All Chapters of Asawa Ng Asawa Ko: Chapter 1 - Chapter 7

ASAWA NG ASAWA KO6:50 PM. Airport.Nakangiti ako habang pinapanood si Kairo na inaayos yung mga gamit niya. Papunta siya ng ibang bansa para sa business trip. Ilang araw lang naman. Isang linggo. Dalawang linggo. Hindi ko na matandaan. Basta ang alam ko, babalik siya."Beh, mag-ingat ka ha. Wag mo kalimutan kumain," paalala ko habang inaayos yung kwelyo ng polo niya. Ramdam ko yung pagod sa mga mata niya. Galing pa 'to sa trabaho kanina.Ngumiti siya. Yung ngiti niyang abot sa mata. Yung ngiting hindi ko makakalimutan kahit ilang taon pa ang lumipas. "Opo, madam. Ikaw din ha. Mag-ingat ka."Tumango ako. Hinawakan ko yung tiyan ko. Anim na buwan na siya. Anim na buwan na kaming naghihintay sa unang anak namin. Anim na buwan na pangarap naming dalawa.Hinalikan niya ako sa noo. Yung tipong halik na puno ng promise. Puno ng "babalik ako." Puno ng "mahal kita."Pagkatapos, may inabot siya sa akin. Isang maliit na kahon. Binuksan ko. Isang kwintas. Hugis buwan."Para sa'yo yan," sabi niya

Tatlong araw.Tatlong araw simula nung makita ko siya sa restaurant. Tatlong araw simula nung sabihin niyang hindi niya ako kilala. Tatlong araw na hindi ako makatulog nang maayos.Hanggang ngayon, hindi ko pa rin maintindihan.Buhay siya.Buhay yung lalaking inakala kong patay na. Buhay yung lalaking iniyakan ko ng labinlimang taon. Buhay yung asawa ko.Pero hindi niya ako kilala.At ayaw niyang maniwala sa akin."Mom."Napatingin ako. Nasa kusina ako. Nagtitimpla ng kape. Alas-sais pa lang ng umaga pero gising na ako. Hindi naman ako nakatulog."Renji." Ngumiti ako. "Ang aga mo.""Hindi ako makatulog." Umupo siya sa harap ko. "Ikaw din?"Hindi ako sumagot. Binuksan ko na lang yung cabinet at kinuha yung isa pang tasa para sa kanya."Mom," sabi niya. "Pwede ba akong magtanong?""Ano?""Yung lalaking yun. Yung Kaizer." Napatigil siya. "Ano talaga siya sa'yo?"Napatingin ako sa kanya. Napatingin sa anak ko. Sa mga mata niyang kamukhang-kamukha ng tatay niya."Anak siya ng tatay mo," sa

Tatlong araw simula nung umalis si Kaizer sa bahay namin. Tatlong araw simula nung sabihin niyang hindi pa rin niya ako maalala. Tatlong araw akong hindi nakatulog nang maayos.Nasa kusina ako. Nagtitimpla ng kape. Alas-sais pa lang ng umaga."Mom."Napatingin ako. Si Renji. Nakatayo sa pintuan."Ang aga mo, anak.""Hindi ako makatulog." Umupo siya sa harap ko. "Ikaw din?"Hindi ako sumagot. Ngumiti lang ako. Pilit."Mom," sabi niya. "Pwede ba akong magtanong?""Ano?""Yung lalaking yun. Yung Kaizer." Napatigil siya. "Ano talaga siya sa'yo?"Napatingin ako sa kanya. Napatingin sa anak ko."Anak siya ng tatay mo."Umiling siya. "Ayaw ko siyang kilalanin.""Renji—""Mom, please." Napatigil siya. Huminga ng malalim. "Hindi ko pa kaya."Tumango ako. Hindi ko na siya pinilit.---Sa office. Kinabukasan.Nasa office ako. Nagtatrabaho. Nagpapanggap na okay lang.Bumukas yung pinto. Pumasok si Elise. Hindi na kumatok. Diretso siya sa harap ko."Elise.""Alam ko," sabi niya. "Alam ko na asawa

ANG BAGONG KALABANIsang linggo simula nung umuwi si Kairo sa amin. Isang linggo simula nung nakita niya yung mga ebidensya. Isang linggo simula nung sabihin niyang "umuwi na tayo."Pero hindi pa rin siya ganun ka-comfortable. Hindi pa rin siya ganun ka-open. Minsan, nakatulala lang siya. Minsan, hindi siya makatingin sa akin nang matagal.Naiintindihan ko. Hindi madali. Labinlimang taon. Labinlimang taon na nawala sa alaala niya."Mom."Napatingin ako. Si Renji. Nasa hagdanan. Nakatingin sa akin."Ano, anak?"Napatigil siya. Napatingin sa kwarto kung saan natutulog si Kairo."Nandito pa ba siya?"Tumango ako. "Oo."Napatigil siya. Napatingin sa akin."Mom," sabi niya. "Ayaw ko pa rin siyang tanggapin."Napatingin ako sa anak ko. Napatingin sa mata niya."Alam ko, anak.""Pero..." Napatigil siya. "Pero hindi na ako galit."Napatigil ako. Napatingin sa kanya."Ano?""Hindi na ako galit," ulit niya. "Galit ako dati. Galit ako kasi iniwan niya tayo. Galit ako kasi hindi niya tayo maalala