ระยะที่พอดี "The Right Distance"

ณ สนามเเข่งรถ ที่บ้านไอ้ปรเป็นเจ้าของอยู่

  เวลาช่วงเย็น ที่แสงอาทิตย์ สาดส่องมาเป็นแสงสีส้มทอง พร้อมกับรอบสนามรถแข่งที่หุ้มไปด้วยต้นหญ้าเล็กๆ มีรถหมายเลข 97 ที่กำลังขับอยู่บนสนามด้วยความเร็วและเข้าเส้นชัยด้วยความเร็วที่ทำลายสถิติเดิมที่เจ้าตัวเคยทำไว้ และก็กำลังขับเข้าจอดข้างสนาม

“เอ็ม วันนี้แกทุบสถิติเดิมของตัวเองยับเลยว่ะ” พี่เอก ชายวัยสามสิบกว่าๆ ผู้เป็นหัวหน้าทีมดูแลรถคู่ใจของเอ็มเดินเข้ามาทักพร้อมรอยยิ้มภูมิใจ

“โคตรเจ๋งเลยพี่!” น่าน เด็กฝึกงานใหม่ที่เพิ่งอยู่ได้แค่หกเดือนโพล่งขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ แววตานับถือระคนทึ่ง “ผมคลุกคลีกับวงการนี้มาตั้งนาน เพิ่งเคยเห็นคนที่ขับได้โหดขนาดพี่นี่แหละ”

มิณได้ให้กำลังใจและตอบกลับน่านไป “มั่นใจหน่อย แกก็ทำได้น่านนะ”

จังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่งก็เดินนวยนาดเข้ามาสบทบ พร้อมกับลากเสียงยาวอย่างนึกหมั่นไส้เพื่อนสนิท “แหมมมมม...”

เขาคือ ‘ปร—ปรมินทร์ สิถิยสวัสดิ์’ ทายาทเจ้าของสนามแข่งรถแห่งนี้ และยังเป็นเพื่อนสนิทคนสำคัญของมิณ หรือที่คนในวงการความเร็วรู้จักกันในชื่อเอ็มนั่นเอง

“อะไรของมึง” มิณตวัดสายตากลับไปสวนทันควัน น้ำเสียงติดจะรำคาญพวกชอบรู้ดี “ไม่ใช่ว่าเป็นมึงหรอกเหรอ”

“กู...ป๊าาาาว ไม่ใช่ฝีมือกูคนเดียวสักหน่อย” ปรทำเสียงสูงปฏิเสธหน้าตาย เพราะรู้ดีว่าถ้ายังขืนกวนประสาทต่อไปอีกนิด มีหวังได้โดนตีนเพื่อนรักแน่ๆ

จุดเริ่มต้นของเรื่องราว

คงต้องเล่าย้อนกลับไปเมื่อ 1 ปีก่อน

ในวันแรกที่มิณมาลองขับรถเล่นที่สนามแข่งของครอบครัวปร จังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาภูมิฐานในวัยยี่สิบตอนปลายเดินตรงเข้ามาทักปรด้วยแววตาเป็นประกาย

“ใครวะปร ฝีมือใช้ได้เลยนี่หว่า”

เจ้าของเสียงคือ ‘พี่เอก’ รุ่นพี่ในวงการที่ปรให้ความเคารพ

“เพื่อนผมเองพี่” ปรตอบกลับพลางยักไหล่

“ถ้าจับมาฝึกอีกนิด ลงแข่งระดับอาชีพได้สบายๆ เลยนะนั่น” พี่เอกเอ่ยชมสายตาไม่ละไปจากรถที่วิ่งอยู่บนแทร็ก

คำพูดนั้นทำเอาคนฟังถึงกับอึ้ง ปรหันขวับไปมองรถของเพื่อนสนิทสลับกับหน้าพี่เอกในใจเริ่มคิดว่า 'ไอ้มิณมันฝีมือโหดขนาดนั้นเลยเหรอวะ' ก่อนจะหลุดหัวเราะแก้เขิน

“หึ...ตลกน่าพี่”

“ตลกอะไรล่ะ กูพูดจริง” พี่เอกหันมาถามย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาฉายความมุ่งมั่นฉบับคนอยากปั้นดาวรุ่งดวงใหม่มาประดับวงการ “แล้วเพื่อนแกชื่ออะไร เผื่อกูจะดึงเข้าทีมมาสร้างตำนานใหม่ให้วงการแข่งรถซะหน่อย”

“ไอ้มิณไงพี่” ปรตอบ

คำตอบนั้นทำเอาพี่เอกถึงกับตาโตด้วยความประหลาดใจ “เหยียบเบรกก่อน... ใช่ ‘มิณ’ คนเดียวกับที่เขาเปิดวาร์ปเล่าลือกันว่าเป็นแฟนแกป่ะวะ”

“เฮ้ย ไม่ใช่แล้วพี่!” ปรรีบปฏิเสธิทันทีจนลิ้นแทบพันกัน

“แต่เท่าที่กูดูรูปในข่าว... ก็ตรงไทป์มึงอยู่นะ” พี่เอกแกล้งเย้า เลิกคิ้วมองอย่างจับผิด

“โห ให้ฟ้าผ่าดิพี่เอก!” ปรสวนกลับพลางทำท่าขนลุกขนพอง “บางทีเจ้ากรรมนายเวรก็มาในรูปแบบของเพื่อนสนิทนะพี่” พูดจบเจ้าตัวก็หลุดขำออกมาเองกับความคิดหลุดโลกของรุ่นพี่

“เอ้า ไอ้นี่กวนตีนละ” พี่เอกดึงหน้าดุใส่ขำๆ ก่อนจะอธิบายด้วยความสงสัย “ก็ข่าวลือแม่งบอกว่าพวกมึงตัวติดกันยังกะตังเม ไปไหนมาไหนก็เห็นอยู่ด้วยกันตลอด กูก็แค่พูดตามที่ได้ยินมาป่ะวะ”

จังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่คนหนึ่งแต่งตัวแฟชั่นจ๋าๆและอีกคนที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีอ่อนๆแขนสั้นกับแว่นประจำตัวที่หน้าตาดีสองคนก็ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาคือ ‘จูโน่’ และ ‘ราม’ กลุ่มเพื่อนสนิทในแก๊งเดียวกับมิณและปร ทั้งคู่เดินสับขาเข้ามาในอู่ ก่อนจะประสานเสียงถามขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“ไอ้มิณอ่ะ” "มิณละครับ"