Todos los capítulos de ระยะที่พอดี "The Right Distance": Capítulo 21 - Capítulo 30

ณ บริเวณเคาน์เตอร์บาร์... ทันทีที่เสียงเพลงสากลแสนหวานจบลง ร่างโปร่งของเด็กผู้หญิงที่เพิ่งก้าวลงจากเวทีก็ส่งเสียงใสเรียกชื่อหุ้นส่วนร้านบาร์เทนเดอร์สาวทันที “พี่มิณณณณ!” เจ้าของเสียงอ้อนหยาดเยิ้มนั้นคือ ‘ลูกหยี’ น้องสาวแท้ๆ ของเจ้ยี่หว่าที่อายุห่างกันแค่ปีเดียว เธอเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับมิณแต่คนละคณะ โดยลูกหยีเลือกเรียนนวัตกรรมสื่อสารสังคมสาขานิเทศศาสตร์ งานอดิเรกของเธอคือการร้องเพลงตามบาร์ และที่สำคัญ... เด็กดื้อคนนี้เคยตามตื๊อจีบมิณอยู่ช่วงหนึ่ง ทว่าเพิ่งโดนบอสสาวตรงหน้าหักอกไปเมื่อไม่นานมานี้เอง มิณละสายตาจากแก้วเหล้าหันมาทักทาย “วันนี้มีคิวร้องด้วยหรอ... ลูกหยี?” เด็กสาวไม่ตอบคำถาม แต่กลับสับเท้าก้าวเข้ามาหลังเคาน์เตอร์บาร์อย่างถือวิสาสะ ก่อนจะส่งวงแขนเรียวเข้าโอบกอดเอวบางของมิณจากทางด้านหลัง ซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนพลางเอ่ยตอบเสียงอ้อน “เปล่าพี่... หยีตั้งใจมาหาพี่นั่นแห่ะ พี่มิณ” มิณเลิกคิ้วถามกลั้วหัวเราะ “จริงหรอ?” ลูกหยีที่คิดจะเปลี่ยนประเด็นรีบชวนคุยเรื่องเรียนแทน “จริงดิ... แล้วนี่พี่สอบเสร็จแล้วหรอ?” มิณพยักหน้ารับสั้นๆ ในลำคอ จังหวะนั้นลูกหยีจึงเบน

หนึ่งเดือนต่อมาหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่ร้านเหล้า... บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยที่มิณและรามเรียนอยู่กลับมาคึกคักอีกครั้งเนื่องจากเป็นวันเปิดภาคเรียน ท่ามกลางแสงแดดจ้าในยามเที่ยงอันเป็นเวลาพักผ่อนของเหล่านักศึกษา ร่างสูงของชายหนุ่มสองคนก้าวสับเท้าตรงดิ่งเข้ามายังโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ จุดที่มิณและรามนั่งเคลียร์ชีตสรุปกันอยู่ หนึ่งในผู้มาใหม่ส่งเสียงทักทายนำมาก่อนแต่ไกล “เป็นไงพวกมึง? วันแรกของการเปิดเทอม... งานเยอะป่ะวะ” มิณละสายตาจากสมุดจดตรงหน้าพลางเอ่ยปากตอบกลับนิ่งๆ “ของกูอ่ะไม่มี... ถามไอ้รามดูดิ” รามที่โดนลากเข้าประเด็นทักทายขยับแว่นตาเล็กน้อยก่อนตอบ “ไม่มีเหมือนกันครับ” คนเปิดประเด็นอย่าง ‘จูโน่’ ได้ยินคำตอบชิลๆ ของสองเพื่อนซี้ถึงกับบ่นอุบ “อะไรวะ! ทีของกูนะ อาจารย์สั่งงานเอาๆ ตั้งแต่คาบแรกเลยเนี่ย” พูดจบเจ้าตัวก็นั่งแปะลงข้างๆ ทั้งสองคนที่นั่งอยู่ก่อนหน้า พร้อมกับปรที่หย่อนตัวลงนั่งตาม ทว่าจูโน่ยังไม่วายชวนคุยจ้อ ซักไซ้ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเรื่องราวต่างๆ ในช่วงปิดเทอมที่ผ่านมาว่าแต่ละคนหนีไปทำอะไรกันมาบ้าง นั่งคุยกันไปได้สักพักใหญ่ จู่ๆ ก็มีเสียงใสของ

หน้าร้าน 9-1... รถเก๋งสีดำขลับป้ายทะเบียน 9208 เคลื่อนตัวเข้ามาจอดนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าร้าน ภายในห้องโดยสารด้านหน้าปรากฏร่างของชายหนุ่มและหญิงสาวคู่เดิมที่นั่งเงียบกันมาตลอดทาง “ถึงแล้ว... น้องมิณ” เสียงทุ้มเอ่ยปลุก หญิงสาวที่ได้ยินเสียงทักพลันลืมตาตื่นขึ้นโดยอัตโนมัติ มิณกะพริบตาถี่ๆ พลางเอ่ยปากกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายตามมารยาทก่อนจะเปิดประตูลงจากรถและสับเท้าเดินเข้าร้านไป ทว่าหลังจากที่เธอเดินคล้อยหลังไปได้ไม่นาน เสียงเคาะกระจกข้างรถก็ดังขึ้นรัวๆ วินหันไปมองตามเสียงเคาะ ปรากฏว่าเป็นร่างของปร รุ่นน้องคนสนิทที่ยืนยิ้มกวนประสาทคู่มากับราม ชายหนุ่มจึงกดสวิตช์ลดกระจกรถลง ทันทีที่กระจกเลื่อนลงได้ระดับหนึ่ง รามก็ยกมือไหว้ทักทายอย่างสุภาพ “หวัดดีครับ เฮียวิน” วินพยักหน้ารับก่อนจะตวัดสายตาเข้มไปทางตัวดี “...ไหนมึงบอกว่าแม่เรียกกลับบ้านไงวะไอ้ปร?” ปรทำเพียงส่งยิ้มแห้งไม่ยอมตอบคำถาม เพราะรู้ดีอยู่แก่ใจว่านั่นมันเป็นแค่ข้ออ้างตบตาเพื่อหนีออเดอร์ซ้อมสนามล่วงหน้ามาเฉยๆ วินเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนเอ่ยถามต่อ “เออ... แล้ววันนี้เพื่อนมึงรับงานเสริมหรอวะ?” “เปล่าครับเฮีย” ปรปฏิเสธ “...ตอบ

ด้วยความที่บรรยากาศภายในรถตอนนี้หลงเหลือเพียงแค่สองคนที่ยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ส่วนตัวภาระอีกหนึ่งรายด้านหลังได้ล้มนอนสลบไสลราบไปกับเบาะที่นั่งยาวเป็นที่เรียบร้อย ประกอบกับระยะทางที่จะต้องเดินทางไปส่งปรที่บ้านนั้นค่อนข้างไกลจากจุดที่ทุกคนอยู่มาก บรรยากาศเงียบเชียบชวนให้อึดอัด วินที่กำลังควบคุมพวงมาลัยอยู่เริ่มใช้นิ้วเคาะลงบนคอนโซลรถเป็นจังหวะแก้เก้อ ทว่าพอเจ้าตัวรู้สึกว่าการเคาะนิ้วมันอาจจะดูเสียมารยาทและสร้างความรำคาญ ชายหนุ่มจึงเลื่อนมือไปกดเปิดระบบเสียง เพลงสากลท่วงทำนองนุ่มลึกคลอเคล้าดังขึ้นเบาๆ ส่วนมิณที่รู้ดีว่าระยะทางไปบ้านของปรนั้นค่อนข้างใช้เวลา เธอจึงเลือกที่จะเอนกายพิงพนักเบาะเพื่อของีบหลับเอาแรงก่อนจะถึงจุดหมาย ยี่สิบนาทีผ่านไป... ยานพาหนะก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่า ณ บริเวณหน้าคฤหาสน์หลังโตของปร มิณที่รู้สึกได้ถึงแรงเบรกของรถค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น สายตาคู่สวยมองทอดผ่านกระจกหน้าเห็นทัศนียภาพวิวทิวทัศน์ที่แสนคุ้นเคย หญิงสาวจึงเบี่ยงตัวหันไปทางเบาะหลังเพื่อปลุกเพื่อนสนิททันที “ปร... ปร! ไอ้คุณปร! ตื่นมึง!” มิณเริ่มส่งเสียงเรียก ทว่าคนเมาก็ยังคงนิ่งสนิท วินจึงช่วยส่งเส

ณ มหาวิทยาลัยของมิณ... เข็มนาฬิกาบอกเวลาสิบโมงเช้าที่คณะนิติศาสตร์ หลังจากที่มิณและเพื่อนๆ นั่งจมอยู่กับเนื้อหาวิชาภาคของสาขามาพักใหญ่ ในที่สุดอาจารย์ก็ประกาศปล่อยพักเบรกเป็นเวลาสิบนาที ก่อนจะกลับมาลุยเนื้อหาที่เหลือต่อในวันนี้ กลุ่มนักศึกษาสาวเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว “พวกมึงแวะลอว์สันป่ะ?” เนยเอ่ยปากชวนขึ้นมา “ไปดิ” วิวตอบรับคำชวนทันที “กูนั่งรออยู่ข้างบนนะ” มิณบอกปัดเพราะขี้เกียจเดินลงไป “เออ ครึ้มอกครึ้มใจอะไรไม่รู้ กูอยู่ข้างบนกับไอ้มิณด้วยละกัน” ปานหันไปบอกเนยกับวิว หลังจากแยกย้ายกันเข้าห้องน้ำเรียบร้อย เนยกับวิวก็พากันเดินลงไปหาของกินข้างล่าง ส่วนมิณและปานเดินกลับมานั่งแหมะรออยู่ที่ม้านั่งหน้าห้องพักสาขา ยิ่งนั่งเงียบมิณก็ยิ่งรู้สึกหัวตื้อ ท้ายที่สุดจึงหันไปสะกิดคนข้างๆ “...ปาน เรียนรู้เรื่องป่ะมึง?” ปานหันมาทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ทันที “ไม่อ่ะ... ไม่เข้าหัวเลยสักนิด” พูดจบเจ้าตัวก็หลุดหัวเราะแห้งๆ ออกมาอย่างปลงตก “จริง” มิณพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง ในระหว่างนั้น เพื่อนผู้ชายในสาขาก็เดินตรงเข้ามาสมทบหลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จ “โย่! ว่าไงไอ้