All Chapters of เกิดใหม่เป็นแม่หม้ายกับระบบร้านค้าพิศวง: Chapter 1 - Chapter 7

ตอนที่ 1 ทะลุมิติท่ามกลางต้นทุเรียนสูงใหญ่ที่ออกผลดกเต็มต้น มีหญิงสาวร่างบางคนหนึ่งกำลังเดินสำรวลูกทุเรียนแต่ละต้นพิมพ์ลดา หญิงสาววัย 25 ปี ผู้มีใบหน้าสวยหวานและดวงตากลมโตที่ซ่อนแววฉลาดไว้ภายใน เธอสวมเสื้อยืดแขนยาวกับกางเกงยีนส์ขายาว ผมยาวสีดำถูกมัดเป็นหางม้าอย่างง่ายๆ เพื่อความสะดวกในการทำงานพิมพ์ลดาเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัว หลังจากจบปริญญาตรีด้านการบริหารธุรกิจ เธอตัดสินใจกลับมาช่วยพ่อแม่ทำสวนทุเรียนที่เป็นมรดกตกทอดของคุณปู่"พิมพ์! มาดูนี่หน่อย ทุเรียนที่เราทำแบบไร้หนามสุกแล้ว" เสียงของพ่อดังมาจากอีกฝั่งของสวน"ค่ะพ่อ" พิมพ์ลดาตอบรับ ก่อนจะเดินตามเสียงเรียกแต่ระหว่างทางเธอต้องผ่านบริเวณที่คนงานกำลังเก็บทุเรียนกันอย่างขะมักเขม้น"ระวังหน่อยนะพี่แดง โยนให้ตรงๆ เดี๋ยวทุเรียนช้ำเสียหายหมด" เสียงของหัวหน้าคนงานตะโกนสั่งลูกน้องที่อยู่บนต้นทุเรียนสูงลิบพิมพ์ลดามองขึ้นไปบนต้นทุเรียนที่สูงเท่ากับตึกสองชั้น เห็นคนงานชื่อแดงกำลังตัดทุเรียนและโยนลงมาให้คนงานอีกคนที่ยืนรอรับอยู่ด้านล่าง ภาพนี้เป็นภาพที่คุ้นตาสำหรับเธอ"คุณพิมพ์ ระวังนะครับ อย่าเดินใกล้บริเวณนี้" หัวหน้าคนงานเตือนเมื่อเห

ตอนที่ 3 ระบบร้านค้าพิศวง แสงสลัวของรุ่งอรุณส่องผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ ของกระท่อม พิมพ์ลดาที่อยู่ในร่างอันจื่อหลานลุกขึ้นนั่ง รู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นมากทันใดนั้น เสียงกริ่งแปลกๆ ก็ดังขึ้นในหัวของนาง ก่อนที่แสงหน้าจอสีฟ้าของระบบร้านค้าจะปรากฏขึ้น[ยินดีต้อนรับสู่ระบบร้านค้าพิศวง กรุณาเลือกฟังก์ชันที่ต้องการ: 1. ดูสินค้า 2. แลกเปลี่ยนสินค้า 3. ดูยอดเงิน]ตจื่ออันหลานตกใจจนแทบร้องออกมา แต่รีบกลั้นเสียงไว้เพื่อไม่ให้เด็กๆ ตื่น"นี่มันอะไรกัน?" นางคิดในใจ[ระบบร้านค้าพิศวงคือระบบพิเศษที่มอบให้กับท่าน ท่านสามารถนำผักป่า เห็ดป่า และวัตถุดิบจากธรรมชาติมาแลกเปลี่ยนเป็นสินค้าหรือเงินในระบบได้]"จริงหรือ?" จื่ออันหลานคิด รู้สึกตื่นเต้น "ดูสินค้า"สินค้าในระบบ:อาหาร (ข้าวสาร, แป้ง, น้ำตาล, เกลือ, น้ำมัน)เครื่องใช้ (เสื้อผ้า, เครื่องครัว, เครื่องมือทำงาน)ยารักษาโรค (ยาสมุนไพร, ยาแก้ไข้, ยาบำรุง)ความรู้ (ตำรายา, ตำราทำอาหาร, ตำราเกษตร)"แลกเปลี่ยนสินค้าทำยังไง?" จื่ออันหลานถามในใจ[ท่านสามารถนำวัตถุดิบจากธรรมชาติมาแลกเปลี่ยนได้ โดยมูลค่าของวัตถุดิบจะขึ้นอยู่กับความหายากและประโยชน์ของวัตถุดิบนั้

ตอนที่ 5 หาของป่าแสงอรุณแรกของวันใหม่ลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าๆ ของกระท่อมเล็ก จื่ออันหลานลืมตาตื่นก่อนที่ไก่ป่าจะขันเสียอีก นางค่อยๆ ลุกขึ้นจากเสื่อปูนอนอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้เสียงดังรบกวนลูกน้อยทั้งสองที่ยังหลับสนิทอยู่ข้างๆ"วันนี้จะทำอะไรกินดี" นางบ่นพึมพำกับตัวเอง ขณะที่ลูบผมยาวสีดำของตนให้เรียบร้อย ก่อนจะรวบมันเป็นมวยอย่างเรียบง่ายจื่ออันหลานมองไปที่เด็กทั้งสองที่นอนขดตัวกอดกันอยู่บนเสื่อเก่าๆ ใบหน้าอันบริสุทธิ์ของพวกเขาทำให้หัวใจของนางอบอุ่น แม้ว่าร่างกายนี้จะไม่ใช่ของนาง แต่ความรักที่มีต่อเด็กทั้งสองนั้นเป็นความรู้สึกที่แท้จริงนางเดินไปที่มุมห้องซึ่งเป็นที่เก็บของ หยิบถุงแป้งสาลีที่ได้มาจากการแลกเปลี่ยนเมื่อวาน และเริ่มเตรียมทำซาลาเปาสำหรับมื้อเช้า"ทำซาลาเปาไส้ผักดีกว่าจะได้ห่อขึ้นเขาง่ายๆ" จื่ออันหลานคิดก่อนจะเริ่มผสมแป้งกับน้ำอุ่นและเกลือเล็กน้อย นวดจนเข้ากันดี นางทำแบบที่นางเข้าใจและวัถุดิบเท่าที่มีจะบอกว่าเป็นแป้งห่อผักแล้วนึ่งก็ได้ขณะที่นางกำลังเตรียมไส้ซาลาเปาจากผักป่าที่เก็บมาได้เมื่อวาน ผสมกับเห็ดหอมแห้งที่เหลืออยู่ในห้องครัวไม่กี่ดอกและปรุงรสด้วยซีอิ๊วที่

ตอนที่ 7 มีจดหมายมาส่งเมื่อกลับเข้ามาในกระท่อม นางพบว่าซืออี้กำลังปลุกหลินหยวนพอดี“พี่หลินหยวน ตื่นได้แล้ว ท่านแม่บอกให้ตื่น” ซืออี้เขย่าไหล่พี่สาวเบาๆหลินหยวนขยับตัวและค่อยๆ ลืมตาขึ้นพลางปิดปากหาวจื่ออันหลานเดินเข้ามาในห้อง “ตื่นได้แล้วลูก วันนี้เราต้องไปเก็บของป่าให้มากกว่าเมื่อวาน”นางเดินไปตักแป้งสาลีออกมาจากถุง วันนี้นางตั้งใจจะทำเกี๊ยวไส้หน่อไม้ให้ลูกๆ ได้กิน “ซืออี้ ช่วยไปเก็บเศษไม้มาให้แม่จุดไฟหน่อย” นางสั่งลูกชาย “หลินหยวน ล้างหน้าแล้วมาช่วยแม่ทำเกี๊ยว”ทั้งสองพยักหน้ารับคำสั่ง ซืออี้รีบไปหาเศษไม้ง ส่วนหลินหยวนลุกขึ้นไปล้างหน้าที่โอ่งด้านหลังกระท่อมจื่ออันหลานเทแป้งลงในชามไม้ใบใหญ่ ค่อยๆ เติมน้ำลงไปทีละนิด พร้อมกับนวดแป้งให้เข้ากัน“ท่านแม่” ซืออี้เอ่ย พร้อมกับวางเศษไม้ไว้ข้างเตา หลินหยวนก็เดินมาหามารดาด้วยใบหน้าสดชื่นขึ้น แม้จะยังมีร่องรอยของความง่วงอยู่บ้าง“ท่านแม่ วันนี้เราจะทำอะไรกินหรือเจ้าคะ?” หลินหยวนถาม“เกี๊ยวไส้หน่อไม้จ้ะ” จื่ออันหลานตอบเมื่อห่อเกี๊ยวทั้งหมดเสร็จ จื่ออันหลานก็ก่อไฟแล้วนำไปต้มในหม้อน้ำเดือด ไม่นานเกี๊ยวก็ลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ แสดงว่าสุกแล้ว นางตั