All Chapters of you,Me&Him: Chapter 11 - Chapter 20

บรรยากาศยามเช้าบริเวณลานกว้างหน้าอาคารเรียน คณะวิศวกรรมศาสตร์ คึกคักไปด้วยเหล่านักศึกษาที่กำลังเดินขวักไขว่ แต่ในเช้าวันนี้ บรรยากาศรอบม้านั่งหินอ่อนตัวประจำกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ​สายตานับสบคู่จากผู้คนรอบข้าง ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมรุ่น หรือรุ่นน้องเฟรชชี่ ต่างพากันแอบหันมองและกระซิบกระซาบกันด้วยความสนใจ เมื่อภาพตรงหน้าคือการรวมตัวของสามคนที่โดดเด่นที่สุดในคณะ ​'ลลิน' นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างสองหนุ่มฮอต รอยยิ้มหวานสดใสแต้มบนใบหน้าเนียน แม้สองแก้มจะขึ้นสีชมพูระเรื่อด้วยความประหม่าจากสายตาของผู้คนรอบข้างก็ตาม ​ทางฝั่งขวา 'เรย์' หนุ่มผมแดงเพลิงนั่งเอนหลังโอบไหล่บางของลลินไว้ด้วยท่าทีสบายๆ สายตาคมกริบคอยตวัดมองคนที่แอบมองมาอย่างมีรังสีข่มขวัญเบาๆ เรย์อาจไม่ได้มีความปรารถนาทางกายกับผู้หญิง และการแสดงออกของเขาที่มีต่อลลินคือความรัก ความเอ็นดู การปกป้อง และการสัมผัสด้วยความนุ่มนวลอย่างจริงใจ เขายื่นมือไปยีหัวลลินเบาๆ พลางส่งรอยยิ้มละมุนที่ทำเอาสาวๆ แถวนั้นแทบกรี๊ด ​ขณะที่ทางฝั่งซ้าย 'ไนท์' หนุ่มสายแบดเจ้าของรอยสักเสน่ห์ กำลังนั่งไขว่ห้างสวมแว่นกันแ

ขบวนรถบัสของคณะวิศวกรรมศาสตร์เคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้ามืด มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านในหุบเขาไกลเอบอนทางภาคเหนือ เสียงพูดคุยและเสียงเพลงเฮฮาดังอบอวลตลอดการเดินทาง แต่บรรยากาศที่เบาะหลังสุดของรถบัสกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นอันชวนให้คนที่แอบมองต้องใจสั่น ​'ลลิน' นั่งอยู่ตรงกลางในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์คล่องตัว เธอนอนหลับปะแล่มๆ ด้วยความอ่อนเพลียจากการตื่นเช้า หัวเล็กๆ เอียงซบลงกับไหล่กว้างของ 'เรย์' หนุ่มผมแดงที่นั่งข้างซ้าย เรย์ยกมือขึ้นปรับองศาหัวของเด็กสาวให้อย่างนุ่มนวล รอยยิ้มละมุนละไมจุดขึ้นบนใบหน้าคมเข้ม เรย์เอื้อมมือไปดึงผ้าห่มผืนเล็กขึ้นมาคลุมไหล่ให้ลลินอย่างใส่ใจ ความรักและความเอ็นดูที่เขามีให้เด็กสาวบริสุทธิ์และลึกซึ้ง ไร้ซึ่งความต้องการทางเรือนร่างแบบชายหญิง แต่เต็มเปี่ยมด้วยสายใยแห่งความปกป้อง ​ขณะเดียวกัน ทางเบาะฝั่งขวา 'ไนท์' เจ้าของเรือนผมยุ่งๆ และรอยสักตรงลำคอ กำลังนั่งสวมหูฟังนอนหลับตา แต่ทว่ามือหนาที่เต็มไปด้วยลายสักของไนท์กลับสอดประสานจับมือเล็กของลลินไว้แน่นบนตักไม่ยอมปล่อย นิ้วโป้งหนาคอยลูบหลังมือเนียนของเธอเบาๆ เป็นระยะในยามที่รถบัสตกหลุม—ส

​ขบวนรถบัสของคณะวิศวกรรมศาสตร์เดินทางกลับมาถึงลานจอดรถของมหาวิทยาลัยในช่วงค่ำ ความหนาวเย็นบนยอดเขาถูกแทนที่ด้วยความอุ่นอ้าวของเมืองหลวง แสงไฟจากตึกสูงและเสียงจราจรยามค่ำคืนย้ำเตือนว่าค่ายอาสาใต้แสงดาวได้สิ้นสุดลงแล้ว และพวกเขากำลังกลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริง ​'ลลิน' ยืนสะพายกระเป๋าเป้ใบโตอยู่ข้างรถบัส รอยยิ้มสดใสแต้มบนใบหน้าเนียน แม้จะอ่อนเพลียจากการเดินทางไกลตลอดทั้งวัน แต่ความสุขละมุนที่อบอวลอยู่ในหัวใจกลับทำให้เธอไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย ​"ง่วงหรือยังลลิน?" ​เสียงทุ้มหวานอันอบอุ่นของ 'เรย์' ดังขึ้น ชายหนุ่มผมแดงเพลิงเดินเข้ามาหยุดยืนข้างๆ ยื่นมือหนาไปช่วยยกกระเป๋าเดินทางเป้ของลลินขึ้นมาถือไว้เองด้วยความใส่ใจ เรย์ส่งรอยยิ้มละมุนละไมที่ทำให้หัวใจของลลินอบอุ่นเสมอ ความรักความเอ็นดูที่เขามีให้ลลินนั้นบริสุทธิ์และลึกซึ้ง ไร้ซึ่งความต้องการทางเรือนร่างแบบชายหญิง แต่เปี่ยมไปด้วยสายใยแห่งความปกป้องในฐานะ 'คนสำคัญ' ของชีวิต ​"นิดหน่อยค่ะพี่เรย์... แต่สนุกมากๆ เลยค่ะ" ลลินยิ้มหวานตอบ ซบหน้าลงกับไหล่กว้างของเรย์เบาๆ ด้วยความคุ้นเคย

เสียงเฮฮาและเสียงปรบมือของเหล่านักศึกษาดังกระหึ่มทั่วสนามกีฬามหาวิทยาลัย ยามที่สโมสรนักศึกษาขึ้นประกาศปิดงานกีฬาสีประจำปีอย่างเป็นทางการ ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยความราบรื่นไร้ข้อผิดพลาด ปิดฉากความเหน็ดเหนื่อยตลอดหลายสัปดาห์ลงด้วยความภาคภูมิใจ ​ยามค่ำคืน... ความวุ่นวายของมหาวิทยาลัยถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงความเงียบสงบอันเป็นส่วนตัวภายในห้องคอนโดหรูของเรย์ ​'ลลิน' นั่งอยู่บนโซฟานุ่มกลางห้องโถง ร่างบางสวมเสื้อยืดตัวใหญ่สบายๆ ของเรย์ นัยน์ตากลมโตฉายแววผ่อนคลายและเปี่ยมสุข หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาอันหนักหน่วงมาได้ เธอสบสายตามองสองหนุ่มฮอตที่กำลังเดินถือแก้วเครื่องดื่มออกมาจากครัว ​'เรย์' หนุ่มผมแดงเพลิงในชุดเสื้อเชิ้ตสบายๆ ปลดกระดุมบน เดินเข้ามาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ลลิน เรย์ยิ้มละมุนละไม เอื้อมมือหนาไปดึงร่างบางของเด็กสาวเข้ามาโอบกอดไว้ในอ้อมอกแกร่งอย่างนุ่มนวล รอยจุมพิตแผ่วเบาประทับลงบนขมับของลลินด้วยความรักและเอ็นดูอันบริสุทธิ์—ความผูกพันที่ไร้ซึ่งความปรารถนาทางกายแบบชายหญิง แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและสายใยแห่งการปกป้องที่มั่นคงที่สุด ​"เหนื่อย

​กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากวันแรกที่ 'ลลิน' ก้าวเข้ามาในคณะวิศวกรรมศาสตร์ในฐานะเฟรชชี่ตัวเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความสับสน บัดนี้เธอได้เติบโตขึ้นเป็นรุ่นพี่สโมสรนักศึกษาปีสองที่มีความมั่นใจและสดใส ขณะที่ 'เรย์' และ 'ไนท์' ก็เดินทางมาถึงชั้นปีสุดท้าย—ช่วงเวลาสำคัญของการทำปริญญานิพนธ์ (Senior Project) และการเตรียมตัวก้าวออกไปเผชิญโลกแห่งการทำงานจริง ​บรรยากาศในห้องคอนโดหรูช่วงค่ำคืนคึกคักไปด้วยเอกสารแบบแปลนและโน้ตบุ๊กสามเครื่องที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะทำงานตัวยาว ​ลลินนั่งหนุนตัก 'เรย์' หนุ่มผมแดงเพลิงที่กำลังนั่งตรวจทานแบบวิเคราะห์โครงสร้างบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ มือหนาอบอุ่นของเรย์คอยลูบเรือนผมนุ่มของเด็กสาวอย่างเบามือและอ่อนโยน ความรักและความเอ็นดูที่เรย์มีให้ลลินนั้นยึดมั่นบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งเรื่องเรือนร่างแบบชายหญิง แต่เป็นที่พึ่งพาและที่พักพิงทางใจอันอบอุ่นที่สุดสำหรับเธอเสมอมา ​"เหนื่อยไหมครับเรย์?" ลลินเอ่ยถามเสียงหวาน เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมเข้มของเรย์ ​"เหนื่อยนิดหน่อยครับ..." เรย์ก้มลงส่งรอยยิ้มละมุน ประทับจูบแผ่วเบาบนหน้าผา