CHAPTER 4

One week. One week since huli kong nakita si Kaizer. One week since sabihin niyang hindi siya naniniwala sa akin.

Hindi ako mapakali. Hindi ako makatulog. Paulit-ulit kong iniisip yung mukha niya. Yung confusion. Yung tanggi.

"Mom, kumain ka na."

Si Renji. Nag-aalala nanaman yung mukha niya.

"Hindi ako gutom, anak."

"Three days ka nang ganyan." Umupo siya sa tabi ko. "Please, mom."

Napatingin ako sa anak ko. Napangiti ako. Pilit.

"Sige. Kakain na ako."

Tumango siya. Bago siya lumabas, napatigil siya. "Mom... kahit ano pa yung desisyon mo, nandito lang ako."

"Alam ko, anak. Salamat."

Lumabas siya. Naiwan akong mag-isa.

Napatingin ako sa kwintas ko. Yung hugis buwan. Basag na. Pinagdikit ko pa rin. Pero hindi na maayos.

---

Office. Kinabukasan.

Nasa office ako. Nagtatrabaho. Nagpapanggap na okay lang.

Bumukas yung p***o. Pumasok si Elise. Hindi na kumatok.

"Elise."

"Alam ko," sabi niya. "Alam ko na asawa mo si Kaizer."

Napatigil ako. Nanlaki yung mata ko. "Ano?"

"Alam ko na si Kairo siya." Umupo siya sa harap ko. "Alam ko lahat."

Nanlamig yung buong katawan ko. "Bakit hindi mo sinabi?"

"Kasi natatakot ako." Nanginginig yung boses niya. "Natatakot ako na mawala siya sa akin."

Napatingin ako sa luha niya. Naawa ako. Kahit na alam ko yung ginawa niya.

"Elise," sabi ko. "Hindi ako magpapanggap na okay lang sa akin yung lahat. Pero hindi rin ako gustong maging masama."

Tumitig siya sa akin. Tapos, ngumisi siya. Nagbago yung mukha niya.

"Miss," sabi niya. "Ang bait mo pala."

Napatigil ako.

"Pero alam mo," sabi niya. "Hindi ako mabait."

Nanlamig yung buong katawan ko.

"Hindi ako susuko," sabi niya. "Hindi ko ibibigay si Kaizer sa'yo."

"Elise—"

"Hindi mo alam kung ano yung ginawa ko para sa kanya." Tumayo siya. Lumapit siya sa akin. "Ilang taon akong nagtiis. Ilang taon akong nagmahal nang walang kapalit."

Tumitig siya sa akin. "At ngayon, sasabihin mo sa akin na ibigay ko siya?"

"Elise," sabi ko. "Hindi mo kayang kontrolin si Kaizer."

Ngumisi siya. "Anim na taon kong kontrolado siya. Anim na taon kong sinabi sa kanya kung ano yung totoo."

Lumapit siya. Hinawakan niya yung lamesa ko.

"At alam mo yung nakakatawa? Naniniwala siya. Naniniwala siya sa lahat ng sinasabi ko."

Tumitig siya sa akin. Tapos, napatingin siya sa leeg ko. Nakita niya yung kwintas. Yung basag na kwintas.

Biglang nawala yung ngisi sa mukha niya.

"Yan yung kwintas." Hinawakan niya ito.

"Elise, wag—"

Hinila niya. Hinila niya nang malakas.

Naputol yung kwintas. Bumagsak sa sahig.

Nanlaki yung mata ko. "Elise. Anong ginawa mo?"

Ngumisi siya. "Nasira lang."

Napatingin ako sa sahig. Sa kwintas na basag. Sa alaala na nasira.

"Elise, sinungaling ka!" Lumapit ako. Hinawakan ko yung buhok niya.

"Ano?!" Hinawakan niya rin yung buhok ko.

Sabunutan. Sigawan. Sa loob ng office ko.

"Ikaw yung sinungaling!" sigaw niya. "Ikaw yung nagpapanggap na asawa niya!"

"Si Kairo yung asawa ko!" Hinila ko yung buhok niya.

"Hindi mo siya asawa!"

Napatigil kami. Nagtitigan. Puno ng galit.

"Elise," sabi ko. Nanginginig yung boses ko. "Hindi ako susuko."

Ngumisi siya. "Sige. Subukan mo."

Binitawan niya ako. Tumalikod siya. Bago siya lumabas, napatigil siya.

"Nandito ako para sabihin sa'yo na hindi ka mananalo."

Lumabas siya.

Naiwan akong nakatayo. Nanginginig. Umiiyak.

Napatingin ako sa sahig. Sa kwintas na basag.

Basag. Parang puso ko.

---

Bahay ni Elise. Kinagabihan.

Pumasok si Elise sa bahay. Nakita niya si Kaizer. Nakaupo sa sofa. Nanonood ng TV.

"Beh," sabi niya. Ngumiti siya. Umupo sa tabi niya.

"Kumusta yung trabaho mo?"

"Okay lang." Hinawakan niya yung kamay ni Kaizer. "Beh, may sasabihin ako sa'yo."

"Ano?"

Napatigil siya. Huminga ng malalim.

"Yung babaeng yun. Yung Ira." Napatigil siya. "Sinungaling siya."

Tumitig si Kaizer sa kanya.

"Sinungaling siya," ulit ni Elise. "Hindi siya yung asawa mo. Hindi ikaw si Kairo. Ginagamit ka lang niya."

Napatigil si Kaizer. "Bakit mo nasabi yun?"

"Kasi alam ko." Hinawakan niya yung mukha ni Kaizer. "Kasi ako yung nagligtas sa'yo. Ako yung nag-alaga sa'yo. Alam ko kung sino ka."

Tumitig si Kaizer sa kanya.

"Elise," sabi niya. "May hindi ka sinasabi sa akin."

Napatigil si Elise. "Ano?"

"Ramdam ko. Tuwing nagsasalita ka tungkol sa kanya... may hindi ka sinasabi."

Napatigil si Elise. Napatingin siya sa kanya. Napatingin sa mata niya.

"Kaizer," sabi niya. "Mahal kita. Yun lang ang alam ko."

Tumitig si Kaizer sa kanya. Hindi siya nagsalita.

"Beh," sabi ni Elise. Hinawakan niya yung kamay ni Kaizer. "Please. Maniwala ka sa akin."

Napatigil si Kaizer. Napatingin sa kamay ni Elise. Napatingin sa mata niya.

"Elise," sabi niya. "Gusto kong maniwala sa'yo. Pero..."

"Pero ano?"

Napatigil siya. "Pero may kakaibang pakiramdam. Tuwing nakikita ko siya. Tuwing naririnig ko yung pangalan niya. Hindi ko maipaliwanag."

Nanlamig si Elise. "Ano yung pakiramdam?"

"Parang... parang may nawawala. Parang may hinahanap. Parang may kulang."

Napatigil si Elise. Napatingin siya kay Kaizer.

"Beh," sabi niya. "Wala yun. Imahinasyon mo lang yun."

"Hindi ko alam," sabi ni Kaizer. "Hindi ko alam kung imahinasyon lang."

Napatigil siya. Napatingin sa labas ng bintana.

"Elise," sabi niya. "Gusto kong malaman yung totoo."

Napatigil si Elise. Nanlaki yung mata niya.

"Ano?"

"Gusto kong malaman kung sino ako. Kung ano yung nakaraan ko. Kung may pamilya ba ako."

Napatigil si Elise. Napatingin siya kay Kaizer. Napatingin sa mata niya.

"Kaizer—"

"Elise," sabi niya. "Please. Tulungan mo ako."

Napatigil si Elise. Tumitig siya kay Kaizer. Tapos, tumayo siya.

"Kaizer," sabi niya. Matigas yung boses niya. "Wag mo akong gawin nito."

"Elise—"

"Ako yung nag-alaga sa'yo," sabi niya. "Ako yung nagbigay sa'yo ng lahat. Ako yung nagmahal sa'yo. At ngayon... ngayon sasabihin mo sa akin na gusto mong malaman yung totoo?"

"Elise—"

"Hindi." Umiling siya. "Hindi ko gagawin yan. Hindi ko hahayaan na malaman mo yung totoo."

Tumitig si Kaizer sa kanya. Napatingin sa mata niya.

"Bakit?"

"Kasi," sabi niya. "Kasi kapag nalaman mo yung totoo... baka iwanan mo ako."

Napatigil si Kaizer. Napatingin sa kanya.

"Elise—"

"Hindi ko kayang mawala ka," sabi niya. Tumulo yung luha niya. "Hindi ko kaya."

Tumitig si Kaizer sa kanya. Napatingin sa luha niya.

Pero may kakaibang pakiramdam sa dibdib niya.

Yung pakiramdam na hindi niya maipaliwanag.

Yung pakiramdam na parang... parang may ibang tao.

---

Kinabukasan. Sa mall.

Nagpapasyal kami ni Renji.

"Mom, dito na lang tayo sa coffee shop."

"Okay."

Umupo kami. Nag-order siya ng kape. Ako, tsaa.

"Mom," sabi niya. "Yung lalaking yun. Yung Kaizer."

Napatingin ako sa kanya.

"Ano talaga siya sa'yo?"

"Anak siya ng tatay mo."

Umiling siya. "Ayaw ko siyang kilalanin."

"Renji—"

"Hindi ko pa kaya, mom."

Tumango ako. Hindi ko na siya pinilit.

---

Sa labas ng coffee shop.

"Mom, hintayin mo ako. Mag-CR lang ako."

"Sige."

Naiwan ako sa labas. Naghihintay.

Tapos, nakita ko siya. Si Kaizer. Mag-isa. Nakatayo sa labas ng isang tindahan.

Nakita niya ako. Napatigil siya.

"Miss," sabi niya. Lumapit siya. "Ira, di ba?"

"Alam mo pangalan ko?"

"Sinabi ni Elise." Napatigil siya. "At... pamilyar sa akin yung pangalan. Hindi ko maipaliwanag."

Napatingin ako sa kanya.

"Kaizer," sabi ko. "Yung kwintas mo. Bakit hindi mo tinatanggal?"

Hinawakan niya yung kwintas niya. "Tuwing tinatanggal ko, parang may kulang."

Napatingin ako sa kanya.

"Kaizer, pwede ba akong magkwento?"

Tumitig siya sa akin. "Sige."

---

Umupo kami sa bench.

"May lalaki," simula ko. "May asawa siya. Buntis yung asawa niya. Anim na buwan. Papunta siya sa ibang bansa. Bago siya umalis, binigyan niya yung asawa niya ng kwintas. Hugis buwan. Para sa asawa niya. Hugis araw. Para sa kanya. Hugis ulap. Para sa anak nila."

Napatigil ako.

"Tapos, nawala yung eroplano. Nawala siya. Labinlimang taon."

Tumitig si Kaizer.

"Yung asawa niya, naghintay. Labinlimang taon. Nagpalaki ng anak nila. Mag-isa."

Napatingin ako sa kanya.

"Tapos isang araw, nakita niya yung asawa niya. Buhay. Pero hindi siya kilala. At may ibang asawa na."

Tumitig si Kaizer sa akin.

"Miss," sabi niya. "Bakit mo sinasabi sa akin 'to?"

"Kasi, ikaw yung lalaki."

Napatigil siya. Nanlamig yung buong katawan niya.

"Ano?"

"Ikaw si Kairo. Asawa mo ako. Labinlimang taon akong naghintay sa'yo."

Tumayo siya. Nanlaki yung mata niya.

"Hindi," sabi niya. "Hindi ako si Kairo. Kaizer ang pangalan ko."

"Kaizer—"

"Hindi ako yun. Hindi ako yung asawa mo. Hindi ako yung tatay ng anak mo."

"Please—"

"Miss, please." Nanginginig yung boses niya. "Hindi ko alam kung ano yung totoo. Pero hindi ako yung lalaking sinasabi mo."

Tumalikod siya. Naglakad siya palayo.

"Kaizer!" Hinabol ko siya. Hinawakan ko yung braso niya.

"Miss—"

"Pakinggan mo ako. Please."

Napatigil siya. Tumitig siya sa akin.

"Paano ako maniniwala sa'yo? Hindi kita kilala. At yung babaeng kasama ko ngayon... siya yung kilala ko."

"Elise," sabi ko. "Si Elise yung nagsasabi sa'yo ng kasinungalingan."

"Hindi mo alam yun."

"Kaizer—"

"Miss, please." Nanginginig yung boses niya. "Wag mo akong pilitin."

Tumalikod siya. Umalis siya.

Napatingin ako sa likod niya. Sa asawa ko na hindi na ako kilala.

---

Bahay ni Elise. Kinaumagahan.

"Kaizer."

Napatingin si Kaizer. Si Elise. Nakaupo sa tabi niya.

"Ano?"

"May sasabihin ako." Napatigil siya. "Tungkol kay Ira."

Napatigil si Kaizer.

"Sinungaling siya. Hindi siya yung asawa mo."

Tumitig si Kaizer sa kanya.

"Elise," sabi niya. "May hindi ka sinasabi sa akin."

Napatigil si Elise. "Ano?"

"Ramdam ko."

Napatigil si Elise. Napatingin siya sa kanya.

"Kaizer, mahal kita. Yun lang ang alam ko."

Tumitig si Kaizer sa kanya. Hindi siya nagsalita.

Pero may kakaibang pakiramdam sa dibdib niya.

"Elise," sabi niya. "Gusto kong malaman yung totoo."

Nanlaki yung mata ni Elise. "Ano?"

"Gusto kong malaman kung sino ako. Kung ano yung nakaraan ko."

Napatigil si Elise.

"Kaizer—"

"Please. Tulungan mo ako."

Napatigil si Elise. Tumitig siya kay Kaizer. Tapos, tumayo siya.

"Hindi," sabi niya. Matigas yung boses niya. "Hindi ko gagawin yan."

"Elise—"

"Ako yung nag-alaga sa'yo. Ako yung nagmahal sa'yo. At ngayon, gusto mong malaman yung totoo?"

"Elise—"

"Hindi." Umiling siya. "Hindi ko hahayaan."

Tumitig si Kaizer sa kanya.

"Bakit?"

"Kasi kapag nalaman mo yung totoo... baka iwanan mo ako."

Napatigil si Kaizer.

"Hindi ko kayang mawala ka," sabi niya. Tumulo yung luha niya.

Tumitig si Kaizer sa kanya.

Pero may kakaibang pakiramdam sa dibdib niya.

---

Kinabukasan. Sa labas ng bahay namin.

May dumating na sasakyan. Huminto sa harap ng gate.

Bumukas yung p***o. Bumaba si Kaizer.

Nakita ko siya sa bintana. Nanlamig ako.

"Renji," sigaw ko. "Nasa kwarto ka lang."

Lumabas ako. Pinagbuksan ko siya ng gate.

"Kaizer," sabi ko. "Anong ginagawa mo dito?"

Tumitig siya sa akin.

"Gusto kong mag-usap," sabi niya.

Napatigil ako. Napatingin sa kanya.

"Bakit?"

Napatigil siya. Huminga.

"Kasi," sabi niya. "Hindi ko na kaya."

Napatingin ako sa kanya.

"Hindi ko na kaya yung pakiramdam na may kulang," sabi niya. "Hindi ko na kaya yung pakiramdam na may hinahanap ako. Hindi ko na kaya yung pakiramdam na... na parang may ibang tao sa buhay ko. Na hindi ko maalala."

Napatigil ako. Napatingin sa kanya.

"Kaizer—"

"Gusto kong malaman yung totoo," sabi niya. "Kahit masakit. Kahit mahirap. Gusto ko."

Napatingin ako sa kanya. Napatingin sa mata niya.

"Kaizer," sabi ko. "Pumasok ka."

Pumasok siya. Umupo siya sa sofa.

"Mom?" Napatingin ako. Si Renji. Nakatayo sa hagdanan. Nakatingin kay Kaizer.

"Renji," sabi ko. "Anak..."

Tumitig si Renji kay Kaizer. Tumitig siya nang matagal.

"Mom," sabi niya. "Sino yan?"

Napatigil ako. Napatingin kay Kaizer. Napatingin kay Renji.

"Renji," sabi ko. "Yan yung tatay mo."

Napatigil si Renji. Nanlaki yung mata niya.

"Ano?"

"Yan si Kairo," sabi ko. "Yan yung tatay mo."

Tumitig si Renji kay Kaizer. Puno ng galit yung mata niya.

"Hindi ko siya tatay," sabi niya.

"Renji—"

"Hindi ko siya tatay." Tumalikod siya. Umakyat siya sa hagdanan.

"Renji!" sigaw ko.

Napatigil ako. Napatingin kay Kaizer.

Nakatingin si Kaizer sa hagdanan. Puno ng confusion yung mata niya.

"Mahal," sabi niya. "Yun ba yung anak natin?"

Tumango ako. Tumulo yung luha ko.

"Bakit galit siya sa akin?"

Napatingin ako sa kanya.

"Hindi siya galit sa'yo," sabi ko. "Galit siya kasi... kasi hindi mo siya maalala."

Napatigil si Kaizer. Napatingin siya sa hagdanan. Napatingin sa akin.

"Mahal," sabi niya. "Tulungan mo ako. Tulungan mo akong maalala."

Napatigil ako. Napatingin sa kanya.

Pero bago ako makasagot, bumukas yung p***o.

Pumasok si Elise.

Nanlamig yung buong katawan ko.

"Kaizer." Tumitig siya sa kanya. "Anong ginagawa mo dito?"

Napatigil si Kaizer. Tumitig siya kay Elise.

"Elise," sabi niya. "Gusto kong malaman yung totoo."

Napatigil si Elise. Nanlaki yung mata niya.

"Ano?"

"Gusto kong malaman kung sino ako."

Napatigil si Elise. Napatingin siya sa akin. Napatingin kay Kaizer.

"Kaizer," sabi niya. "Halika na. Umuwi na tayo."

"Hindi," sabi ni Kaizer.

"Kaizer—"

"Elise," sabi niya. "Tama na."

Napatigil si Elise.

"Ano?"

"Tama na," ulit niya. "Tama na yung pagsisinungaling."

Napatigil si Elise. Nanlaki yung mata niya.

"Kaizer—"

"Alam ko," sabi niya. "Alam ko na may hindi ka sinasabi sa akin."

Napatigil si Elise. Napatingin sa kanya.

"Kaizer, please—"

"Elise," sabi niya. "Sagutin mo ako. Ng totoo."

Napatigil si Elise. Napatingin siya sa akin. Napatingin kay Kaizer.

"Kaizer," bulong niya. "Please. Wag mo akong gawin nito."

"Elise," sabi niya. "Sagutin mo ako."

Napatigil si Elise. Puno ng luha yung mata niya.

"Oo," bulong niya. "Asawa mo siya."

Napatigil si Kaizer. Nanlamig yung buong katawan niya.

"Ano?"

"Asawa mo siya." Tumulo yung luha niya. "Si Kairo siya. Asawa mo siya. Bago pa ako."

Napatingin si Kaizer sa akin. Puno ng confusion.

"Mahal..." bulong niya.

"Kairo." Tumakbo ako palapit sa kanya. Niyakap ko siya.

Hinawakan niya yung mukha ko. Pinunasan niya yung luha ko.

Pero biglang, napatigil siya. Binitawan niya ako.

"Kaizer?" sabi ko.

Tumitig siya sa akin. Puno ng confusion.

"Sorry," sabi niya. "Hindi ko pa rin maalala."

Napatigil ako. Nanlamig yung buong katawan ko.

"Ano?"

"Hindi ko maalala," sabi niya. "Hindi kita maalala."

Tumitig siya sa akin. Puno ng sakit.

"Hindi ko alam kung ano yung mararamdaman ko," sabi niya. "Hindi ko alam kung ano yung gagawin ko. Hindi ko alam... kung paano kita mahalin."

Nanlamig ako. Napatingin sa kanya.

"Kaizer—"

"Sorry," sabi niya. "Sorry."

Tumalikod siya. Naglakad siya palayo. Lumabas siya ng bahay.

Naiwan ako. Nakatayo. Nanginginig. Umiiyak.

Napatingin ako kay Elise. Nakatingin siya sa akin. Puno ng galit.

"Miss," sabi niya. "Sinabi ko na sa'yo. Hindi ka mananalo."

Lumabas siya.

Naiwan akong mag-isa.

Sa loob ng bahay.

Nanginginig.

Umiiyak.

To be continued...