All Chapters of ระยะที่พอดี "The Right Distance": Chapter 1 - Chapter 10

ณ สนามเเข่งรถ ที่บ้านไอ้ปรเป็นเจ้าของอยู่   เวลาช่วงเย็น ที่แสงอาทิตย์ สาดส่องมาเป็นแสงสีส้มทอง พร้อมกับรอบสนามรถแข่งที่หุ้มไปด้วยต้นหญ้าเล็กๆ มีรถหมายเลข 97 ที่กำลังขับอยู่บนสนามด้วยความเร็วและเข้าเส้นชัยด้วยความเร็วที่ทำลายสถิติเดิมที่เจ้าตัวเคยทำไว้ และก็กำลังขับเข้าจอดข้างสนาม “เอ็ม วันนี้แกทุบสถิติเดิมของตัวเองยับเลยว่ะ” พี่เอก ชายวัยสามสิบกว่าๆ ผู้เป็นหัวหน้าทีมดูแลรถคู่ใจของเอ็มเดินเข้ามาทักพร้อมรอยยิ้มภูมิใจ “โคตรเจ๋งเลยพี่!” น่าน เด็กฝึกงานใหม่ที่เพิ่งอยู่ได้แค่หกเดือนโพล่งขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ แววตานับถือระคนทึ่ง “ผมคลุกคลีกับวงการนี้มาตั้งนาน เพิ่งเคยเห็นคนที่ขับได้โหดขนาดพี่นี่แหละ” มิณได้ให้กำลังใจและตอบกลับน่านไป “มั่นใจหน่อย แกก็ทำได้น่านนะ” จังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่งก็เดินนวยนาดเข้ามาสบทบ พร้อมกับลากเสียงยาวอย่างนึกหมั่นไส้เพื่อนสนิท “แหมมมมม...” เขาคือ ‘ปร—ปรมินทร์ สิถิยสวัสดิ์’ ทายาทเจ้าของสนามแข่งรถแห่งนี้ และยังเป็นเพื่อนสนิทคนสำคัญของมิณ หรือที่คนในวงการความเร็วรู้จักกันในชื่อเอ็มนั่นเอง “อะไรของมึง” มิณตวัดสายตากลับไปสวนทันควัน น

ภายในห้องรับรองระดับวีไอพีที่มีโต๊ะสนุกเกอร์ตั้งอยู่กลางห้อง ทันทีที่มาถึง รามและจูโน่ก็รีบวิ่งถลาเข้าไปเปิดเกมดวลคิวกันทันทีอย่างนึกสนุก โดยมีมิณเดินตามเข้าไปร่วมแจมด้วย ส่วนปรแยกตัวไปทิ้งตัวนั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟารับรองใกล้ๆ จังหวะที่กำลังเล็งลูก รามก็เงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถามมิณ “ไม่ลองดูสักหน่อยเหรอ... มิณ” “ราม แกก็รู้ข้อจำกัดเราดี” มิณตอบพลางถอนหายใจยาวด้วยความปลงตก “คราวก่อนก็ทีหนึ่งแล้ว เรื่องฝั่งบ้านเราน่ะ... ถ้าขืนยังมีเรื่องแข่งรถนี่โผล่ไปให้ท่านเห็นอีกนะ บอกเลยว่าโดนสวดยาวแน่” พูดไปเจ้าตัวก็ทำท่ากุมขมับล่วงหน้าเมื่อนึกถึงความวุ่นวายที่จะตามมา รามยังคงรุกคุมเกมต่อพลางหยอดคำถามเล็งเห็นใจเพื่อน “แล้วลึกๆ มิณสนใจไหมล่ะ พวกเราพอดูออกนะว่ามิณชอบเรื่องพวกนี้จะตาย” “แต่เรื่องที่บ้านไอ้มิณมันก็เรื่องจริงนะมึง” ปรที่นั่งฟังอยู่บนโซฟาเอ่ยขัดขึ้นมา ชายหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วยกับมิณเต็มประตูเพราะตัวเขาเองก็เคยพลอยโดนหางเลขจากความเฮี้ยบของฝั่งย่ายัยเพื่อนสนิทคนนี้มาก่อนแล้วเหมือนกัน “เอางี้มะ มึงก็เข้าทีมแข่งไปเลย แล้วค่อยบอกพวกย่ามึงทีหลัง” จูโน่พูดเเทรก “มันก็น่าสนใจจร

เสียงสปีกเกอร์รอบสนามแข่งดังก้องกังวาน สลับกับเสียงโห่ร้องต้อนรับจากผู้ชมหลายคนที่นั่งเบียดเสียดกันอยู่บนอัฒจันทร์จนแทบไม่มีที่ว่าง ผู้บรรยาย : “สวัสดีครับทุกท่าน! ขอต้อนรับเข้าสู่เรซการแข่งขันที่ร้อนแรงที่สุดแห่งปี! วันนี้คือวันที่ทุกคนรอคอย... บนกริดสตาร์ทขณะนี้ รถแข่งระดับเวิลด์คลาสแต่ละคันกำลังเตรียมพร้อม เสียงเครื่องยนต์คำรามสั่นประสาทราวกับจะประกาศว่านี่คือสมรภูมิแห่งความเร็ว! อีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า... เราจะได้รู้กันว่าใครจะได้ครองบัลลังก์เจ้าแห่งแทร็กในวันนี้! ท่านผู้ชมบนอัฒจันทร์พร้อมกันหรือยังครับ!!!” เฮ้!!!!!!!!!!! เสียงเชียร์ของแฟนความเร็วดังระเบิดลั่นจนแผ่นดินแทบสะเทือน ในขณะที่ผู้บรรยยากายายการแข่งกำลังพูดแนะนำนักเเข่งในวันนี้ มิณที่อยู่ในห้องเปลี่ยนชุดก็ได้ยินเสียงของผู้ที่มาชมการแข่งวันนี้ ไม่คิดว่าจะมีคนมาเยอะขนาดนี้! หลังจากที่มิณเองเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ก็เดิมออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด แล้วยังคงมองหาเพื่อนตัวดีอย่างปร และในเวลาเดียวทีมงานของพี่เอกก็กรูเข้ามาเตรียมตัวให้มิณ ผู้บรรยาย : “และแล้ว... ก็ถึงเวลาสำคัญครับ! การแนะนำไลน์อัปเหล่านักขับที่จะมาดวลความเร็วก

ตัดภาพมาที่เหตุการณ์ตรงหน้าปร... “ไอ้สัสปร!” เสียงเขียวของมิณดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่ก้าวประชิดตัว ปรที่กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดแกล้งทำใจดีสู้เสือร้องทัก “อ้าวเฮ้ย... คุณหายไปไหนมาอะ” “คิดว่าไงล่ะ” มิณตอบเสียงเย็นเยียบ พร้อมกับยื่นหมวกกันน็อกในมือไปจ่อค้ำไว้ที่ใต้คางของปรจนเจ้าตัวต้องขยับหดคอหนี ขณะเดียวกันนั้นเอง สามนักขับมือเก๋าอย่างก้อง เจย์ และเรย์ ก็พากันเดินดุ่มๆ เข้ามาที่พิทบ็อกซ์เพราะอยากเห็นหน้าค่าตาชัดๆ ว่านักขับลึกลับคนใหม่นี้เป็นใครมาจากไหน และทำไมเรซไดเรกเตอร์ถึงได้ยอมเล่นใหญ่ประกาศปิดปากสื่อขนาดนี้ ทว่าภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏสู่สายตาทำเอาพวกเขาสามคนถึงกับยืนเอ๋อ... มันคือภาพผู้ชายร่างใหญ่สองคน (รามกับจูโน่) กำลังช่วยกันจับล็อกตัวผู้ชายอีกคนซึ่งเป็นถึงลูกชายเจ้าของสนามแห่งนี้เอาไว้แน่น โดยมีเด็กสาวในชุดแข่งเต็มยศยืนถือหมวกกันน็อกง้างขึ้นฟ้า พร้อมที่จะฟาดลงมาบนหัวคนถูกล็อกตัวได้ทุกลมหายใจ! “เฮ้ย! เอ็ม! ใจเย็นก่อนนนน!” ทั้งสามคน (ก้อง เจย์ เรย์) ร้องอุทานห้ามทัพขึ้นมาพร้อมกันพลางพยายามจะเข้ามาขวาง ทว่าดวงตาคมกริบตวัดหันมาสวนกลับทันควัน “ไม่ต้องมายุ่ง!” ป

หลังจากที่พวกสื่อมวลชนยอมสลายตัวเดินจากไป ในพิทบ็อกซ์ก็เหลือเพียงราม จูโน่ เอ็ม ปร พี่เอก ทีมงานช่าง และสามเต็งหนึ่งอย่างก้อง เจย์ และเรย์ พี่เอกที่เพิ่งได้สติรีบเดินเข้ามาถามไถ่ “เรื่องมันยังไงกันแน่วะเนี่ย ถึงขั้นต้องลงไม้ลงมือฟาดกบาลกันเลยเหรอ?” รามเป็นคนแรกที่ตอบกลับ “ก็...ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกครับพี่เอก แต่ว่า...” “คนเริ่มแผนการชั่วร้ายทั้งหมดคือไอ้คุณปรครับ!” จูโน่รีบพูดสวนเสริมทัพทันควัน ปรรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวันหน้าตื่น “กูเปล่านะเว้ย!” “มึงไม่ได้เริ่ม แล้วหมาตัวไหนมันเริ่มฮะ” เอ็มกดเสียงต่ำ ปรพยายามทำหน้าเลิ่กลั่กบ่ายเบี่ยงสายตาเลี่ยงที่จะตอบว่าใครคือคนคิดแผนการที่แท้จริง เอ็มเห็นท่าทางพิรุธเลยตวัดสายตาไปหาคนต่อไป “...พี่เอกเหรอ?” ทันทีที่เจ้าของชื่อได้ยิน พี่เอกก็รีบโบกมือปฏิเสธหน้าซีดเผือดเพราะกลัวจะโดนสอยด้วยหมวกกันน็อกเหมือนภาพติดตาเมื่อครู่ “พี่เปล่าๆๆ!” เอ็มถอนหายใจยาวพลางกอดอก “การที่ใช้แผนมัดมือชกแบบนี้ แทนที่จะมาคุยกันดีๆ แต่กลับมายัดเยียดสัญญาบ้าๆ นี่ให้... คิดว่าคนที่ถูกยัดเยียดเขาจะดีใจกับสิ่งที่พวกคุณทำงั้นเหรอ” “แต่... มึงก็ดูแฮปปี้สะใ