All Chapters of ANG NINONG NA HINDI KO DAPAT MINAHAL: Chapter 21 - Chapter 30

Kinagabihan, hindi ako makatulog. Paulit-ulit kong sinubukang ipikit ang mga mata ko, pero sa tuwing ginagawa ko iyon, bumabalik sa isip ko ang lahat ng nangyari. Ang mga dokumento. Ang mga pangalan. Ang mga kasunduang ginawa bago pa man ako magkaroon ng ideya na may pamilyang tulad ng Monteverde na umiiral. Ang mga lihim na tila mas lalong dumarami sa bawat sagot na nakukuha namin. Pero sa gabing iyon, hindi ang mga iyon ang dahilan kung bakit gising pa rin ako. Si Rafael. Nakahiga ako sa kama nang ilang minuto bago tuluyang bumangon. Tahimik ang buong bahay. Sa labas ng bintana, bahagyang umuulan. Ang tunog ng mga patak sa salamin ay halos parang bulong, paulit-ulit at nakakapagpakalma. Pero hindi ako mapakali. Kaya bumaba ako. Pumunta ako sa kusina at nagsalin ng tubig sa isang baso. Mahina lamang ang ilaw sa ibabaw ng counter, sapat para makita ko ang sarili kong repleksyon sa madilim na salamin. Mukhang pagod ako. Pero higit sa lahat, mukha akong isang babaeng hindi

Kinagabihan, hindi mapakali si Rafael. Mula nang makita namin ang lumang dokumento tungkol kay Theo, halos hindi na siya umalis sa mesa sa library. Nakalatag sa harapan niya ang mga lumang papeles, larawan, at kasunduan na ilang dekada nang nakatago sa loob ng mga kahon ng pamilya Monteverde. Isa-isa niya iyong binabasa. Pagkatapos ay ibinabalik. Muli niyang kinukuha. At binabasa ulit. Para bang may hinahanap siyang sagot sa pagitan ng mga kupas na tinta at lumang pirma. Nakatayo ako sa may pintuan at pinagmamasdan siya. Hindi ko pa siya nakitang ganito. Si Rafael ang klase ng taong palaging may sagot. Kahit gaano kalaki ang problema, palagi siyang nakakahanap ng paraan. Kahit gaano kagulo ang sitwasyon, nananatiling kalmado ang mukha niya. Pero ngayong gabi, iba siya. Parang may bagay na hindi niya kayang kontrolin. “May mali,” sabi niya sa wakas. Lumapit ako. “Ano?” Hindi siya agad tumingin sa akin. “May taong naghanda ng lahat bago pa tayo magkita.” “Bakit?” “Hind

Hindi ako nakatulog buong gabi. Paulit-ulit kong tinitingnan ang litrato na nasa ibabaw ng bedside table. Isang lumang istasyon. Isang batang babae. Isang babaeng kamukha ko. At sa ibaba ng lahat ng iyon, ang pangalan ni Mama. Marissa Santos. Pero higit sa lahat, may isang tanong na ayaw mawala sa isip ko. Paano ako nakilala ni Rafael bago pa niya ako nakilala bilang maid? Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, nakikita ko ang batang babae sa litrato. Ako. Alam kong ako iyon. Hindi ko alam kung paano. Hindi ko alam kung bakit. Pero alam ko. May bahagi ng buhay ko na hindi ko maalala. At ngayon, unti-unti itong bumabalik. Alas-singko pa lamang ng umaga nang tuluyan akong bumangon. Hindi na ako naghintay na gumising nang tuluyan ang buong bahay. Pagbaba ko sa sala, nandoon na si Rafael. Nakatayo siya sa tabi ng malaking bintana habang hawak ang lumang litrato. Parang hindi rin siya natulog. Nang makita niya ako, hindi na siya nagtanong. Alam

Hindi ko maramdaman ang mga kamay ko.Ilang segundo akong nakatayo sa gitna ng lumang istasyon, hawak ang maliit na papel na parang biglang naging pinakamabigat na bagay sa mundo.Binasa ko ulit.At ulit.RAFAEL MONTEVERDE SR.Ama ni Rafael.Ama ko rin?Hindi.Hindi maaari.Pinilit kong huminga, pero parang may nakabara sa dibdib ko.“Rafael…”Hindi siya sumagot.Nakatitig lamang siya sa papel.Ang mukha niya ay hindi na mabasa.Kinuha niya iyon mula sa kamay ko at maingat na sinuri ang bawat bahagi. Tiningnan niya ang tinta, ang pagkakasulat, pati ang maliit na punit sa gilid.“Peke.”Napatingin ako sa kanya.“Sigurado ka?”“Oo.”“Paano?”Tumingin siya sa akin.“Dahil kilala ko ang sulat ng ama ko.”Muli niyang tiningnan ang papel.“Hindi niya sulat.”Napalunok ako.“Sigurado ka talaga?”“Buong buhay ko, nakita ko ang sulat niya. Mga kontrata. Mga personal na liham. Mga dokumento sa kumpanya. Kilala ko ang bawat kurba ng mga letra niya.”Ipinakita niya sa akin ang papel.“Ginaya lang

Napalingon kami sa pintuan.Walang tao.Tanging mahinang ugong ng hangin ang naririnig mula sa hallway. Nakabukas pa rin ang ilaw sa silid ni Mama, at ang anino namin ay mahaba sa sahig.“Nasaan?” tanong ko.Hindi sumagot si Theo.Itinaas lamang niya ang maliit niyang kamay at itinuro ang bintana.Dahan-dahan kaming napalingon ni Rafael.Sa labas, sa kabilang bahagi ng lumang bakuran, may isang lalaking nakatayo sa tapat ng gate.Hindi siya pumasok.Hindi siya lumapit.Nakatayo lamang siya roon, kalahati ng katawan niya ay tinatamaan ng ilaw mula sa poste sa labas.Ngunit kahit malayo, may isang bagay na agad kong napansin.Ang mukha niya.May pagkakahawig kay Rafael.Hindi lamang sa hugis ng panga.Hindi lamang sa mga mata.May kung anong pamilyar sa paraan ng pagtayo niya, sa titig niya, sa tahimik niyang presensya.Tumingin si Rafael sa lalaki.At nakita kong unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya.“Kuya…”Halos pabulong lamang ang salita.Nanigas ako.“Siya ba?”Hindi agad sum