All Chapters of เกิดใหม่เป็นแม่หม้ายกับระบบร้านค้าพิศวง: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21 ขึ้นเขาหาสมุนไพรวันต่อมา จื่ออันหลานตื่นแต่เช้าตรู่ นางลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าให้ลูกๆ และเตรียมอาหารเช้ากับกลางวันสำหรับเหลียนอู่หลงเหมือนทุกวัน ขณะที่กำลังทำอาหาร ความคิดของนางยังคงวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์เมื่อวาน“ท่านแม่ วันนี้เราจะไปหาท่านพ่ออีกใช่ไหม?” ซืออี้ถามขณะที่กำลังกินข้าวต้ม“อืม” จื่ออันหลานตอบสั้นๆ “แต่วันนี้ท่านแม่มีงานต้องทำ จะพาพวกเจ้าไปส่งแล้วกลับมาทำงานที่บ้าน”“ทำไมล่ะ?” หลินหยวนถามด้วยสีหน้าผิดหวัง “ท่านแม่ไม่อยากอยู่กับพวกเราหรือ?”จื่ออันหลานลูบศีรษะลูกสาว “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกจ้ะ แต่ท่านแม่มีงานต้องทำจริงๆ”เมื่อเด็กๆ กินอาหารเสร็จ จื่ออันหลานก็พาพวกเขาเดินไปยังที่ดินผืนใหม่ ระหว่างทาง นางสังเกตเห็นว่ามีคนมองพวกเขามากกว่าปกติ“จื่ออันหลาน!” เสียงเรียกดังขึ้น นางหันไปเห็นเสี่ยวเหมยที่กำลังเดินมาหา“ข้าได้ยินมาว่าลั่วชิงไปหาสามีเจ้าเมื่อวานนี้ จริงหรือ?” เสี่ยวเหมยถามตรงๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นจื่ออันหลานรู้สึกอึดอัด “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน”“ทั้งหมู่บ้านกำลังพูดถึงเรื่องนี้กันเลย” เสี่ยวเหมยตอบ “ลั่วชิงเคยหมายปองสามีเจ้ามาก่อ

ตอนที่ 23 ย้ายไปอยู่บ้านใหม่หลายวันต่อมา บ้านใหม่ก็สร้างเสร็จสมบูรณ์ จื่ออันหลานมองดูบ้านไม้สองชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าด้วยความปลื้มใจ บ้านหลังนี้แม้จะไม่ได้ใหญ่โตหรูหราเทียบเท่าคฤหาสน์ของผู้มีฐานะในเมือง แต่ก็นับว่าเป็นบ้านที่มั่นคงแข็งแรงและกว้างขวางกว่าของชาวบ้าน"เป็นอย่างไรบ้าง ถูกใจหรือไม่?" เหลียนอู่หลงถามนางขณะที่เขายืนอยู่เคียงข้าง สายตาจับจ้องไปที่บ้านหลังใหม่ด้วยความภาคภูมิใจ เพราะเขาแก้ไขไปหลายจุดกว่าจะได้บ้านตรงตามแบบที่นางวาดให้ดู จนบ้างครั้งลุงเฉินก็เหมือนจะไม่พอใจที่เขาสั่งให้แก้"งดงามมากเจ้าค่ะ" จื่ออันหลานตอบพลางยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายซืออี้และหลินหยวนวิ่งวนรอบบ้านด้วยความตื่นเต้น การขนย้ายของจากกระท่อมเล็กๆ ไปยังบ้านหลังใหม่ไม่ใช่เรื่องยากนัก เนื่องจากพวกเขามีข้าวของไม่มากนัก เพียงวันเดียวทุกอย่างก็ถูกขนย้ายเสร็จสิ้น จื่ออันหลานจัดวางเครื่องครัวและภาชนะต่างๆ ในห้องครัวกว้างขวาง ส่วนเหลียนอู่หลงจัดวางเครื่องมือช่างและอุปกรณ์ทำงานของเขาในห้องเก็บของด้านหลังบ้านเมื่อตกเย็น ทั้งสี่คนก็นั่งล้อมวงรับประทานอาหารมื้อแรกในบ้านหลังใหม่ จื่ออันหลานทำอาหารพิเศษชุดให

ตอนที่ 25 แขกที่ไม่ได้รับเชิญเช้าวันต่อมา ขณะที่พวกเขาทั้งสี่คนกำลังกินข้าวเช้าอยู่ในบ้าน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น“ข้าจะไปดู” เหลียนอู่หลงลุกขึ้นเมื่อเขาเปิดประตู เขาก็พบกับลั่วชิงหญิงสาวทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง “ข้าเพิ่งกลับมาจากไปเยี่ยมท่านป้าที่เมืองหลวงเลยนำขนมมาฝากท่าน”เหลียนอู่หลงดูประหลาดใจเล็กน้อย “ขอบคุณ แต่วันหลังเจ้าไม่ต้องลำบากหรอก”“สำหรับท่าน ข้าไม่ลำบากเลยสักนิด” ลั่วชิงตอบพร้อมกับส่งตะกร้าขนมให้ ก่อนนางเดินเข้าไปในบ้านโดยที่เจ้าของบ้านยังไม่ได้เอ่ยเชิญ และเมื่อนางเห็นจื่ออันหลาน นางก็ชะงักไปเล็กน้อยลั่วชิงมองจื่ออันหลานอย่างพิจารณา นางดูตกใจเล็กน้อย “ข้า... ข้าไม่ได้พบเจ้ามาเกือบเดือน เจ้าดูเปลี่ยนไปนะ”“อย่างไรหรือ?” จื่ออันหลานแกล้งถาม“ผิวของเจ้า..” ลั่วชิงพูดอย่างประหลาดใจ แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยชมตรงๆจื่ออันหลานยิ้มเล็กน้อย “ข้าทาครีมบำรุงผิว”ลั่วชิงเบิกตากว้าง สายตาจับจ้องที่ใบหน้าของจื่ออันหลานอย่างละเอียด ผิวของหญิงสาวตรงหน้าดูเปล่งปลั่งและเนียนราวกับหยกขัดมัน ต่างจากครั้งสุดท้ายที่นางเห็นอย่างสิ้นเชิง“ครีมบำรุงผิว?” ลั่วชิงทวนคำพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย “

ตอนที่ 27 ถูกใส่ร้ายลั่วชิงเดินกลับไปยังบ้านของนางด้วยความโกรธแค้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโมโหเมื่อกลับถึงบ้าน นางก็เดินตรงไปยังห้องของนาง ปิดประตูอย่างแรง ก่อนจะทรุดตัวลงบนเตียงและซบใบหน้าลงบนหมอน ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาด้วยความโกรธและอับอาย “ทำไม? ทำไมถึงไม่เป็นข้า?” ลั่วชิงครุ่นคิด นางเงยหน้าขึ้นและมองไปที่กระจกทองเหลืองบนโต๊ะเครื่องแป้ง ภาพสะท้อนของใบหน้าอันงดงามของนางปรากฏอยู่บนนั้น นางลุกขึ้นและเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบกระจกขึ้นมาส่องดูใบหน้าของตัวเอง ในขณะที่นางกำลังพิจารณาใบหน้าของตัวเอง สายตาของนางเหลือบไปเห็นกระปุกเล็กๆ บนโต๊ะ เป็นครีมบำรุงผิวที่นางซื้อมาจากร้านของซ่งฮูหยิน ครีมที่ทำให้ผิวของนางเนียนนุ่มและขาวกระจ่างใสเพียงแค่ไม่กี่วัน ดวงตาของลั่วชิงเป็นประกายวาววับขึ้นมา ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในหัวของนาง “นั่นแหละ...” นางพึมพำ ก่อนจะวางกระจกลงแล้วหยิบกระปุกครีมขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เช้าวันรุ่งขึ้น ลั่วชิงตื่นขึ้นมาพร้อมกับความมุ่งมั่นที่จะทำตามแผนการของนาง นางแต่งตัวอย่างงดงามและออกจากบ้านไปยังตลาดในหมู่บ้าน นางพบกับหญิงชราคนหนึ่งที่กำลังขายสมุนไพรและวัตถุดิบต

ตอนที่ 29 สารภาพผิดในขณะเดียวกัน ลั่วชิงกำลังนั่งรอฟังข่าวคราวความวุ่นวายที่นางก่อขึ้น ก็ทำให้นางรู้สึกสะใจไม่น้อยลั่วชิงมองดูตัวเองในกระจก ใบหน้าของนางงดงามไร้ที่ติ ผิวขาวผ่องดั่งหิมะ ริมฝีปากแดงระเรื่อ นางยิ้มให้กับภาพสะท้อนของตัวเอง "ข้าสวยกว่านางมากนัก ทำไมเหลียนอู่หลงถึงไม่เห็นค่า?"นางลุกขึ้นและสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เพิ่งซื้อมาจากตัวอำเภอ เป็นชุดสีฟ้าอ่อนประดับด้วยลายปักดอกไม้สีเงิน ดูหรูหราและสง่างาม นางตั้งใจจะสวมชุดนี้เพื่อให้เหลียนอู่หลงได้เห็นว่านางงดงามเพียงใด หลังจากที่ภรรยาของเขาถูกประณามจากชาวบ้านขณะที่ลั่วชิงกำลังจะก้าวออกจากประตูบ้าน นางได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่เดินมาที่หน้าบ้าน นางชะงักและมองออกไปทางหน้าต่าง เห็นผู้ใหญ่บ้านนำชาวบ้านกลุ่มหนึ่งมาที่บ้านของนาง ในกลุ่มนั้นมีเหลียนอู่หลง จื่ออันหลาน และซ่งฮูหยิน รวมถึงหญิงสาวหลายคนที่มีผื่นแดงบนใบหน้าหัวใจของลั่วชิงเต้นแรง นางไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะมาที่บ้านของนางเร็วเช่นนี้ นางรีบเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะเครื่องแป้ง พยายามทำท่าทางเป็นปกติ แต่มือของนางสั่นเล็กน้อย"ลั่วชิง! ออกมาพบเราหน่อย!" เสียงของผู้ใหญ่บ้านดังมาจากหน้าบ้าน