Alle Kapitel von เพลย์บอยพิฆาตรัก NC25+: Kapitel 11 – Kapitel 20

“กรี๊ด!!!”เสียงกรีดร้องดังลั่นห้อง ภาพที่เห็นคือสัตว์เลื้อยคลานที่หล่อนเกลียดและกลัวที่สุดในชีวิต รสรินลมแทบจับเมื่อเห็นเจ้างูกำลังเลื้อยเข้ามาใกล้ตัว ลิ้นสองแฉกแลบปลิ้นราวกับมันแสยะยิ้มที่เห็นเธอร้องไห้ ร่างบางถอยหนีจนสะดุดขาตัวเองล้มลง เด็กชายร่างท้วมหัวเราะชอบใจ สั่งให้สัตว์เลี้ยงทำร้ายผู้หญิงตรงหน้า“กัดมัน!”น้ำเสียงเหี้ยมโหดเกินใคร รสรินส่ายหน้ายกมือไหว้ท่วมหัว ศรันยิ่งได้ใจเดินหน้าขู่ต่อเนื่อง“บังอาจมานอนห้องของแม่ กัดมันเดี๋ยวนี้!!!”ความแค้นฝังสุมในอก บิดาให้ผู้หญิงหน้าไหนก็ไม่รู้มาอยู่ห้องของแม่ หนำซ้ำยังจัดห้องทุกอย่างใหม่ ข้าวของเครื่องใช้ของมารดาคนเป็นพ่อก็เอาไปไว้ที่ห้องเก็บของแทน ทำราวกับไม่ต้องการให้นังคนนี้รู้ว่าแม่ของเขาเคยมีตัวตนมาก่อนบานประตูถูกกระชากเปิด ศรุตเห็นรสรินสั่นเทาเพราะความกลัวขั้นรุนแรงจึงรีบเดินไปดู ชายหนุ่มเบิกตากว้าง“รัน!” คนเป็นพ่อตวาดกร้าว โกรธจนเลือดขึ้นหน้า “ทำบ้าอะไรน่ะหา เอางูออกไปเดี๋ยวนี้!!!”ศรันไม่มีท่าทีสลด เด็กชายแค่ไหวไหล่ไม่แคร์ก่อนเดินไปจับเจ้างูสีเขียวเกร็ดมันมาถือไว้ในอ้อมกอด ลูบไล้อย่างรักใคร่เอ็นดู รสรินขนลุกขนพอง“เดี๋ยวค่อยมา

“พี่มาทำงาน พี่ไปไหนไม่ได้หรอกค่ะ”“โกหก!” ศรันตวาดกร้าว รสรินสะดุ้งโหยง “ที่ไม่ยอมไปเพราะหวังจะมาแทนที่แม่ใช่ไหม!!!”“อะไรนะคะ แม่ใคร แม่ไหน?”รสรินย้อนถาม สองเท้าเล็กยังคงเดินหนีศรันไปด้วย ภาพในตอนนี้คือร่างท้วมไล่ต้อนพี่เลี้ยงสาวรอบห้อง“คงดีใจสิท่าที่พ่อฉันยกห้องนอนของแม่ให้ คงนึกฝันอยากจะมาเป็นเมียของพ่อฉันมากใช่ไหม!”“น้องรัน…”รสรินตกใจกับคำพูดเกินวัยของศรัน นี่เขาถูกเลี้ยงดูมาแบบไหนถึงได้มีความคิดความอ่านผิดมหันต์ขนาดนี้“พี่ไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นเลยนะคะ”“แล้วพ่อจะยกห้องของแม่ให้เธอทำไม?!”เพล้ง!ศรันเขวี้ยงชามข้าวต้มใส่รสริน ดีที่หล่อนกระโดดหลบทันก่อนที่จะถูกความร้อนเล่นงาน เศษกระเบื้องแตกกระจายเต็มห้อง รสรินกรีดร้องเสียงหลง แววตาของศรันวาวโรจน์ดุจไฟโลกันต์“รัน!!!”ศรุตเปิดประตูเข้ามาก็เห็นสภาพห้องที่เละไปด้วยเศษข้าวเศษชามกระเบื้อง ชายหนุ่มกระชากแขนของบุตรชายเต็มแรง“ทำไมถึงทำแบบนี้ พ่ออุตส่าห์หาคนมาดูแลแทนที่เราจะขอบคุณ ไม่ใช่ทำตัวเลวแบบนี้!!!”ศรันอึ้งไป เป็นครั้งแรกที่ถูกบิดาต่อว่าด้วยถ้อยคำรุนแรง พานคิดไปไกลว่าศรุตเข้าข้างรสริน เขาเลยยิ่งเกลียดเธอหนักขึ้น ศรันสะบัดตัวหลุด

มือเรียวหวีผมยาวสลวยพลางสำรวจใบหน้าหวานผ่านกระเงาบานใส รสรินครุ่นคิดเรื่องราวของผู้หญิงคนนั้น เริ่มเข้าใจศรันว่าทำไมเขาถึงกลายเป็นเด็กก้าวร้าว สภาพแวดล้อมในตอนนั้นช่างเลวร้ายสำหรับเด็กน้อย ช่วงเวลาที่ควรได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก กลับกลายเป็นบ้านแตกสาแหรกขาด เคราะห์ซ้ำกรรมซัดยังมาเจอภาพบาดตาบาดใจอีก สองเหตุการณ์สะเทือนความรู้สึกได้หล่อหลอมให้ศรันกลายเป็นเด็กคิดมาก หวาดกลัว และผิดหวังความสงสารเกาะกินหัวใจรสริน หญิงสาวนอนไม่หลับจึงออกมาเดินสูดอากาศบริสุทธิ์ที่สวนหน้าบ้าน ดวงตากลมโตเพ่งมองไปยังเบื้องหน้า เห็นร่างท้วมของใครบางคนกำลังนั่งกอดอะไรสักอย่างพลางก้มหน้าเศร้าสร้อย หล่อนจึงเดินไปดูให้แน่ใจ“อย่าเข้ามา!” รสรินตกใจสะดุ้งเฮือก ในความมืดสลัวยังพอมีแสงสว่างจากดวงไฟสีส้มส่องให้เห็นว่าอะไรเป็นอะไร ใบหน้าของศรันเคร่งเครียด จ้องมองร่างบางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เด็กชายเอาตุ๊กตาหมีสีขาวซุกไว้ที่ด้านหลัง รสรินขมวดคิ้ว อย่างศรันไม่น่าจะชอบเล่นตุ๊กตานะ แล้วทำไมถึงกอดดมทำราวกับเป็นของรักของหวง“ขอนั่งด้วยคนได้ไหม?”ม้านั่งตัวยาวเหลือพื้นที่พอให้หญิงสาวพักพิง ไร้เสียงตอบรับจากร่างท้วม รส

หนุ่มใหญ่ก้าวเท้าลงจากรถคันหรูท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าว กรอบหน้าคมคายไร้นวดเคราสะอาดสะอ้าน มือหนาถอดแว่นตาสีชาสอดที่สาปเสื้อตรงอกกว้าง คฤหาสน์หลังงามยังคงอบอุ่นเสมอ แม้เขาจะแยกตัวออกไปอยู่ข้างนอกได้หลายปีแล้ว แต่ไม่มีสถานที่ใดให้ความสุขใจได้เท่ากับที่แห่งนี้อีกแล้ว บ้านของเขาร่างสูงกำยำกำลังจะเดินเข้าบ้าน ทว่าสายตาเหลือบไปเห็นหญิงสาวปริศนากำลังยืนรดน้ำต้นไม้อย่างอารมณ์ดีอยู่ที่สวนหย่อม เสียงหวานร้องเพลงขับกล่อมเหล่าไม้ดอกด้วยรอยยิ้ม ใบหน้างดงามดึงดูดให้เขาเคลื่อนกายเข้าไปใกล้ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็พาตัวเองมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอเสียแล้ว“ว๊าย!” ความตกใจทำให้รสรินพลั้งมือฉีดสายยางไปที่ตัวเขาเต็มๆ ใบหน้าหล่อเหลาชุ่มฉ่ำด้วยหยดน้ำ หญิงสาวรีบวิ่งไปปิดก๊อกน้ำแล้วกลับมาดูคู่กรณี“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ ขอโทษ” เธอยกมือไหว้หลุนๆ เขาเป็นแขกของคุณนิภาหรือเปล่าเนี่ย ถ้าคุณนิภารู้มีหวังถูกตำหนิแน่“ไม่เป็นไรครับ ผมผิดเองที่มาเงียบๆ”“เอ่อ… ชะ เช็ดหน้าก่อนนะคะ”รสรินค่อนข้างประหม่าที่ต้องยกผ้าเช็ดหน้าส่วนตัวให้กับเขา ผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าอ่อนปักลายดอกกุหลาบสีทอง กลิ่นของมันช่างหอมเย้ายวนเหลือเกิน คนถูกสาดน้ำโดย

“คุณรสนี่ละเอียดจริงๆ นะครับ ผมนับถือเลย”กว่าจะหยิบของแต่ละชิ้นใส่รถเข็นได้ รสรินมองแล้วมองอีก เปรียบเทียบคุณภาพสินค้าและราคาอยู่นานสองนาน พยายามเลือกสิ่งที่ดีที่สุด และมีราคาย่อมเยาเสมอ“ผมเข็นให้ครับ” โชติอาสาเข็นรถให้เธอ“ไม่เป็นไรค่ะ”“ไม่เป็นไรไม่ได้ครับคุณรส ผมเป็นผู้ชาย ให้ผู้หญิงเข็นมันน่าเกลียด” โชติให้เหตุผล รสรินจำต้องยอม“คุณรสเลือกซื้อตามสบายเลยนะครับ ผมสัญญาว่าจะอยู่นิ่งๆ ไม่รบกวนสมาธิ” โชติกล่าวติดตลก รสรินหลุดยิ้มออกมาหล่อนยิ้ม? ศรุตที่แอบมองจากมุมหนึ่งกัดฟันกรอด ให้ตายเถอะ! ท่าทางกระหนุงกระหนิงทำราวกับเป็นคู่รักที่มาเลือกซื้อของเข้าบ้าน ไหนจะรอยยิ้มหวานพิมพ์ใจของเธออีก อยู่กับเขามีแต่ทำหน้าบูดหน้าบึ้ง หนึ่งเดือนกว่าที่หล่อนทำงานเป็นพี่เลี้ยงดูแลศรัน นับครั้งได้เลยว่าคุยกับเขากี่คำ แตะนิดแตะหน่อยทำดีดดิ้นเล่นตัว ฮึ่ม! เห็นแล้วมันน่าหมันเขี้ยวเจอฤทธิ์ลูกไปเยอะแล้ว เดี๋ยวได้เจอฤทธิ์คนเป็นพ่อบ้างล่ะหลังจากซื้อของเสร็จเรียบร้อย โชติและรสรินก็รีบเดินทางกลับบ้านทันที เย็นค่ำแบบนี้กรุงเทพฯ ยิ่งรถติดอยู่ด้วย รสรินเกรงว่าคุณนิภาจะรอทำกับข้าวนาน บรรยกาศบนรถเริ่มผ่อนคลายมากขึ