Todos los capítulos de ระยะที่พอดี "The Right Distance": Capítulo 1 - Capítulo 10

ณ สนามเเข่งรถ ที่บ้านไอ้ปรเป็นเจ้าของอยู่   เวลาช่วงเย็น ที่แสงอาทิตย์ สาดส่องมาเป็นแสงสีส้มทอง พร้อมกับรอบสนามรถแข่งที่หุ้มไปด้วยต้นหญ้าเล็กๆ มีรถหมายเลข 97 ที่กำลังขับอยู่บนสนามด้วยความเร็วและเข้าเส้นชัยด้วยความเร็วที่ทำลายสถิติเดิมที่เจ้าตัวเคยทำไว้ และก็กำลังขับเข้าจอดข้างสนาม “เอ็ม วันนี้แกทุบสถิติเดิมของตัวเองยับเลยว่ะ” พี่เอก ชายวัยสามสิบกว่าๆ ผู้เป็นหัวหน้าทีมดูแลรถคู่ใจของเอ็มเดินเข้ามาทักพร้อมรอยยิ้มภูมิใจ “โคตรเจ๋งเลยพี่!” น่าน เด็กฝึกงานใหม่ที่เพิ่งอยู่ได้แค่หกเดือนโพล่งขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ แววตานับถือระคนทึ่ง “ผมคลุกคลีกับวงการนี้มาตั้งนาน เพิ่งเคยเห็นคนที่ขับได้โหดขนาดพี่นี่แหละ” มิณได้ให้กำลังใจและตอบกลับน่านไป “มั่นใจหน่อย แกก็ทำได้น่านนะ” จังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่งก็เดินนวยนาดเข้ามาสบทบ พร้อมกับลากเสียงยาวอย่างนึกหมั่นไส้เพื่อนสนิท “แหมมมมม...” เขาคือ ‘ปร—ปรมินทร์ สิถิยสวัสดิ์’ ทายาทเจ้าของสนามแข่งรถแห่งนี้ และยังเป็นเพื่อนสนิทคนสำคัญของมิณ หรือที่คนในวงการความเร็วรู้จักกันในชื่อเอ็มนั่นเอง “อะไรของมึง” มิณตวัดสายตากลับไปสวนทันควัน น

มิณที่เพิ่งเดินเข้ามาสมทบยักคิ้วให้เพื่อนสนิทพลางเอ่ยถาม “เป็นไงมึง ฝีมือแบบกูพอจะสู้กับคนในสังกัดแม่มึงได้ป่ะ” น้ำเสียงนั้นติดจะท้าทายและกวนบาทาปรอยู่ไม่น้อย ปรไม่ตอบอะไรกลับมา ทว่าแกล้งทำหน้าเบ้ปากมองบนเป็นเชิงบอกว่า 'ก็งั้นๆ แหละ' เป็นการกวนประสาทคืนไปทีหนึ่ง จังหวะนั้นเอง พี่เอกที่ยืนมองอยู่ก็พูดแทรกตัดบทขึ้นมา “เราชื่อมิณใช่ป่ะ พี่ชื่อเอกนะ เรียกพี่เอกก็ได้ เพราะคนที่นี่เขาก็เรียกแบบนี้กันหมด” “ค่ะ...” มิณตอบรับตามมารยาท ทว่าแววตากลับฉายแววงุนงงอย่างเห็นได้ชัด ด้วยความที่พี่เอกมีความทะเยอทะยาน อยากพาวงการรถแข่งของสโมสรเล็กๆ ไปสู่สนามแข่งที่ใหญ่ขึ้นได้ และเล็งเห็นว่าเด็กตรงหน้ามี 'ของดี' ที่หาตัวจับยาก ชายหนุ่มจึงเลิกอ้อมค้อม “พี่ไม่อ้อมค้อมละกัน มิณสนใจมาแข่งรถจริงจังไหม” คำชวนแบบสายฟ้าแลบทำเอาคนถูกถามใบ้กิน มิณไม่ตอบอะไรกลับไป ทว่าหันขวับไปถลึงตาใส่ปรทันที พร้อมกับขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงว่า ‘เกี่ยวไรกับกูวะ’ “ถ้ามิณไม่ติดอะไร... พี่อยากชวนมิณเข้าทีมแข่งรถของพี่นะ” พี่เอกรุกต่อทันที มิณชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทีนอบน้อมทว่าหนักแน่น “หนู... ขอปฏิเสธค่ะ” “ทำไมล

ภายในห้องรับรองระดับวีไอพีที่มีโต๊ะสนุกเกอร์ตั้งอยู่กลางห้อง ทันทีที่มาถึง รามและจูโน่ก็รีบวิ่งถลาเข้าไปเปิดเกมดวลคิวกันทันทีอย่างนึกสนุก โดยมีมิณเดินตามเข้าไปร่วมแจมด้วย ส่วนปรแยกตัวไปทิ้งตัวนั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟารับรองใกล้ๆ จังหวะที่กำลังเล็งลูก รามก็เงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถามมิณ “ไม่ลองดูสักหน่อยเหรอ... มิณ” “ราม แกก็รู้ข้อจำกัดเราดี” มิณตอบพลางถอนหายใจยาวด้วยความปลงตก “คราวก่อนก็ทีหนึ่งแล้ว เรื่องฝั่งบ้านเราน่ะ... ถ้าขืนยังมีเรื่องแข่งรถนี่โผล่ไปให้ท่านเห็นอีกนะ บอกเลยว่าโดนสวดยาวแน่” พูดไปเจ้าตัวก็ทำท่ากุมขมับล่วงหน้าเมื่อนึกถึงความวุ่นวายที่จะตามมา รามยังคงรุกคุมเกมต่อพลางหยอดคำถามเล็งเห็นใจเพื่อน “แล้วลึกๆ มิณสนใจไหมล่ะ พวกเราพอดูออกนะว่ามิณชอบเรื่องพวกนี้จะตาย” “แต่เรื่องที่บ้านไอ้มิณมันก็เรื่องจริงนะมึง” ปรที่นั่งฟังอยู่บนโซฟาเอ่ยขัดขึ้นมา ชายหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วยกับมิณเต็มประตูเพราะตัวเขาเองก็เคยพลอยโดนหางเลขจากความเฮี้ยบของฝั่งย่ายัยเพื่อนสนิทคนนี้มาก่อนแล้วเหมือนกัน “เอางี้มะ มึงก็เข้าทีมแข่งไปเลย แล้วค่อยบอกพวกย่ามึงทีหลัง” จูโน่พูดเเทรก “มันก็น่าสนใจจร

(ต่อ)ปัจจุบันต้นเรื่อง “เพราะมึงไม่ใช่เหรอ” มิณสวนกลับเพื่อนสนิทเสียงขุ่น หลังจากพูดจบมือบางก็จัดการถอดหมวกกันน็อกออกพลางก้าวขาลงจากรถแข่งหมายเลข 97 พี่เอกที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ได้ยินบทสนทนาระหว่างมิณกับปรเข้าพอดีเลยหลุดขำพรืดออกมา ท่าทางหัวเราะร่วนของรุ่นพี่ทำให้ ‘น่าน’ ที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ่งขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเข้าไปใหญ่ พี่เอกจึงหันไปตอบกลับเจ้าของคำถามด้วยน้ำเสียงและแววตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจสุดขีด “ก็พี่นึกถึงการแข่งสนามแรกของไอ้มิณมันน่ะสิ” มิณได้ยินประโยคอวยไส้แตกนั้นเต็มสองหู เลยหันขวับมาสวนกลับหน้านิ่งทันควัน “มัดมือชกสิไม่ว่า พี่เอก” ย้อนกลับมาเมื่อ 1 ปีที่แล้วที่ วันที่มิณเข้าทีมในวันเสาร์ที่พี่เอกนัดมิณมาดูการแข่งขัน บรรยากาศในสนามช่วงบ่ายเวลาบ่ายสองโมงตรงกำลังคึกคักได้ที่ ทันทีที่กลุ่มของมิณเดินเข้ามาถึงบริเวณพิทบ็อกซ์ (Pit Box) ของทีมพี่เอก ปรก็รีบส่งเสียงตะโกนทักรุ่นพี่นำร่องมาก่อนทันที “พี่เอก! ไอ้มิณมาแล้วพี่” ปรว่าพลางพยักพะเยิดหน้าให้สัญญาณ ทันทีที่พี่เอกหันมาเห็นเป้าหมาย ชายหนุ่มก็ถลาเข้าไปหาพร้อมลากเสียงยาวด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนขั้นสุด “มิณณณณณ... ช่วยพี่ด้วย ต

เสียงสปีกเกอร์รอบสนามแข่งดังก้องกังวาน สลับกับเสียงโห่ร้องต้อนรับจากผู้ชมหลายคนที่นั่งเบียดเสียดกันอยู่บนอัฒจันทร์จนแทบไม่มีที่ว่าง ผู้บรรยาย : “สวัสดีครับทุกท่าน! ขอต้อนรับเข้าสู่เรซการแข่งขันที่ร้อนแรงที่สุดแห่งปี! วันนี้คือวันที่ทุกคนรอคอย... บนกริดสตาร์ทขณะนี้ รถแข่งระดับเวิลด์คลาสแต่ละคันกำลังเตรียมพร้อม เสียงเครื่องยนต์คำรามสั่นประสาทราวกับจะประกาศว่านี่คือสมรภูมิแห่งความเร็ว! อีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า... เราจะได้รู้กันว่าใครจะได้ครองบัลลังก์เจ้าแห่งแทร็กในวันนี้! ท่านผู้ชมบนอัฒจันทร์พร้อมกันหรือยังครับ!!!” เฮ้!!!!!!!!!!! เสียงเชียร์ของแฟนความเร็วดังระเบิดลั่นจนแผ่นดินแทบสะเทือน ในขณะที่ผู้บรรยยากายายการแข่งกำลังพูดแนะนำนักเเข่งในวันนี้ มิณที่อยู่ในห้องเปลี่ยนชุดก็ได้ยินเสียงของผู้ที่มาชมการแข่งวันนี้ ไม่คิดว่าจะมีคนมาเยอะขนาดนี้! หลังจากที่มิณเองเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ก็เดิมออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด แล้วยังคงมองหาเพื่อนตัวดีอย่างปร และในเวลาเดียวทีมงานของพี่เอกก็กรูเข้ามาเตรียมตัวให้มิณ ผู้บรรยาย : “และแล้ว... ก็ถึงเวลาสำคัญครับ! การแนะนำไลน์อัปเหล่านักขับที่จะมาดวลความเร็ว