All Chapters of เกิดใหม่เป็นแม่หม้ายกับระบบร้านค้าพิศวง: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 เสื้อผ้าใหม่เมื่อจื่ออันหลานเดินมาถึงหมู่บ้าน ดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ชาวบ้านบางคนกำลังเดินกลับบ้านหลังจากทำงานในทุ่งนา บางคนทักทายนาง แต่ส่วนใหญ่เพียงแค่มองด้วยสายตาเวทนาปนดูแคลน “ท่านแม่กลับมาแล้ว!” เสียงใสของซืออี้ดังขึ้น เมื่อนางเดินมาถึงหน้ากระท่อม เด็กชายวิ่งเข้ามากอดขานางด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม หลินหยวนที่เพิ่งเก็บเนื้อตากแห้งเสร็จก็รีบเดินมาหามารดา “วันนี้แม่มีของขวัญพิเศษสำหรับพวกเจ้า”ดวงตาของเด็กทั้งสองเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น จื่ออันหลานหยิบห่อผ้าออกมาจากตะกร้า“นี่คือชุดใหม่ของเจ้า” นางส่งห่อผ้าให้ลูกสาว “และอันนี่ของซืออี้”“ชุดใหม่!” ซืออี้ร้องด้วยความดีใจ รีบแกะห่อผ้าดู “สวยจัง! ท่านแม่ซื้อมาจากไหน?”หลินหยวนค่อยๆ สัมผัสผ้าอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่ามันจะหายไป“แม่แลกของป่าที่เก็บได้วันนี้กับพ่อค้าคนเดิม”“วันนี้ท่านแม่เก็บของป่าได้มากมายขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ?” หลินหยวนถามอย่างสงสัย จื่ออันหลานยิ้ม “วันนี้แม่โชคดีได้เจอเห็ดหลินจือ ต่อไปนี้พวกเราจะมีชีวิตที่ดีขึ้น แม่สัญญา”“แต่ท่านแม่...” หลินหยวนลังเลเล็กน้อย “หากชาวบ้านเห็นพวกเราสวมใส่เสื้อผ้าใหม่ พวกเ

ตอนที่ 13 สร้างบ้านจื่ออันหลานนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน นางใช้เวลาวางแผนว่าจะปลูกอะไรบ้างบนที่ดินแปลงใหม่ นางจะสร้างบ้านแบบไหน จะจัดสรรพื้นที่อย่างไร ความคิดเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวจนกระทั่งแสงอรุณแรกของวันใหม่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา“ตื่นได้แล้วจ้ะเด็กๆ" หลินหยวนลืมตาขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงของมารดา ความง่วงหายไปในพริบตา จื่ออันหลานยิ้ม “รีบลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตากันเถอะ แม่เตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว”ซืออี้ยังคงงัวเงียอยู่บนฟูก แต่เมื่อได้ยินคำว่า ‘อาหาร’ เด็กชายก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที เด็กทั้งสองรีบลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาอย่างรวดเร็ว หลังจากกินอาหารเช้าอิ่มแล้ว จื่ออันหลานก็พาลูกๆ ออกเดินทางไปยังที่ดินแปลงใหม่ นางห่อโฉนดที่ดินและถุงเงินไว้อย่างดีในห่อผ้า แล้วสะพายไว้ติดตัว นางยังเตรียมอาหารกลางวันใส่ตะกร้าไม้ไผ่ไปด้วยทั้งสามเดินออกจากหมู่บ้านไปทางทิศตะวันออก ตามเส้นทางที่ซ่งฮูหยินได้บอกไว้ “ท่านแม่ ที่ดินของเราอยู่ไกลแค่ไหนเจ้าคะ?” หลินหยวนถาม“ไม่ไกลจ้ะ” จื่ออันหลานตอบ “เดินประมาณหนึ่งลี้ก็ถึงแล้ว อยู่ใกล้ลำธารทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านเรา”พวกเขาเดินผ่านทุ่งนาและป่าเล็กๆ จนกระทั่งได้ยินเ

ตอนที่ 15 ท่านกลับมาทำไมเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของจื่ออันหลาน ชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมอง สายตาของเขาสบกับนางพอดี จื่ออันหลานรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะชายตรงหน้ามีใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพเซียน ดวงตาคมกริบแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบ ผิวคล้ำเล็กน้อย ผมดำขลับรวบไว้ด้านบนอย่างเรียบร้อย เขาสวมชุดสีน้ำเงินเข้มเนื้อผ้าฝ้ายธรรมดา ทว่ากลับดูสง่าไม่เหมือนบุรุษชาวบ้านทั่วไปแต่สิ่งที่ทำให้จื่ออันหลานสะดุดใจคือใบหน้าที่ดูสมบูรณ์แบบนั้น มีหนวดเคราบางๆ ประดับอยู่ เส้นเคราสีดำขลับพาดผ่านกรามที่คมชัด ทำให้ใบหน้าของเขาดูมีเสน่ห์อย่างประหลาด รอยเหี่ยวย่นเล็กๆ ที่หางตาเมื่อเขายิ้มยิ่งเพิ่มความลึกลับให้กับดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น"อันหลาน...” เขาเอ่ยชื่อนางเบาๆ น้ำเสียงนุ่มลึกจื่ออันหลานยืนนิ่ง ไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร ในใจของนางตอนนี้มีแต่ความโกรธ แต่นางก็ต้องระวังท่าทีเพราะลูกๆ อยู่ตรงนี้ ใช่นางโกรธที่ผู้ชายคนนี้ทิ้งลูกทิ้งจื่ออันหลานคนเดิมไป“ท่าน... กลับมาทำไม” นางเอ่ยเสียงเรียบ พยายามไม่แสดงอารมณ์ใดๆชายหนุ่มลุกขึ้นยืน สูงกว่านางเกือบหัว เขาปล่อยมือจากลูกๆ และก้าวเข้า

ตอนที่ 17 ช่วยทำงานเช้าวันต่อมา จื่ออันหลานลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกสดชื่น เด็กทั้งสองยังคงนอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ นาง ใบหน้าน้อยๆ ของพวกเขาดูสงบและไร้กังวลนางค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้ปลุกพวกเขา แล้วจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะมวยผมด้วยปิ่นไม้ธรรมดาแล้วเดินไปที่มุมห้องครัวเล็กๆ ของกระท่อม เพื่อเตรียมอาหารเช้าจื่ออันหลานหยิบไข่ที่อยู่ในตะกร้าออกมา นางตั้งใจจะทำไข่ตุ๋นและผัดไข่ใส่หน่อไม้ที่เหลืออยู่ พร้อมกับแกงจืดเต้าหู้ไข่ อาหารง่ายๆ แต่มีประโยชน์สำหรับเด็กๆ ขณะที่นางกำลังจะตอกไข่ เสียงประตูกระท่อมเปิดออกเบาๆ ทำให้นางหันไปมอง เหลียนอู่หลงเดินเข้ามาพร้อมกับถุงนอนที่พับเรียบร้อยในมือ“อรุณสวัสดิ์” เขาทักทายเสียงเบา ดวงตาของเขาดูสดใสกว่าเมื่อวาน“อรุณสวัสดิ์” จื่ออันหลานตอบกลับ “ท่านตื่นแต่เช้าเชียว”“ข้าจะไปตักน้ำจากลำธารมาใส่โอ่งให้” เหลียนอู่หลงเอ่ย “ขอบคุณมาก ข้ากำลังจะออกไปตักน้ำพอดี”เหลียนอู่หลงพยักหน้า ก่อนจะวางถุงนอนไว้ที่มุมห้อง แล้วหยิบถังเปล่าออกไปจื่ออันหลานมองตามแผ่นหลังของเขาที่หายลับไปนอกประตู ก่อนจะกลับมาสนใจไข่ในมือต่อ นางตีไข่ลงในช

ตอนที่ 19 เอาข้าวมาให้วันต่อมา เหลียนอู่หลงตื่นขึ้นแต่เช้าตรู่ เขาลุกขึ้นอย่างเงียบๆ พร้อมกับมองใบหน้าอันสงบของจื่ออันหลานที่นอนกอดลูกทั้งสอง ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาอบอุ่น จื่ออันหลานตื่นขึ้นหลังจากที่เหลียนอู่หลงออกไปได้ไม่นาน นางลุกขึ้นนั่งและมองไปรอบๆ ห้อง ที่นอนของเหลียนอู่หลงถูกพับเก็บเรียบร้อยแล้ว นางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปปลุกลูกๆ“หลินหยวน ซืออี้ ตื่นได้แล้วลูก” นางเขย่าตัวเด็กน้อยทั้งสองเบาๆหลินหยวนลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ในขณะที่ซืออี้ยังคงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม“ท่านพ่อไปไหนแล้วเจ้าคะ?” หลินหยวนถามพลางขยี้ตา“สงสัยจะไปที่บ้านใหม่แล้ว วันนี้พวกเราจะไปตลาดกัน แม่ต้องซื้อของมาทำอาหาร”ซืออี้ที่ได้ยินคำว่า ‘ตลาด’ ก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตเป็นประกาย “ไปตลาด! ไปตลาด!” เด็กชายตัวน้อยร้องอย่างตื่นเต้นจื่ออันหลานยิ้มให้กับความน่ารักของเด็กน้อย นางช่วยลูกทั้งสองแต่งตัว ล้างหน้าล้างตา และจัดแจงอาหารเช้าง่ายๆ ให้พวกเขากินรองท้องก่อน เป็นโจ๊กข้าวใส่ไข่และเนื้อแห้งเมื่อกินอาหารเช้าอิ่มแล้ว จื่ออันหลานจูงมือลูกทั้งสองเดินเข้าไปในตลาด ทันทีที่ก้าวเข้าไป นางก็รู้สึกได้ถึงสายตาของช