ตอนที่ 1 คืนพังๆกับผู้ชายปากหมา

ข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นในความมืดของห้องทำงาน มุกดารินทร์จ้องมองตัวอักษรเหล่านั้นด้วยดวงตาที่พร่ามัว ไม่ใช่เพราะร้องไห้ แต่เพราะความเหนื่อยล้าที่สะสมมาจนถึงขีดสุด

‘พี่มุก... มิ้นท์เชิดเงินหนีไปแล้ว พวกแก๊งทวงหนี้มันขู่จะตัดนิ้วผม พี่ช่วยผมด้วยนะ ถ้าพ่อกับแม่รู้ผมตายแน่’  หญิงสาวโยนโทรศัพท์ราคาแพงลงบนโต๊ะทำงานอย่างมืดแปดด้าน ยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบๆ เมฆ... น้องชายตัวดีที่เพิ่งเรียนจบแต่ไม่ยอมทำงานทำการ วันๆ เอาแต่หลงพริตตี้สาวที่ชื่อมิ้นท์  หลอกที่บ้านว่าเอาเงินไปลงทุนทำธุรกิจ แต่ความจริงคือไปกู้หนี้นอกระบบมาเปย์ผู้หญิงจนหมดตัว และตอนนี้ภาระทั้งหมดก็ตกมาอยู่ที่เธอ... อีกแล้ว

บ้านกำลังจะล้มละลาย พ่อกับแม่บังคับให้เธอแต่งงานคลุมถุงชนกับ ‘ธนภพ’ ลูกชายเศรษฐีเพื่อกู้สถานะทางการเงิน นี่เธอยังต้องมาตามล้างตามเช็ดหนี้นอกระบบให้น้องชายอีกหรือชีวิตนี้เกิดมาเพื่อรับกรรมแท้ๆ

“โว้ย!” มุกดารินทร์สบถลั่นห้อง ก่อนจะผุดลุกขึ้นคว้ากระเป๋าสะพายใบเก่ง

“คืนนี้ถ้าไม่ได้กินเหล้า ฉันต้องบ้าตายแน่ๆ”

ผับหรูใจกลางย่านสุขุมวิทคืนวันศุกร์เต็มไปด้วยผู้คนที่เริ่ม พลุกพล่าน เบียดเสียดจนน่าหงุดหงิด แสงไฟเลเซอร์สาดสลัวสลับกับเสียงเบสที่ดังกระแทกอก มุกดารินทร์ในชุดเดรสสายเดี่ยวสีครีมรัดรูปสั้นเหนือเข่า เดินฝ่าฝูงชนตรงไปยังโต๊ะประจำที่แก๊งเพื่อนสาวจองไว้ วันนี้เธอไม่ได้แต่งตัวจัดจ้าน แค่ปล่อยผมดัดลอนอ่อนๆ กับเมคอัพโทนนู้ด แต่ความขาวจัดและหน้าตาจิ้มลิ้มก็ดึงดูดสายตาผู้ชายหลายคนให้เหลียวมอง

“มาถึงก็หน้าเป็นตูดเลยนะยะคุณมุก” แหวนๆ เพื่อนสาวหมวยสุดแซ่บทักขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนกระแทกตัวลงนั่ง

“อย่าเพิ่งถาม ขอแอลกอฮอล์เข้าเส้นเลือดก่อน”  

มุกดารินทร์หันไปหาพนักงานเสิร์ฟที่คุ้นเคยกันดี

“น้อง เอาเหล้าเฮนเนสซี่มาขวดนึง เพียว ไม่ต้องใส่น้ำแข็ง”

“เฮ้ยๆ เอาจริงดิแก พรุ่งนี้ไม่ต้องตื่นเลยนะนั่น”

ณดาที่นั่งเฝ้ากระเป๋าอยู่รีบห้าม แต่ก็ช้าไปแล้ว

มุกดารินทร์ไม่สนโลกอีกต่อไป  เมื่อเหล้าสีอำพันมาเสิร์ฟ เธอกระดกมันรวดเดียวหมดแก้ว ความร้อนผ่าวบาดคอลงไปถึงกระเพาะ  แต่มันก็ยังสู้ความร้อนรุ่มในใจที่กำลังแผดเผาเธอไม่ได้  หญิงสาวรินแก้วที่สองและสามตามไปติดๆ จนเพื่อนๆ ต้องแย่งขวดไปถือ

“นี่แกตกลงจะมาดื่มหรือมาเผาตับเป็นกับแกล้มกันเนี้ยหา” แหวนๆแซว

“นั่นดิ!..ฉันว่าสภาพตับแก งูเขียวก็คงเมิน  เพราะมันกัดไม่เข้า”

 แซวกันขำขันแต่เพื่อนก็ดันไม่จอย

ห่างออกไปไม่กี่โต๊ะ ชายหนุ่มหน้าตาคมคร้ามในชุดเชิ้ตสีเข้มพับแขนลวกๆ กำลังนั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีเบื่อหน่ายขีดสุด ‘ภูริดล’ หรือ ‘ภู’ ทอดสายตามองความวุ่นวายตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา  ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่และกลิ่นอายความดิบเถื่อนที่แผ่ออกมา  ทำให้ผู้หญิงหลายคนพยายามส่งสายตาทอดสะพานให้ แต่เขากลับทำเมิน

“ไอ้ภู มึงทำหน้าให้มันรับแขกหน่อยได้ไหมวะ  อุตส่าห์ลงจากดอยมาเจอแสงสีทั้งที ทำหน้าเป็นหนอนชาเขียวถูกยาฆ่าแมลงไปได้”  

สันต์ เพื่อนสนิทที่ลากเขามาเปิดหูเปิดตาคืนนี้บ่นอุบ

“กูรำคาญ” ภูริดลตอบสั้นๆ ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ

“ผู้หญิงเที่ยวกลางคืนก็หน้าตาบล็อกเดียวกันหมด  ยังไม่พอหิวเงิน รักสนุก กูเห็นแล้วจะอ้วก”

“ปากหมาตลอด มึงยังฝังใจกับรดาอยู่อีกหรือไงวะ  เขาแต่งงานไปเสวยสุขกับลูกนักการเมืองตั้งนานแล้ว มึงมูฟออนไปหาอะไรเจริญหูเจริญตาบ้างเถอะ”

คำว่า ‘รดา’ ทำเอาคิ้วเข้มของภูริดลกระตุก  ความทรงจำแย่ๆ เรื่องแฟนเก่าที่ทิ้งเขาไปเพราะทนความลำบากในไร่ไม่ได้ผุดขึ้นมา  เขาแค่นหัวเราะในลำคอ

“กูไม่ได้ฝังใจ กูแค่สมเพช... เดี๋ยวมา ไปเข้าห้องน้ำก่อน”

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ลากขายาวๆ ฝ่าฝูงชนไปทางหลังร้าน

ในเวลาเดียวกัน มุกดารินทร์ที่ซัดเฮนเนสซี่ไปค่อนขวดกำลังเดินโซเซไร้ทิศทาง โลกทั้งใบหมุนคว้างจนเธออยากจะอาเจียนออกมาให้หมด  หญิงสาวพยายามพยุงตัวเองไปตามโถงทางเดินแคบๆ หน้าห้องน้ำ แต่ส้นสูงเจ้ากรรมดันทรยศ ข้อเท้าพลิกจนร่างบางถลาไปข้างหน้า

ปึก!

“โอ๊ะ!”  หน้าผากมนกระแทกเข้ากับแผงอกแข็งๆ ของใครบางคนอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ  ลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ดิบ ดุดัน แต่ก็ทำให้ก้อนเนื้อในอกเต้นผิดจังหวะไปชั่วครู่

“เดินดูทางบ้างสิคุณ  เมาแล้วก็กลับไปนอนป้อนนมหมาที่บ้านไป๊”

เสียงทุ้มห้าวที่ดังอยู่เหนือหัวไม่ได้มีความอ่อนโยนเลยสักนิด

มุกดารินทร์เงยหน้าขึ้นมองคนปากปีจอผ่านดวงตาที่ปรือปรอย ภาพชายหนุ่มหน้าตาคมเข้ม คิ้วขมวดมุ่น  มองลงมาที่เธอด้วยสายตารังเกียจเหมือนมองขยะ ทำให้ความหงุดหงิดที่มีอยู่เป็นทุนเดิมระเบิดออก

“ปากหมาจังคุณ หล่อซะเปล่า ทักทายผู้หญิงแบบนี้ที่บ้านไม่สอนมารยาทเหรอคะ” เธอลอยหน้าลอยตาด่ากลับ พร้อมกับสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขา

ภูริดลหรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้า เดรสสีครีมรัดรูปสั้นจุ๊ดจู๋  อวดผิวขาวจัดกับหน้าอก

หน้าใจที่ดันทรงมาซะล้น  ประกอบกับท่าทางเมามายไร้สติแบบนี้...

หึ ก็แค่ผู้หญิงหากินในผับที่กะจะมาตกผู้ชายรวยๆ

“มารยาทเขาเอาไว้ใช้กับคนที่มีค่าพอให้ใช้”

 ชายหนุ่มกวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เหยียดยิ้มมุมปาก

“ส่วนผู้หญิงประเภทที่ใส่ชุดมาอ่อยผู้ชายตามผับ หวังจะให้เขาหิ้วกลับไปกก... ฉันไม่จำเป็นต้องมีมารยาทด้วย”

คำดูถูกที่ออกจากปากเขาเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ  มุกดารินทร์เลือดขึ้นหน้า เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าด่าเธอหยาบคายขนาดนี้  ชีวิตเธอมันบัดซบพอแล้ว พ่อแม่ขายให้แต่งงานกับคนไม่รู้จัก  น้องชายก็สร้างแต่หนี้ แล้วไอ้หน้าหล่อนี่เป็นใครถึงกล้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธอ!

ในเมื่อโดนหาว่าเป็นผู้หญิงใจแตก... เธอก็จะแรดให้มันดู!

“ใช่! ฉันมันผู้หญิงชอบอ่อย”  มุกดารินทร์เชิดหน้า แอ่นอกกระแทกร่างสูงจนหน้าอกอวบเบียดกับแผงอกแกร่งของเขา หญิงสาวยกสองแขนขึ้นคล้องคอภูริดลไว้อย่างจาบจ้วง  “แล้วตอนนี้... ฉันก็อยากจะอ่อยคุณขึ้นมาซะแล้วสิ คืนนี้ว่างไหมล่ะคะ?”

ภูริดลชะงักไปนิดนึง ไม่คิดว่ายัยเด็กนี่จะกล้าเล่นเบอร์นี้  กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอผสมกับกลิ่นเหล้าราคาแพงไม่ได้ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงอย่างที่คิด แต่มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเขาขึ้นมาอย่างประหลาด ชายหนุ่มก้มหน้าลงจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนรดรินบนใบหน้าเนียน

“อย่ามาเล่นกับไฟ ยัยเด็กเมื่อวานซืน ถ้าฉันเอาจริงขึ้นมา เธอจะร้องไม่ออก”