บทที่ 8.2 - คนมันหึง (คนพาลคลั่งรัก) (จบตอน)

“คุณพูดเรื่องอะไร เกี่ยวอะไรกับคุณโชไม่ทราบ”

รสรินเชิดหน้าถาม แววตาของหล่อนไม่เกรงกลัว ศรุตเกลียดท่าทีหยิ่งผยองพองขน หล่อนไม่เคยหวั่นกับท่าทีดุดันของเขา

หรือมันยังไม่โหดเหี้ยมพอ หรือเขาควรแสดงฤทธิ์เดชให้เธอเห็นมากกว่านี้

“เกี่ยวสิ ทำไมจะไม่เกี่ยว!” ศรุตตวาดกร้าว ไม่เกรงกลัวว่าใครจะมาได้ยิน

“พออาโชมา ก็รีบหาน้ำหาของกินประเคนให้ถึงที่ ทำไม! กลัวผู้ชายไม่ประทับใจหรือไง”

เขาคงโกรธที่เห็นเธอดูแลโชติสินะ แล้วมีสิทธิ์อะไรมาโกรธล่ะ ในเมื่อเธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย

“อยากคิดอะไรก็ช่าง อธิบายไปคุณก็ไม่ฟังฉันอยู่ดี”

ร่างบางเดินหนีเข้าบ้าน ศรุตกัดฟันกรอด ตามไปกระชากแขนเรียวอีกครั้ง ลมหายใจร้อนรุ่มเป่ารดหน้าผากนูน เขายึดข้อมือเธอไว้มั่น รสรินหมดสิทธิ์ดิ้นหนี

“คุณรุต ถ้าคุณยังล่วงเกินกันแบบนี้ เห็นทีฉันคงทำงานให้คุณต่อไปไม่ได้แล้ว!”

“ถ้าไม่ทำงานให้ฉันแล้วเธอจะไปทำงานอะไร ไม่มีนายจ้างที่ไหนให้ค่าตอบแทนสูงเท่าฉันหรอกนะ และอีกอย่าง เธอเซ็นสัญญาว่าจ้างกับฉันแล้ว อยากติดคุกหัวโตหรือไง!”

ศรุตยิ้มเยาะ รสรินโกรธจัด

“นี่คุณ!”

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะอดทน แค่ห้าเดือนใช่ไหม? ดีเหมือนกัน คิดซะว่าทำงานเก็บเงินไปพลางๆ ครบกำหนดตามสัญญาว่าจ้างเมื่อไหร่ ฉันจะไปจากที่นี่ทันที!”

ห้าเดือนสำหรับหล่อนมันไม่ง่ายเลย กับการต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับศรุต ผู้ชายที่จ้องหาเศษหาเลยตลอดเวลา

“อยากไปจนตัวสั่นเชียวนะ หรือว่าได้ที่หมายใหม่แล้ว!”

คนพูดกัดฟันกรอด มือที่บีบแขนกลมกลึงเริ่มแรงขึ้นตามอารมณ์ รสรินเจ็บ… แต่หล่อนไม่ขออ้อนวอนให้คนบ้าอำนาจมาเห็นใจ หญิงสาวยิ้มยั่ว ยอกย้อนด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ

“หมายถึงคุณโชติเหรอคะ? อืม… ก็ดีนะ หล่อ ใจดี มีฐานะ แถมโสดอีกต่างหาก ดูท่าทางเขาก็ชอบฉันไม่น้อย ใครได้เป็นสามีคงสบายไปทั้งชาติ”

รสรินไม่มีทางรู้ว่าวาจาที่ลั่นออกไปนั้นจะส่งผลร้ายต่อตัวหล่อนยังไง ชายหนุ่มเดือดดาลขั้นสุด กระชากร่างบางขึ้นห้องโดยใช้มือหนาปิดปากอิ่มเอาไว้ เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังอู้อี้อยู่ในลำคอ เขาเหวี่ยงร่างแม่สาวจอมพยศลงบนเตียงกว้าง ก่อนใช้เท้าปิดประตูห้องตามแรงอารมณ์ที่เริ่มฉุดไม่อยู่ ใบหน้าหล่อเหลาแดงจัด สันกรามบดเบียดตลอดเวลา สายตาคู่นั้นน่ากลัวจนรสรินลอบกลืนน้ำลาย

“คุณรุต… จะทำอะไร?”

รสรินเหงื่อชื้น ร่างสูงกำยำเริ่มปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดด้วยท่าทีใจเย็น ปากหยักได้รูปเหยียดยิ้ม มันคงถึงเวลาที่เขาต้องได้ครอบครองกระน้อยตัวนี้เสียที สำหรับหล่อนมันนานเกินไปแล้ว ผู้หญิงทุกคนที่เขาต้องการ แค่ไม่ถึงชั่วโมงเขาก็ได้ชิมรสหวาน

ผิดกับเธอคนนี้… เขาต้องอดทนปล่อยเวลาล่วงเลยเป็นเดือนๆ นับแต่วันที่เห็นรูปของหล่อน แรงปรารถนารุมเร้าจนแทบบ้า รสรินเหมือนแม่มดตัวร้ายที่เข้ามาปลุกเร้าผู้ชายอย่างเขา เธอทำให้คนอย่างศรุต พิบูลย์ไพศาล มีความต้องการที่แรงกล้าถึงเพียงนี้ ช่างไม่ธรรมเลยจริงๆ!

“ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ในห้องด้วยกันสองต่อสอง ลองคิดสิว่าจะทำอะไรดี” ศรุตใช้สายตาโลมเลียหื่นกระหาย

“กรี๊ด! คนบ้า”

ตะโกนด่าทอสุดเสียง เท้าเล็กๆ ปรี่ลงจากเตียง

“จะไปไหน?!”

ศรุตในสภาพเปลือยท่อนบนรีบวิ่งไปคว้าเอวคนคิดหนี รสรินดิ้นเร่าประหนึ่งถูกของร้อนแตะกาย มือไม้เจ้าหล่อนทุบตีจิกข่วนจนเขาเริ่มหงุดหงิด

“ยัยผู้หญิงบ้า ฉันเจ็บนะรสริน!”

“เจ็บก็ปล่อยฉันสิ”

รสรินหลับหูหลับตาฝากรอยเล็บไว้บนอกแกร่งท่าเดียว ศรุตตวัดอุ้มร่างแน่งน้อยเหวี่ยงไปที่เตียงนุ่มอีกครั้ง ชายหนุ่มก้าวขึ้นเตียงช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววหื่นกระหาย รสรินรีบหยิบหมอนใบโตมากอดแน่น ถอยร่นจนติดชิดหัวเตียง

“ออกไปนะ ถะ ถ้าคุณทำอะไรฉัน ฉะ ฉันจะแจ้งความข้อหาข่มขืน!” เสียงหวานขู่ฟ่อ

“แหม… ถ้ากล่าวหากันแบบนี้ เห็นทีคงต้องปล้ำจริงๆ แล้วล่ะ ไม่งั้นเดี๋ยวจะกลายเป็นว่าแจ้งความเท็จเปล่าๆ” แววตาของเขาซุกซน ไม่ได้น่ากลัวเหมือนตอนปะทะคารมทีแรก

“คนโรคจิต! คุณคงทำแบบนี้กับพี่เลี้ยงทุกคนที่มาทำงานที่นี่เลยสินะ” รสรินปากคอสั่น มองหาทางหนีทีไล่ ห้องของเขากว้างใหญ่ และเก็บเสียงได้อย่างมิดชิด

“ไม่เลยรสริน เธอเป็นคนแรก” ศรุตแอบเคือง หล่อนคิดได้ยังไงว่าเขาต้องเข้าหาพี่เลี้ยงของลูกชายทุกคน คนอย่างเขาเลือกผู้หญิงพอๆ กับเลือกรถยนต์คู่กาย แบรนด์ไหนดูแพงเขาซื้อทั้งนั้น ถ้าหากถูกใจก็พร้อมควักเงินจ่ายเสมอ

“และเป็นคนแรกที่ทำท่าทางรังเกียจฉัน”

“ก็คุณมันน่ารังเกียจจริงๆ!” แม้สถานการณ์ตกเป็นรองก็ยังเลือกที่จะปากดี ศรุตมองว่าหล่อนกำลังท้าทายอำนาจ แล้วไหนจะประโยคเหล่านั้นอีก พานคิดไปไกลว่ารสรินเอาเขาไปเปรียบเทียบกับโชติ เห็นชื่นชมนักหนาว่าฝ่ายนั้นทั้งดีและสุภาพ

“ผู้ชายดีๆ มันไม่ถึงใจหรอกรสริน ต้องผู้ชายบ้ากามแบบฉันนี่แหละ รับรอง…” ศรุตเว้นช่วง ลากไล้สายตามองร่างบางอย่างหื่นกระหาย “จุกทุกราย!”

รสรินตวัดฝ่ามือตบลงบนแก้มสาก ดวงตากลมโตทอประกายวาวโรจน์ มือบางเจ็บสะเทือนเพราะใส่เต็มเหนี่ยว ไม่ได้ออมแรงเลยสักนิด หล่อนต้องการประทุษร้ายเขาให้สาสมกับความหน้าด้านไร้ยางอาย เกลียดนักกับคำพูดห่ามๆ ถึงเธอจะเป็นเพียงลูกจ้างกินเงินเดือน แต่เธอก็มีศักดิ์ศรีไม่แพ้ใคร! และจะไม่ยอมให้คนอย่างเขามารังแกเอาง่ายๆ เช่นกัน

ศรุตหน้าหันตามแรงตบ ปากหยักเหยียดยิ้มพร้อมหัวเราะในลำคอ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หันหน้ากลับมาเผชิญกับเธอ สายตาของเจ้านายจอมร้ายกาจเหี้ยมเกรียม

“ตบฉันเหรอรสริน กล้าตบฉันเหรอ”

ศรุตเค้นเสียงลอดไรฟัน ถูกหล่อนตบเป็นครั้งที่สองแล้ว แสดงว่าอยากลองดีสินะ มือหนาบีบปลายคางมนเต็มแรง

“อย่าคิดว่าฉันเป็นผู้ชายใจดีนะรสริน เธอจะหยามฉันมากเกินไปแล้วนะ!”

ศรุตยอมรับว่าโกรธมาก มากจนเขาเริ่มควบคุมสติไม่อยู่

“คนอย่างคุณโดนแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ ผู้ชายอะไรหน้าด้านหน้าทน วันๆ คิดแต่จะข่มเหงลูกน้องท่าเดียว เป็นเจ้านายประสาอะไร น่ารังเกียจที่สุด!”

รสรินเองก็ไม่ยอมลดละ แม้รู้ดีว่าเป็นรองเขาทุกทาง

ศรุตปล่อยคางมนให้เป็นอิสระ จากนั้นก็รวบข้อมือเรียวตรึงกับที่นอนเหนือศีรษะทุย สำรวจใบหน้าหวานละมุนของคนใต้ร่าง สายตาเร่าร้อนประดุจเสือร้ายที่พร้อมขย้ำเหยื่อสาวผู้น่าสงสาร

“ตอนแรกแค่อยากสั่งสอนเล็กๆ น้อยๆ แต่ถ้าปากดีแบบนี้เห็นทีต้องให้ลิ้มรสกันบ้าง จะได้รู้ว่าคนอย่างศรุตไม่ใช่ผู้ชายอ่อนหัดที่จะมาเที่ยวตบตี หรือด่าทอได้ง่ายๆ!”

คืนนี้เขาจะทบต้นทบดอกให้สาสม!!!