำข้าวต้มง่าย ๆ พร้อมกับไข่เจียวและผัดผัก เมื่อเสร็จเรียบร้อย นางก็เดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อปลุกจินหานที่ยังคงหลับอยู่“จินหาน ตื่นได้แล้ว อาหารเช้าพร้อมแล้วนะ” นางพูดพร้อมกับเขย่าแขนเขาเบา ๆจินหานลืมตาขึ้นมาช้า ๆ ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นหลินซูเหยา เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง“อรุณสวัสดิ์เหยาเหยา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสดใส ก่อนจะรวบตัวหลินซูเหยาเข้ามากอดแน่น โดยที่นางไม่ทันได้ตั้งตัวก็รู้สึกถึงสัมผัสอุ่น ๆ บนแก้มของตน จินหานก้มลงหอมแก้มนางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะผละออกมาพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี“จินหาน!” หลินซูเหยาร้องเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจและความเขินอาย นางยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ ก่อนจะม

ตอนที่ 24 ชายแปลกหน้าทั้งสองคนออกจากบ้านและมุ่งหน้าไปยังบ้านของหมอประจำหมู่บ้าน ระหว่างทาง หลินซูเหยาสังเกตเห็นว่าจินหานยังคงมีสีหน้ากังวลตลอดเวลา นางจึงเอื้อมมือไปจับมือของเขาเบา ๆ “จินหาน เจ้าไม่ต้องกังวลไปนะ ชายคนนั้นไม่ใช่คนไม่ดีแน่นอน” จินหานชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของนาง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ข้ารู้...ข้าแค่ไม่อยากให้เหยาเหยาต้องลำบากเพราะคนแปลกหน้า” “ข้ารู้ว่าเจ้าห่วงข้า แต่การช่วยเหลือผู้อื่นเป็นสิ่งที่ข้าควรทำ หากเราไม่ช่วยเขา เขาอาจจะเสียชีวิตก็ได้” หลินซูเหยาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เมื่อมาถึงบ้านของหมอ หลินซูเหยาก็รีบอธิบายสถานการณ์ให้หมอฟัง ท่านหมอเป็นชายชราใจดีเขารีบเตรียมอุปกรณ์และตามพวกเขากลับไปที่บ้านทันที เมื่อกลับมาถึงบ้าน หมอชราก็เริ่มตรวจดูอาการของชายชุดดำอย่างละเอียด หลินซูเหยาและจินหานยืนมองอยู่ไม่ห่าง นางรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าหมอมีท่าทีสงบนิ่ง “เขาเสียเลือดมาก แต่โชคดีที่เจ้าทำแผลเบื้องต้นได้ดีมาก หากปล่อยไว้นานกว่านี้ เขาอาจจะไม่รอด” ท่านหมอพูดพร้อมกับหันมามองหลินซูเหยาด้วยสายตาชื่นชม “ข้าจะให้ยาบำรุงเลือดกับยาลดไข้ไว้ เจ้าต้องค

ตอนที่ 26 ตามหาในขณะเดียวกัน หลินซูเหยากับจินหานก็เดินกลับมาที่ห้องครัว นางยกชามก๋วยเตี๋ยวเรือที่เตรียมไว้มาวางที่โต๊ะ จินหานนั่งลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเส้นบะหมี่เข้าปากบรรยากาศในห้องครัวเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะเบา ๆ ของทั้งสองคน หลังจากที่กินก๋วยเตี๋ยวเรือจนหมดชาม ทั้งสองคนก็ช่วยกันเก็บล้างจานชามในครัว หลินซูเหยาหันไปมองจินหานที่กำลังเช็ดจานด้วยความตั้งใจ นางยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดขึ้น“จินหาน เดี๋ยวข้าจะเอาขนมกับน้ำเก๊กฮวยไปให้ลุงหวงและพวกผู้ช่วยที่หลังบ้านก่อนนะ”จินหานเงยหน้าขึ้นมองหลินซูเหยาพร้อมรอยยิ้มกว้าง “ข้าไปด้วย”หลินซูเหยาพยักหน้า ก่อนจะเดินไปหยิบขนมที่นางเตรียมไว้ใส่ถาดอย่างเรียบร้อย แล้วหยิบกาน้ำเก๊กฮวยที่มีกลิ่นหอมเย็นชื่นใจพร้อมกับแก้วน้ำอีกสองสามใบใส่ลงไปในถาดด้วย เซียวจินหานรีบเดินเข้ามาช่วยนางยกถาดอย่างกระตือรือร้น“ข้าถือเอง เจ้าถือแค่กาน้ำก็พอ” เขาพูดพร้อมกับยิ้มกว้าง“ขอบใจเจ้ามาก” หลินซูเหยากล่าวพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกจากห้องครัวไปยังหลังบ้าน ซึ่งเป็นจุดที่ลุงหวงและผู้ช่วยกำลังขุดบ่อน้ำกันอยู่เมื่อเดินมาถึง หลินซู

ตอนที่ 28 กลับมาค้าขายสองวันต่อมา หลินซูเหยาตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมของไปขายที่ตลาดในหมู่บ้าน หลังจากหยุดขายซาลาเปาไปนาน นางตัดสินใจกลับมาขายอีกครั้ง แต่ครั้งนี้นางคิดว่าควรขายผักด้วยจนได้มีรายได้หลายทางหลังจากล้างหน้าและเตรียมตัวเสร็จ หลินซูเหยาก็เปิดระบบซูเปอร์มาร์เก็ต“ระบบ ข้าต้องการแลกซาลาเปาไส้หมูเจ็ดสิบลูก ถุงกระดาษร้อยแผ่น ผักกวางตุ้งสิบกำ กะหล่ำปลีสิบหัว และผักชีห้ากำ” [ติ๊ง! ระบบกำลังประมวลผล...] หน้าจอแสดงรายละเอียดสินค้า - ซาลาเปาไส้หมู 70 ลูก: 700 แต้ม - ถุงกระดาษขนาดกลาง 100 แผ่น: 30 แต้ม - ผักกวางตุ้ง 10 กำ: 100 แต้ม - กะหล่ำปลี 10 หัว: 150 แต้ม - ผักชี 5 กำ: 50 แต้ม รวมทั้งหมด: 1,030 แต้ม“ยืนยันการแลก” นางกดปุ่มยืนยันโดยไม่ลังเล [ติ๊ง! การแลกเปลี่ยนสำเร็จ! สินค้าได้ถูกเพิ่มในชั้นวางสินค้าของท่านแล้ว แต้มคงเหลือ:28,970 แต้ม] หลังจากอุ่นซาลาเปาเสร็จเรียบร้อย นางก็จัดการแบ่งใส่ตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ที่เป็นชั้นแบบปิ่นโต อีกตะกร้าสำหรับผักสด นางใช้ใบตองปูรองในตะกร้าเพื่อให้ผักดูสดสะอาดน่ากินยิ่งขึ้น และนำถุงกระดาษใส่ไว้ในตะกร้าเพื่อใช้ใส่ซาลาเปาให้ลูกค้า

ตอนที่ 30 พวกท่านมาทำไมจินหานนั่งอยู่บนขอบเตียงด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและวิตกกังวลในเวลาเดียวกัน ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่หลินซูเหยาที่นั่งอยู่หน้ากระจก ขณะที่นางหวีผมยาวสลวยของตนเอง นางดูอ่อนหวานและน่ารักจนทำให้หัวใจของจินหานเต้นแรง เขารู้สึกถึงความรักที่เพิ่มพูนขึ้นภายในใจ“เหยาเหยา...” เขาเรียกชื่อของนางด้วยน้ำเสียงที่สูงขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าตนเองกำลังรู้สึกตื่นเต้นขนาดไหนหลินซูเหยาหันมามองเขา ดวงตากลมโตวูบไหวพลางเม้มริมฝีปากพยายามกลบเกลื่อนความขวยเขิน แก้มของนางเป็นสีแดงระเรื่อ “เจ้าพร้อมแล้วใช่ไหม?” นางถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นจินหานพยักหน้าอย่างมั่นใจ ถึงแม้ในใจจะยังเต็มไปด้วยคำถาม ‘ว่ามันต้องทำยังไง?”หลินซูเหยายิ้มให้เขา จากนั้นนางเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้า ๆ ก่อนจะโน้มตัวไปจูบเขาอย่างเบา ๆ ความรู้สึกของริมฝีปากที่สัมผัสกันทำให้โลกทั้งใบหยุดนิ่ง เขารู้สึกได้ถึงความรักที่ถ่ายทอดผ่านจูบนี้เมื่อจูบจบลง นางเริ่มที่จะสอนเขาเกี่ยวกับการสัมผัสร่างกายของนาง แม้ว่านางจะไม่มีประสบการณ์เช่นเดียวกันกับเขา แต่หลินซูเหยาก็เคยศึกษาและดูเกี่ยวกับเรื่องนี้มาบ้างจากโลกเดิมของนาง นางจึงทำให้ท