Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องนอนคอนโดหรูยามเช้ายังคงส่งเสียงครางแผ่วเบา แสงแดดรำไรทอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาส่องกระทบแผ่นหลังนวลเนียนที่เต็มไปด้วยรอยสักลวดลายชดช้อย ชายหนุ่มร่างโปร่งสวมรอยสักตั้งแต่ลำคอเลื้อยลงมาถึงท่อนแขนยันตัวขึ้นด้วยสองมือที่สั่นเทา สองแขนเรียวยาวค้ำยันไว้กับหัวเตียงไม้อัดแน่นหนาตามแรงโยกกระทืบจากร่างสูงใหญ่ด้านหลัง ​"อื้อ...!" ​เสียงครางเครือหลุดออกจากลำคอของ 'ไนท์' ความเสียวซ่านพุ่งม้วนแล่นปราดเข้าสู่ตรงกลางระหว่างขา ร่างกายของเขาร้อนผ่าวจนแทบจะยันขาไว้ไม่อยู่ แรงกระแทกหนักหน่วงทลายความอดทนของเขาจนหมดสิ้น แต่คนข้างหลังกลับไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ คนคนนั้นคือ 'เรย์' หนุ่มวิศวะเรือนผมสีแดงเพลิง ใบหน้าของมันยามปกติดูนุ่มนิ่ม น่ารัก และหล่อเกาหลีจนสาวๆ ทั้งมหาวิทยาลัยต่างเหลียวมอง แต่ใครเล่าจะไปคิดว่าเนื้อแท้ของไอ้เรย์มันคือเกย์ลุกที่ร้อนแรงและโคตรดิบ ส่วนตัวเขานั้นเป็นพวกประเภทชายก็ได้หญิงก็ดี บุคลิกสายแบดสักลายเกือบทั้งตัว แต่สุดท้ายก็ต้องยอมนอนอยู่ใต้ร่างมันอยู่ดี ​"เวรเอ้ย..." ไนท์กัดฟันข่มอารมณ์ความสยิวที่จุกแน่นอยู่ตรงช่องทางหลัง ​"เรย์... ซี้ด...

แสงแดดอ่อนยามบ่ายส่องทอดผ่านยอดไม้ใหญ่บริเวณลานกิจกรรมกลาง คณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงดนตรีจากลำโพงและเสียงตะโกนเชียร์กิจกรรมรับน้องปีหนึ่งดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและชีวิตชีวาของเหล่าเฟรชชี่หน้าใหม่ที่กำลังวิ่งวุ่นทำกิจกรรมตามฐานต่างๆ ​ตรงม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ที่ไม่ไกลจากลานกิจกรรมนัก 'เรย์' หนุ่มวิศวะเรือนผมสีแดงเพลิงที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดในคณะ นั่งเอนหลังพิงตึกพลางหมุนขวดน้ำในมือเล่น นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววเบื่อหน่ายเล็กน้อย แม้ว่ารอบตัวจะมีสายตาของสาวๆ รุ่นน้องและเพื่อนร่วมคณะแอบมองและส่งยิ้มให้ไม่ขาดสาย แต่เขากลับไม่ได้ให้ความสนใจกับใครเป็นพิเศษ ​ถัดไปข้างๆ กัน 'ไนท์' ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของรอยสักลายตั้งแต่ลำคอลามลงไปถึงท่อนแขน กำลังนั่งไขว่ห้างสวมแว่นกันแดดสีเข้ม นัยน์ตาภายใต้เลนส์สีชาทอดมองไปรอบๆ ลานกิจกรรมอย่างผ่อนคลาย เรือนร่างแผ่ออร่าความอันตรายและฮอตระเบิดตามสไตล์สายแบดที่ใครเห็นก็ต้องเหลียวมอง ​"น่าเบื่อว่ะ..." เรย์เปรยขึ้นมาเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำติดกวนนิดๆ ​"เบื่อเหรอวะ? กูเห็นสาวๆ มองมึงจนตาจะหลุดแล้วนั่นน่ะ" ไนท์ใช้นิ้วชี้ลดแว่นกันแดดลงมา

​บรรยากาศยามบ่ายที่ร้านกาแฟเล็กๆ หลังมหาวิทยาลัย แสงแดดอุ่นรอดผ่านผ้าม่านโปร่งกระทบโต๊ะไม้ริมกระจก ลลินนั่งกุมแก้วชาไทยเย็นไว้ในมือ สองแก้มเนียนขึ้นสีชมพูระเรื่อด้วยความประหม่า ขณะที่กลุ่มเพื่อนสาวสนิทร่วมคณะนั่งล้อมโต๊ะ จ้องมองเธอด้วยสายตาพราวระยับและรอยยิ้มแซว ​"จริงเหรอลลิน? แกแน่ใจแล้วใช่ไหมเนี่ย!" เพื่อนสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "พี่เรย์ ผมแดงสุดฮอตคนนั้นน่ะนะ?" ​ลลินพยักหน้ารับเบาๆ นัยน์ตากลมโตฉายแววซื่อตรงและมั่นคงอย่างไม่มีปิดบัง เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยความรู้สึกในใจออกมาให้เพื่อนฟัง ​"อื้อ... ฉันชอบพี่เรย์จริงๆ" ลลินพูดพลางยิ้มหวาน แก้มแดงแจ๋ "ตอนแรกฉันก็คิดว่าพี่เรย์อาจจะแค่เข้าถึงยาก แต่พอได้รู้จัก ได้เห็นเวลาพี่เรย์ตั้งใจทำงาน หรือเวลาพี่เรย์ยิ้มให้... ฉันรู้เลยว่าพี่เรย์เป็นคนอบอุ่นมาก ฉันอยากดูแลพี่เขา อยากเป็นคนที่ได้อยู่ข้างๆ พี่เรย์จริงๆ นะ" ​เพื่อนๆ ในโต๊ะต่างส่งเสียงหวีดกริ๊ดเบาๆ ด้วยความฟิน ความน่ารักและบริสุทธิ์ของลลินทำให้ทุกคนพร้อมใจกันเชียร์ แต่ทว่า ลึกลงไปในอกของลลิน เธอกลับแอบซ่อนความรู้สึกสับสนเล็กๆ เอาไว้... ภาพใบหน้าขอ

หลังจากวันกิจกรรมรับน้องผ่านพ้นไป ความสัมพันธ์ระหว่าง 'ลลิน' กับกลุ่มรุ่นพี่วิศวะอย่าง 'เรย์' และ 'ไนท์' ก็เริ่มสนิทสนมกันรวดเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลลินอาศัยความร่าเริง สดใส และความจริงใจ เข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันของเรย์มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการตื่นเช้ามาทำแซนด์วิชมาส่งให้ที่คณะ ช่วยถือเอกสารงาน หรือการอาสามานั่งเฝ้าเรย์สเกตช์แบบงานที่ลานเกียร์ยามเย็น ​"พี่เรย์คะ... ลลินซื้อชานมไข่มุกหวานน้อยร้านโปรดพี่มาฝากค่ะ!" ​เสียงสดใสใสแจ๋วของลลินดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่วิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ ลลินวางแก้วชานมลงตรงหน้าเรย์ด้วยรอยยิ้มหวานจนตาปิด แก้มเนียนขึ้นสีชมพูอ่อนๆ ด้วยความเหน็ดเหนื่อยทว่าเต็มไปด้วยความสุข ​เรย์ละสายตาจากแบบร่างในมือ เงยหน้ามองรุ่นน้องสาวตรงหน้า รอยยิ้มละมุนละไมจุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มผมแดง เขาเอื้อมมือไปรับแก้วชานมมาถือไว้ พลางใช้มืออีกข้างดึงทิชชู่มายื่นให้เธอ ​"ขอบใจนะลลิน... วิ่งมาเหนื่อยๆ นั่งพักก่อนสิ" เรย์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มอ่อนโยน ​"ขอบคุณค่ะพี่เรย์!" ลลินทอดตัวลงนิ่งข้างๆ เรย์ด้วยความประหม่า หัวใจของเธอเต้นระสับตึกตักทุกครั

ความว้าวุ่นและอึดอัดที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายวัน ผลักดันให้ 'ลลิน' ตัดสินใจบางอย่างได้ในที่สุด เด็กสาวนั่งมองข้อความในโทรศัพท์มือถือที่ส่งหา 'เรย์' และ 'ไนท์' ขอเจอพวกเขาทั้งสองคนเป็นครั้งสุดท้ายที่สวนสาธารณะเงียบๆ ข้างมหาวิทยาลัยยามเย็น ​แสงแดดสีส้มทอดยาวผ่านทิวไม้ ลมพัดเอื่อยๆ หอบเอาความเย็นยามอาทิตย์อัสดงเข้ามา ลลินยืนกุมมือตัวเองแน่น หัวใจเต้นระสับด้วยความตื่นเต้นและปวดร้าว เธอรักและชอบพวกเขาทั้งสองคนมาก... แต่ความสัมพันธ์สามเส้าแบบนี้ รวมถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น มันคือสิ่งที่เด็กสาวอย่างเธอไม่รู้ว่าจะแบกรับมันไว้ได้อย่างไร ลลินไม่อยากเป็นชนวนเหตุที่ทำให้เพื่อนสนิทอย่างเรย์และไนท์ต้องแตกหักกัน ​เสียงก้าวเท้าหนาหนักสองคู่ดังขึ้นจากด้านหลัง ลลินหันกลับไปมอง ร่างสูงของเรย์ในชุดนักศึกษาสภาพยับเล็กน้อยเรือนผมสีแดงเพลิงโดดเด่น เดินคู่มากับไนท์ในชุดเสื้อช็อปปลดกระดุมลุคอันตราย ชายหนุ่มทั้งสองคนหยุดยืนตรงหน้าเธอ ใบหน้าคมเข้มของพวกเขาทั้งคู่ฉายแววตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ​"ลลิน... เรียกพี่กับไอ้ไนท์มา มีอะไรหรือเปล่าครับ?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ทว่าสายตากลับฉายแววหน่วงหนัก