Todos os capítulos de เพลย์บอยพิฆาตรัก NC25+: Capítulo 21 - Capítulo 30

“รสริน!” ศรุตถลาเข้ามาประคอง รสรินดันตัวเขาออกห่างแต่ไม่เป็นผล “เจ็บไหม?” น้ำเสียงเข้มเป็นห่วง“ปล่อย!”หล่อนยังโกรธอยู่ เรื่องที่เกิดขึ้นต้นเหตุมาจากเขา ถ้าไม่มาล่วงเกินกัน ศรันคงไม่ทำร้ายร่างกายเธอจนเลือดตกยางออกแบบนี้“ไปทำแผลก่อนนะ” ศรุตไม่สนท่าทีขัดขืน ตวัดอุ้มร่างบางเข้าสู่อ้อมแขนแกร่ง รสรินตกใจร้องผวา“คุณรุต! นี่คุณจะทำบ้าอะไรอีก”“ไม่ทำอะไรหรอกน่า จะพาไปทำแผล อยู่นิ่งๆ ก็พอ”“แล้วนี่จะพาไปไหน โอ๊ย!”รสรินปวดแผลจนต้องหยุดต่อต้าน ศรุตอุ้มพารสรินขึ้นมายังห้องนอนของตน หญิงสาวอยากจะทักท้วงแต่ตอนนี้หล่อนพร่ามัวไปหมด ชายหนุ่มค่อยๆ วางร่างบางลงบนเตียง ก่อนเดินไปหยิบกล่องยามาจัดการทำแผลให้กับเธอ ศรุตบรรจงทำอย่างเบามือเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเจ็บ ดูเหมือนอารมณ์ร้อนของเขาจะบรรเทาลงบ้างแล้ว ใบหน้าคมคายดูอ่อนโยนจนรสรินสัมผัสได้“เธออย่าโกรธรันเลยนะ” ศรุตเอ่ยหลังจากทำแผลให้ร่างบางเสร็จสิ้น รสรินนั่งนิ่งไม่ตอบ“รันเขาไม่ได้ตั้งใจหรอก เห็นเราทะเลาะกันเขาคงไม่ชอบ”รสรินคิดได้ หรือที่ศรันผลักเธอจนหัวแตกเพราะนึกถึงตอนที่มารดาทะเลาะกับศรุต เด็กบางคนก็จำฝังใจจนกลายเป็นแผลลึก“ขอโทษ”น้ำเสียงเข้มนุ่มทุ้

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ คุณมันโรคจิตหรือไง ทำไมชอบทำอะไรแบบนี้อยู่เรื่อย” รสรินต่อว่า ระยะเวลาแค่เดือนกว่าหล่อนรู้สึกเปลืองเนื้อเปลืองตัวกับศรุตมากเหลือเกิน“ปล่อยค่ะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย” แววตากลมโตจริงจังพอๆ กับน้ำเสียง ศรุตจึงยอมคลายอ้อมกอด“อย่าบอกนะว่าจะลาออก!” คนกังวลคิดไปไกล ศรุตจ้องใบหน้าหวานด้วยสายตาดุดัน“ไม่ใช่ค่ะ” รสรินเหนื่อยหน่าย คิดได้ยังไงว่าเธอจะลาออก ใครจะไปกล้าในเมื่อโดนเขาขู่ซะขนาดนั้น บ้าจริงๆ เชียว“ฉันอยากปรึกษาคุณเรื่องงานวันเกิดของคุณหนูรันค่ะ”คิ้วเข้มขมวดชน ศรุตหรี่ตามองเธออย่างสงสัย“ใครบอก คุณแม่เหรอ?”ไม่เคยมีพี่เลี้ยงคนไหนสนใจเรื่องงานวันเกิดของศรันมาก่อน รสรินมาแปลก หล่อนกำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่“ใครบอกก็ช่างเถอะค่ะ เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันกับคุณนิภาเราตกลงกันแล้วว่าจะจัดงานวันเกิดให้คุณหนู”ศรุตส่ายหน้าทันที เขาไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ อดีตที่ผ่านมาก็เห็นๆ กันอยู่ ศรันพร้อมทำลายล้างทุกอย่าง ขืนเขาจัดงานวันเกิดให้ก็อาละวาดจนแขกเหรื่อแตกตื่นเหมือนเดิม“ไม่ต้องจัด ปล่อยผ่านไปได้เลย”“คุณรุตคะ คุณฟังข้อเสนอของฉันก่อนสิคะ อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจ” รสรินพยายามร้องขอ

บรรยกาศงานเลี้ยงเป็นไปอย่างสนุกสนาน สองพ่อลูกมีโอกาสได้ปรับความเข้าใจซึ่งกันและกัน เป็นอย่างที่รสรินคิดไว้ไม่มีผิด ปัญหาของทั้งคู่คือการไม่พูด ไม่ยอมหันหน้าเข้าหากัน ไม่รับฟังความทุกข์ของกันและกัน พอนานวันเข้ามันก็กลายเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่ที่ทำให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวแย่ลง“พ่อดีใจนะที่รันไม่โกรธพ่อ” ศรุตลูบศีรษะบุตรชาย ศรันยิ้มพลางส่ายหน้าเล็กน้อย“รันไม่เคยโกรธพ่อ รันรักพ่อ” ความรักอันบริสุทธิ์จากลูก ศรุตปลื้มใจจนน้ำตาปริ่ม“คุณหนูเชื่อแล้วใช่ไหมคะ ว่าพี่ไม่ได้คิดจะมาแทนที่ใคร”รสรินรีบเคลียร์เรื่องของตัวเองศรันพยักหน้าแทนคำตอบ รสรินยิ้มกว้าง โล่งอกไปที จะได้เลิกคิดว่าเธอจะมาแย่งความรักจากศรุตไปจากเขา“ต่อไปนี้พ่อจะหาเวลาเพื่ออยู่กับรันให้มากขึ้น ดีไหมครับ” ศรุตพูดเอาใจ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าสิ่งไหนคือความต้องการของลูก“ครับ” ศรันพยักหน้าถี่ๆ รอยยิ้มสดใสกลับมาอีกครั้ง คุณนิภาน้ำตาไหลไม่หยุด แอบหยิกเนื้อตัวเองเพื่อสูจน์ว่าทั้งหมดคือความฝันหรือความจริง คนเป็นย่ายังไม่อยากเชื่อว่าหลานชายจอมก้าวร้าวจะกลับมาเป็นศรันคนเดิมได้อีกครั้ง หลังจากที่เกิดเรื่องหย่าร้างของพ่อแม่ในครานั้น“ขอบใจมากน

รสรินดิ้นเพื่อเอาตัวรอด กลับกลายเป็นว่ายิ่งกระตุ้นให้อารมณ์ใคร่ของชายหนุ่มพุ่งทะยานเฉียดฟ้า ศรุตใช้ปากงับปลายเชือกสีชมพูที่ผูกเป็นโบว์น่ารักตรงลำคอระหงส์ ก่อนค่อยๆ ลากดึงช้าๆ โดยที่สายตาไม่ละห่างจากดวงหน้าหวาน รสรินหลุบตามองต่ำก็พบว่าเสื้อเชิ้ตของตนถูกเขาใช้ปากปลดกระดุมออกทีละเม็ดๆ ไล่ระดับจนถึงบริเวณหน้าท้อง ลมหายใจหอบสะท้านส่งผลให้ทรวงอกอวบอิ่มเคลื่อนไหวอย่างเซ็กซี่ ศรุตปลดกระดุมออกจนครบ แล้วใช้ปลายจมูกเขี่ยสาปเสื้อแยกออกเป็นสองส่วน เผยให้เห็นเนื้อนวลขาวอมชมพูสดใส สายตาของเขาหวั่นไหวแรงกล้า หัวใจเต้นรัวประดุจคลื่นพายุ กลืนน้ำลายลงคอเมื่อลองดอมดมสะดือบุ๋ม กลิ่นหอมอ่อนๆ ยิ่งทำให้กายหนาร้อนระอุ ชายหนุ่มเคลื่อนตัวขึ้นไปหอมแก้มนวล รสรินน้ำตานองยามมองเขา หล่อนสิ้นฤทธิ์ไม่ต่างอะไรกับกระต่ายตัวน้อยที่ตื่นกลัวอยู่ท่ามกลางป่าใหญ่ศรุตชอบเหลือเกิน คนจอมพยศพออ่อนลงมันน่าขย้ำนักเชียว!“ยะ อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ ที่ฉันตบหน้าคุณ ฉันขอโทษค่ะคุณรุต คุณตบฉันคืนก็ได้ค่ะ ฉันขอร้อง” เสียงหวานสั่นเครือ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หวาดกลัวถึงขีดสุด ศรุตเริ่มใจอ่อนขึ้นมานิดๆ แต่น้ำตาที่เอ่อล้นเต็มขอบตาคู่สวยกลับทำ

หลังจากจบบทรักแสนเร่าร้อน ศรุตก็เทียวจูบเทียวหอมรสรินไม่ห่าง แม้หญิงสาวจะพยายามผลักไส แต่ก็ไม่สามารถไล่คนตัวโตให้ออกห่างได้ รสรินทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง หยาดน้ำตาเปียกชื้นหมอนใบโต มือเรียวตวัดเช็ดลวกๆ แล้วกอดกระชับผ้านวมผืนหนา นอนหันหลังไม่ยอมสบตา ศรุตถอนหายใจพลางเท้าแขนจ้องมองเสี้ยวหน้าหวาน ปากหยักกดจูบหัวไหล่มน กลิ่นกายของเธอหอมละมุน ศรุตเหมือนตกอยู่ในภวังค์ กอดดมซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ยังไม่เพียงพอต่อความต้องการอยู่ดี“พอแล้ว!”เสียงหวานแข็งกระด้าง ร่างสูงชะงักงัน จับเจ้าหล่อนให้หันมาสบตาด้วย รสรินหงุดหงิด “อะไรอีก ต้องการอะไรอีก!”“พูดจากับผัวให้มันดีๆ หน่อย อย่ามาขึ้นเสียงใส่กัน ฉันไม่ชอบ!” คนถือศักดิ์ศรีเป็นใหญ่ว่า หล่อนเป็นเมียเขาแล้วนะ กล้าดียังไงมาตะคอกใส่“คุณไม่ใช่สามีฉัน!”รสรินไม่ยอมรับสถานะที่เขายัดเหยียด น้ำตาไหลรินเป็นทางยาว อกแกร่งเต็มไปด้วยรอยเล็บข่วนเป็นทางยาว และดูเหมือนศรุตจะไม่สนใจความเจ็บแสบเหล่านั้น สายตาของเขาจ้องแม่กระต่ายน้อยไม่วาง จากอารมณ์ดีๆ เริ่มมาคุเพราะวาจาสิ้นคิดของเธอ“แล้วนี่อะไร?” มือหนาตวัดผ้านวมออกอย่างแรง หยดเลือดสีแดงสดกระจัดกระจายทั่วที่นอน