Alle Kapitel von เพลย์บอยพิฆาตรัก NC25+: Kapitel 31 – Kapitel 40

ภายในห้องกว้างใหญ่เต็มไปด้วยคนไข้มากหน้าหลายตา รสรินชะเง้อคอมองหาน้องสาว พิมพ์มาดาฟุบหลับอยู่ข้างๆ ร่างของมาลา สายน้ำเกลือระโยงเกี่ยวพันเนื้อตัวมารดาเนืองแน่น รสรินรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง น้ำตารื้นชื้นขึ้นมาอย่างมิอาจหักห้าม“แม่เป็นยังไงบ้างพิมพ์?”พิมพ์มาดาลุกขึ้นให้รสรินนั่งลงบนเก้าอี้แทนที่เธอ“อาการไม่ดีขึ้นเลย หมอบอกว่าแม่มีโรคแทรกซ้อนเลยทำให้อาการแย่ลง” พิมพ์มาดาพูดแล้วปาดน้ำตา หลายวันมานี้ต้องพยายามเข้มแข็งเพื่อสร้างรอยยิ้มแก่คนป่วย หากมาลารู้อยู่แก่ใจว่าลูกสาวนั้นเครียดเพียงใด“ทำไมเพิ่งบอกพี่” สายตาตำหนิมองน้องรัก พิมพ์มาดายกมือไหว้พี่สาว“พิมพ์ขอโทษพี่รส ใจจริงพิมพ์อยากจะบอกตั้งแต่วันแรกที่แม่เข้าโรงพยาบาลแล้วด้วยซ้ำ แต่แม่ห้ามไม่ให้บอก แม่ขอร้องเอาไว้” มาลาห่วงใยความรู้สึกของเธอเหนือสิ่งอื่นใด ขนาดตัวนอนป่วยยังปิดข่าวเงียบ หัวอกคนเป็นแม่ไม่อยากให้ลูกต้องคิดมากหรือมีภาระเพิ่ม ทว่าหัวอกของคนเป็นลูกก็ทุกข์เหลือแสน มารดาที่รักล้มหมอนนอนเสื่อแบบนี้จะให้เธอเมินเฉยได้อย่างไร“โธ่… แม่” รสรินปล่อยโฮ พิมพ์มาดาโอบกอดพี่สาว ต่างให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ...........

“คุณแม่” ศรุตลากเสียง เขาเป็นห่วงความรู้สึกของรสริน ดวงตากลมโตปริ่มน้ำใส ชวนให้คนมองยิ่งรู้สึกผิด“ผมไม่ให้รสรินไปไหนทั้งนั้น!” จู่ๆ ชายหนุ่มก็แข็งข้อกับมารดา คุณนิภาตวัดตามองขุ่น“ไม่รักไม่ชอบแล้วจะเก็บไว้ทำไม ให้เงินไปซะก็จบ!”“ใครบอกว่าผมไม่ชอบ ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยผมไม่ปล้ำเขาหรอกครับ” ศรุตพูดหน้าตาเฉย รสรินเบิกตากว้าง“หะ! นี่แกว่าอะไรนะ แกปล้ำเขาเหรอ” คุณนิภาอยากร้องกรี๊ด บุตรชายผู้เพียบพร้อมปล้ำผู้หญิง คนเป็นแม่รับไม่ได้“ครับ เขาไม่ชอบผมแต่ผมชอบเขา เลยจับปล้ำซะเลย” ศรุตยังคงหน้าด้านพูดต่อ รสรินทนฟังต่อไปไม่ไหว“หนูจะไปจากที่นี่ค่ะ”พูดจบหญิงสาวก็รีบวิ่งออกจากห้องนอนของคุณนิภาทันที ศรุตยกมือเสยผมหงุดหงิดก่อนวิ่งตามออกไป เสียงโวกเหวกของลูกชายทำให้คุณนิภาหัวเราะร่วน สะใจที่ทำให้พ่อเพลย์บอยยอมสารภาพความรู้สึกที่มีต่อรสรินจนได้“เอาละโว้ย! ไอ้ลูกชายตัวดีของฉันจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนอีกครั้งก็คราวนี้ล่ะ ฮ่าๆ” ................................................รสรินร้องไห้ขณะกวาดเสื้อผ้าบางส่วนลงกระเป๋าเดินทางอีกใบ พร้อมกับข้าวของเครื่องใช้บนโต๊ะเครื่อ

“ทำบ้าอะไรของคุณ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ!”รสรินโวยวาย มองซ้ายแลขวาด้วยกลัวว่าจะมีใครมาเห็น โดยเฉพาะเด็กชายวัยเก้าขวบที่กำลังนั่งระบายสีอยู่ที่ห้องนั่งเล่น“กลิ่นหอมน่ากินจังเลย” นอกจากไม่ปล่อยเขายังทำหน้ามึน“ปล่อย!” เจ้าหล่อนตาแข็ง มือเรียวดันแผงอกกว้างไว้มั่น ไม่ยอมให้เขาบดเบียดเนื้อตัวง่ายๆ“ถ้าลูกชายคุณมาเห็นจะทำยังไง ทำไมถึงได้ทำอะไรประเจิดประเจ้อแบบนี้”“อ่ะๆ พูดแบบนี้แสดงว่าต้องทำในที่ลับตาคนใช่ไหมจ๊ะ”ชายหนุ่มยิ้มยียวน โน้มใบหน้าชิดแก้มนวล รสรินรีบหันหนีแทบไม่ทัน“คนบ้า!”ให้ตายเถอะ เพราะแบบนี้ไงหล่อนถึงไม่อยากทำงานกับเขาแล้ว ผู้ชายเจ้าเล่ห์จอมมารยา จ้องแต่จะหาเรื่องรังแกไม่เว้นวัน“ยิ่งดิ้นยิ่งตื่นนะจ๊ะ” เสียงเข้มแหบพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใบหูเล็ก รสรินสะท้านทรวง“ทุเรศ!” หล่อนไม่รู้จะสรรหาคำใดมาด่าเขาแล้ว คนอย่างศรุตยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ“ปากดีเสียจริงแม่พี่เลี้ยงคนสวย มามะ ขอดูดปากชิมรสชาติหน่อยสิ อยากรู้นักว่าจะเผ็ดร้อนเหมือนวาจาหรือเปล่า”ศรุตพยายามบังคับกรอบหน้าหวานให้รับจูบดุเดือด หญิงสาวดิ้นหนีสุดชีวิต มือเรียวทั้งผลักทั้งดันอกกว้างจนคนตัวโตเซซังแทบล้ม รสรินรีบวิ่งหนีขึ

“หนักค่ะ” ร่างบางร้องบอก รสรินอายจนไม่กล้าสบตาคนเบื้องบน“เพิ่งเสร็จใครเขาหนักกัน แบบนี้เขาเรียกว่าโล่งเบาสบายตัว” ศรุตยักคิ้วเย้ายวนด้วยรอยยิ้ม รสรินจึงทุบไหล่เขาไปหนึ่งทีแก้เขิน“คนบ้า!” ดูหล่อนทำหน้าเข้า ผู้หญิงอะไรน่ารักน่าชัง น่าฟัดน่าขยี้“มีความสุขไหม” แววตาหนุ่มประกายวับ ยิ่งเขาพูดเสียงนุ่มทุ้มรสรินก็ยิ่งอายจนไม่กล้ามองหน้า มือหนาต้องจับปลายคางบังคับให้หล่อนสบตาด้วย“ว่าไง สุขหรือไม่”เขารู้ว่าหล่อนยังใหม่นักสำหรับเรื่องอย่างว่า“ฉัน” เกิดมาไม่เคยคิดว่าต้องทำอะไรแบบนี้ รสรินก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง หล่อนใช้ชีวิตเรียบง่ายไปวันๆ ทว่าต้องพลิกผันเจอผู้ชายเพลย์บอยตัวฉกาจอย่างเขา“มันไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยรสริน เดี๋ยวอีกหน่อยเราก็ต้องหมั้นและแต่งงานกันในที่สุด”“คุณพร้อมที่จะแต่งงานแล้วหรือคะ” รสรินถาม“แล้วทำไมฉันต้องไม่พร้อมด้วยล่ะ” ศรุตถามกลับ มีแต่เธอที่ชอบปฏิเสธเขาท่าเดียว“ก็คุณเคยบอกว่าคุณยังไม่ เอ่อ… ยังไม่รักฉัน” พูดแล้วก็หลบตา เม้มปากอิ่มแน่น“แต่ตอนนี้รักแล้วไง” เสียงเข้มแหบพร่ากระซิบ“อะไรกัน ทำไมความรู้สึกเปลี่ยนไวนักล่ะคะ”ตกลงหล่อนจะไว้ใจเขาได้ไหมเนี่ย“จริงๆ ก็น่าจ

รสรินมีอาการดีขึ้นตามลำดับเพราะได้รับการรักษาอย่างดีเยี่ยม… หรืออีกนัยหนึ่งคือได้บุรุษพยาบาลหน้าหล่อคอยประคบประหงมเจ้าหล่อนตลอดเวลา“คุณไม่ทำงานหรือคะ?”เสียงหวานเอ่ยถาม เธอนอนพักฟื้นมาห้าวันแล้วก็ยังเห็นเขาเฝ้าไม่ห่าง หนำซ้ำยังชอบไล่คนอื่นให้กลับบ้านไวๆ เพื่อที่ตัวเองจะได้อยู่กับหญิงสาวสองต่อสอง แต่ไม่ทั้งหมดนะ เพราะมีอยู่สองคนที่ศรุตไม่กล้าไล่คือ มาลาและพิมพ์มาดา“งานทำเมื่อไหร่ก็ได้ เมียป่วยอยู่ ต้องเฝ้าเมีย” ศรุตตอบหน้าตาย ทำเอาคนถามถึงกับอายม้วน โชติและคุณนิภาส่ายหน้ามองด้วยรอยยิ้ม คนป่วยหยิกเนื้อหนาเต็มแรงหนึ่งที“เจ็บนะ หนอยแน่! หยิกมาได้เดี๋ยวจับปล้ำคาเตียงซะเลยนิ” ศรุตไม่สลด ทำท่าจะกระโจนเข้าใส่หญิงสาว“ฮึ่มๆ” คุณนิภากระแอมไอเรียกร้องความสนใจ บุตรชายหันไปมองมารดาแล้วทำหน้าทะเล้น“อะไรกันครับคุณแม่ อยากได้หลานเพิ่มอีกคนไม่ใช่หรือครับ” ได้ทีเจ้าลูกชายก็เอาใหญ่ คุณนิภาบอกว่าอยากได้หลานเพิ่มแต่ขอเป็นผู้หญิงนะ เพราะจะได้จับแต่งตัวคุยเรื่องไฮแฟชั่นกับตน ศรันเป็นเด็กผู้ชายไม่พอ อีกทั้งยังเป็นเด็กที่ชอบเก็บตัวเงียบและอยู่คนเดียวเป็นหลัก ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ดีหน่อยที่ช่วงหลังเริ่มเข้า