All Chapters of ระยะที่พอดี "The Right Distance": Chapter 11 - Chapter 20

ณ ร้าน 9-1... ค่ำคืนนี้ที่ร้านดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ เจ้ยี่หว่า...เจ้าของร้านสาวสุดแซ่บผู้มีเรือนผมดัดลอนยาวสลวยสีส้มอมแดงสะดุดตา วันนี้เจ้แกจัดเต็มด้วยเสื้อผ้าชีฟองสีดำสนิทแมตช์คู่กับกระโปรงทรงเอตัวยาวสีแดงสดที่แหวกข้างขึ้นสูงโชว์เรียวขา รับกับรองเท้าส้นเข็มสีดำพื้นแดงแบรนด์หรู เจ้แกกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์พลางทอดสายตามอง ‘มิณ’ หุ้นส่วนรุ่นน้องที่วันนี้แต่งตัวสวยผิดหูผิดตาในชุดเดรสกำมะหยี่เปิดไหล่สีดำสนิท มือบางกำลังขะมักเขม้นจัดเตรียมอุปกรณ์บนบาร์เพื่อต้อนรับกลุ่มแขกที่นัดเอาไว้ อันที่จริง... เจ้ยี่หว่าคือเจ้าของร้านเหล้าเดิมที่มิณเคยเข้ามาสมัครทำงานด้วยในตอนแรก แต่ด้วยความหัวไวและไอเดียทางธุรกิจอันเฉียบแหลมที่มิณเสนอให้ เจ้ยี่หว่าจึงไม่รอช้าที่จะอัปตำแหน่งให้น้องรักขึ้นมาเป็นหุ้นส่วนใหญ่ ก่อนที่มิณจะไปลากคอจูโน่ ราม และปรมาร่วมลงทุนทุบร้านเก่าทิ้ง แล้วรีโนเวตใหม่จนกลายมาเป็นร้านยอดฮิตประจำแก๊งอย่างร้าน 9-1 ในปัจจุบัน “วันนี้จัดเต็มเลยนะมิณ” เจ้ยี่หว่าเอ่ยปากทักยิ้มๆ สายตามองสำรวจชุดเดรสหรูของรุ่นน้อง “พอดีว่าวันนี้มีแขกคนพิเศษค่ะ” มิณตอบโดยไม่ละสายตาจากขวดเ

ตัดมาที่ทางด้านโต๊ะวีไอพีที่กลุ่มหนุ่มๆ นั่งกันอยู่ ไม่นานนักน้องพนักงานเสิร์ฟก็เดินประคองถาดเอาน้ำแก้วพิเศษมาเสิร์ฟเลื่อนวางตรงหน้าทุกคน “พี่ปรครับ... พี่มิณให้เอามาให้พี่ครับ” น้องเสิร์ฟบอกเสียงสุภาพ ปรเหลือบมองแก้วเหล้าพลางลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะถามหยั่งเชิง “เออ... แล้วมิณมันจะมาเมื่อไหร่วะ” “พี่มิณอ๋อครับ? เห็นว่าเหลือเคลียร์อีกแค่หนึ่งออร์เดอร์ก็เสร็จแล้วล่ะพี่” วินที่นั่งฟังบทสนทนาระหว่างปรกับพนักงานเสิร์ฟอยู่ข้างๆ ก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ นัยน์ตาคมกริบตวัดมาจับจ้องคนข้างตัว “เพื่อนแกทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านนี้หรอปร?” “จ๊อบเสริมเฉยๆ น่ะเฮีย... แฮะๆ เดี๋ยวผมขอตัวไปตามมันมาก่อนนะ พวกเฮียสั่งของกินกันได้ตามสบายเลยนะคร้าบ!” ทันทีที่ปรพูดจบ เจ้าตัวดีที่กลัวจะโดนเฮียวินซักไซ้จนความลับแตกก็รีบเด้งตัวลุกจากที่นั่งสี่คูณร้อย แล้วสาวเท้าตรงดิ่งไปยังเคาน์เตอร์บาร์ที่มิณยืนอยู่ทันที โดยไม่ทันได้อยู่ฟังคำถามที่อีกฝ่ายกำลังจะเอ่ยปากทักท้วงต่อเลยสักคำ “มิ...” วินขยับปากส่งเสียงเรียกค้างไว้ สายตาคมมองตามหลังรุ่นน้องตัวแสบที่วิ่งหน้าตั้งไปที่บาร์ด้วยความนึกสงสัย ณ เคาน์

ทางด้านมิณ แผนการ 'แก้แค้น' เริ่มนับถอยหลัง... ในเมื่อกล้าใช้วิธีสกปรกมัดมือชกฉันในสนาม แขกพิเศษคนนี้ก็สมควรโดนฉัน ‘ต้อนรับ’ ให้สมเกียรติยศกันหน่อย! ฉันแสร้งทำเป็นทรงตัวไม่อยู่ ทิ้งน้ำหนักแผ่นหลังพาดลงไปบนลาดไหล่กว้างของวินอย่างจงใจ มือบางเนียนขยับไปโอบรอบเอวสอบของเขาแน่น... ทว่าในจังหวะที่คนบนโต๊ะยังไม่ทันสังเกต และตอนที่วินกำลังเกร็งตัวขึ้นมาด้วยความคาดไม่ถึง ฉันก็จงใจขยับดวงหน้าเข้าไปซุกตรงซอกคอของเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดรินผิวเนื้อรัวๆ ก่อนจะแอบใช้นิ้วเรียว 'หยิกหม่อม' จิกเข้าที่สีข้างของเขาเต็มแรงจนรู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อท้องของชายหนุ่มหดเกร็งทันที! “โอ๊ะ... ตุ๊กตาหมีนี่นา...” ฉันพึมพำเสียงกระเส่า แต่ออกแรงบิดเนื้อที่สีข้างเขาเพิ่มอีกนิด วินหันขวับมามองฉันตาเข้ม นัยน์ตาคู่คมวูบไหวด้วยความตกใจผสมคาดโทษที่โดนประทุษร้ายเงียบๆ และก่อนที่เขาจะทันได้ผลักหรือตั้งตัว ฉันก็สบโอกาสขยับตัวดึงตัวเองขึ้นไปนั่งแหมะอยู่บนตักแกร่งของวินหน้าตาเฉย! "พรวดดดด!" ไอ้คุณปรที่กำลังยกเหล้าดื่มถึงกับพ่นน้ำกระจายเสียงดังลั่นร้าน ภาพเนื้อแนบเนื้อตรงหน้าทำเอาทุกคนบนโต๊ะตาค้างสำลักกันเป็นแถว ฉันแสร้งท

ณ โต๊ะลูกค้าที่มีปัญหา... มิณและกลุ่มเพื่อนอีกสามคนที่ก้าวเท้าฉับๆ ตามหลังมาติดๆ หยุดยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะตัวการ สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องไปยังชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐาน ทว่ากลับไร้ซึ่งอารยธรรม มือหนาข้างนั้นยังคงโอบแน่นอยู่บนลาดไหล่ของน้องพนักงานเสิร์ฟคนใหม่ที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ทันทีที่ฝ่ายนั้นเงยหน้าขึ้นมาเห็นหญิงสาวร่างโปร่งยืนค้ำหัวอยู่ ก็ขยับรอยยิ้มกึ่งเหยียดพลางเอ่ยปากถามเสียงกวนประสาท “...นี่ เจ้าของร้านหรอ?” มิณไม่ตอบในทันที เธอเพียงแค่นแค่นยิ้มบางเบา ก่อนจะโน้มกายก้มลงไปหาอีกฝ่ายในระยะประชิด มือเรียวข้างหนึ่งยื่นไปกุมข้อมือของน้องพนักงานสาวที่กำลังโดนบังคับดื่มเอาไว้แน่น แล้วตวัดสายตาสบตาเข้ากับลูกค้าคนนั้นตรงๆ “...ค่ะ” สิ้นคำ มิณก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับออกแรงดึงแขนพนักงานให้ลุกขยับมายืนหลบอยู่ทางด้านหลังของเธอทันที ลูกค้าชายคนนั้นเห็นท่าทางต่อต้านอย่างไม่เกรงกลัวก็เริ่มชักสีหน้าหงุดหงิด นัยน์ตาโลมเลียกวาดมองเรือนร่างของมิณในชุดเดรสกำมะหยี่สีดำอย่างถือดี ก่อนจะใช้ฝ่ามือหนาตบลงบนเบาะนั่งข้างตัวรัวๆ “งั้น... มานั่งแทนเด็กเสิร์ฟคนนี้หน่อยสิ”

บทสนทนาระหว่างมิณกับรุ่นพี่คณะและสาขาเดียวกันเริ่มขึ้นหลังจากรอสายไม่นาน... ‘...ตู๊ดดด... ตู๊ดดด... สวัสดีครับ ธนภัทร บำรุงศิลป์ พูดสายอยู่ครับ...’ เสียงทุ้มเข้มปลายสายตอบรับด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการตามฉบับทนายความ “พี่ไทป์” มิณกรอกเสียงเรียกชื่อเล่นอีกฝ่ายทันที ‘...อ้าว ยัยมิณหรอ...’ น้ำเสียงเคร่งขรึมเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นคุ้นเคยขึ้นมาทันตา “เออดิพี่... เห็นข้อความที่ไอ้รามมันส่งไปให้ยังอ่ะ?” ‘...โทษทีว่ะ พี่ยุ่งๆ เรื่องเคลียร์สำนวนคดีของลูกความอยู่อ่ะดิ เลยยังไม่ได้เปิดอ่านข้อความเลย... เออ เมื่อกี้มึงพูดว่าอยู่กับรามใช่ป่ะ...’ “เออ ใช่ดิพี่ ทำไมถามงั้นอ่ะ?” มิณขมวดคิ้วถามด้วยความแปลกใจ ‘...ดีเลย มึงสองคนอยู่ที่ร้านใช่ไหมมิณ...’ “ก็เออดิพี่ ไม่งั้นจะให้อีรามมันโทรหาพี่ทำไมล่ะ” ‘...เออดี งั้นรอแป๊บ...’ > สิ้นประโยค สัญญาณโทรศัพท์ก็ถูกตัดฉับทิ้งไว้เพียงความเงียบ วินาทีต่อมาดวงหน้าสวยถึงกับเหวอไปนิดก่อนจะลดมือถือลงพลางสบถพึมพำกับตัวเองอย่างเซ็งๆ “อะไรของพี่มันวะ... นึกจะวางก็วางดื้อๆ งี้เลยหรอ” ปรและจูโน่เดินกอดคอกันกลับมานั่งที่โต๊ะวีไอพี เจ้ยี่หว่าที่นั่