All Chapters of ANG NINONG NA HINDI KO DAPAT MINAHAL: Chapter 11 - Chapter 20

Simula nang mabasa namin ang sulat, hindi na ako mapakali.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang isang linya.Hindi aksidente.Ibig sabihin, may taong matagal nang naghihintay na dumating ako sa buhay ni Rafael.Pero bakit?At higit sa lahat—Sino ang nakakaalam?Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana ng kwarto habang nakatitig sa labas. Tahimik ang buong mansion, pero sa loob ng isip ko, parang may nagkakagulong mga tanong.Huminga ako nang malalim. Hindi ko pa man nasasagot ang isang tanong, may panibagong problema na naman.“Lena.”Napalingon ako. Nasa may pintuan si Rafael.Nakaayos siya sa isang dark suit, bahagyang nakaluwag ang kurbata. Tahimik ang mukha niya, pero alam kong may sasabihin siyang hindi ko magugustuhan.“Hmm?”Lumapit siya. “May dinner tayo mamaya.”Napakunot ang noo ko. &ldq

Hindi ako nakapagsalita.Parang naubusan ako ng hangin matapos makita ang sulat sa likod ng litrato.Huwag mong sabihin kay Rafael ang tungkol sa sanggol.Pero huli na.Nasa harap ko si Rafael.At alam niyang may tinatago ako.Tahimik siyang nakatingin sa akin habang hawak ko pa rin ang lumang litrato. Unti-unting lumalalim ang kanyang tingin, na para bang sinusubukan niyang basahin ang sagot sa mukha ko.“Lena.”Hindi ako sumagot. Lumapit siya ng isang hakbang.“May baby?”Napalunok ako. Ilang segundo akong nakatitig lang sa kanya. Wala na akong dahilan para magsinungaling. Wala na ring saysay ang pagtatago.“Oo.”Isang salita lang.Pero parang bumagsak ang buong mundo.Hindi gumalaw si Rafael. Hindi rin siya nagsalita.Tanging mabilis kong paghinga ang naririnig ko sa loob ng kuwarto.Akala ko magagalit siya. Akala ko tatanungin niya kung bakit ko itinago. Akala ko sisisihin niya ako.Pero wala sa mga iyon ang nangyari.Dahan-dahan siyang lumapit at hinawakan ang kamay ko. “Sigurado

Hindi ako agad nakapagsalita.Parang biglang tumigil ang mundo sa paligid ko.Naririnig ko pa rin ang mahinang ugong ng air conditioner. Ang tikatik ng orasan sa kabilang bahagi ng silid. Ang malayong ingay ng mga sasakyang dumaraan sa labas.Pero lahat ng iyon ay parang nanggagaling sa napakalayong lugar. Dahil ang buong atensyon ko ay nakatuon sa babaeng nasa harapan namin.Hindi ko alam kung ano ang unang napansin ko sa kanya.Marahil ang mga mata.Pareho.Eksaktong pareho.Ang hugis ng mukha niya, ang ilong, ang linya ng panga. Maging ang bahagyang pagkiling ng ulo niya habang nakatingin sa akin ay pamilyar.Napaatras ako nang isang hakbang.Hindi.Hindi maaari.Mas lalo akong natigilan nang mapansin ko ang maliit na peklat sa gilid ng kaliwa niyang kilay.Pareho sa akin.Eksaktong pareho.Hindi ko namalayang napahawak ako sa sarili kong kilay.Parang may malamig na bagay na gumapang mula sa batok ko pababa sa gulugod.“Hindi maaari…”Halos bulong lamang ang lumabas sa bibig ko.

Hindi ako nakatulog buong gabi.Nakahiga ako sa kama, pero parang ayaw tumigil ng isip ko.Nasa tabi ko ang sulat ng nanay ko. Ilang beses ko na itong binasa hanggang sa halos kabisado ko na ang bawat salita. Ilang beses ko ring tiniklop at itinago sa ilalim ng unan, bago muling ilabas makalipas lamang ang ilang minuto.Parang umaasa akong magbabago ang laman kapag binasa ko ulit.Pero hindi.Nandoon pa rin ang pangalan.Theo.At iyon ang bagay na hindi ko maintindihan.Paulit-ulit kong tinitingnan ang maliit na kama sa kabilang bahagi ng silid.Wala roon si Theo.Nasa kabilang kwarto siya ngayong gabi, kasama ang kasambahay na nagbabantay sa kanya.Pero kahit hindi ko siya nakikita, parang naroon pa rin ang presensya niya sa isip ko.Isang bata.Isang inosenteng bata.Pero bakit tila umiikot sa kanya ang mga lihim ng dalawang pamilya?Ano ang koneksiyon niya sa lahat?Bakit alam ng nanay ko ang pangalan niya bago pa man siya ipinanganak?At bakit parang may mga taong matagal nang nag

“Hindi.”Iyon lamang ang nasabi ko bago ko tuluyang niyakap si Theo.Mahigpit.Parang kaya kong harangan ang buong mundo gamit ang katawan ko.Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang takot ko. Hindi ko alam kung sino ang dapat kong paniwalaan. Pero isang bagay ang malinaw sa akin.Walang kukuha sa anak ko.Walang gagamit sa kanya.At lalong walang sinuman ang may karapatang gawing bahagi siya ng isang lihim na hindi ko naman hiniling.“Walang kukuha sa kanya.”Narinig ko ang boses ni Rafael sa likuran ko.Mababa.Malamig.Pero sa pagkakataong iyon, hindi takot ang nakita ko sa mga mata niya.Galit.Hindi lamang dahil may nagbanta sa amin.Galit siya dahil may taong matagal nang nagmamasid sa pamilya namin.May taong nakakaalam ng mga bagay na hindi dapat alam ng isang estranghero.At ang pinakamasama—may taong tila ginagamit kami para unti-unting ilantad ang isang lihim na ayaw sabihin ng pamilya Monteverde.Mas hinigpitan ko ang yakap ko kay Theo.“Mama…”Bahagya siyang gumalaw sa