เข้าสู่ระบบวันพิธีพระราชทานปริญญาบัตร คณะวิศวกรรมศาสตร์...
บรรยากาศทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยสองปีต่อมา... จากน้ำพักน้ำแรงและการทำงานหนักของเรย์และไนท์ ชายหนุ่มทั้งสองคนได้ร่วมกันซื้อ 'บ้านเดี่ยวสไตล์โมเดิร์น' หลังใหญ่พร้อมสวนร่มรื่น เพื่อเป็น 'บ้านจริง' ของพวกเขาทั้งสามคน ลลินที่เรียนจบปริญญาตรีเรียบร้อยแล้ว ยืนมองบ้านหลังใหญ่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข สองข้างกายของเธอมีเรย์และไนท์ยืนโอบไหล่และโอบเอวเธอไว้ "ชอบบ้านใหม่ของเราไหมครับลลิน?" เรย์ถามด้วยรอยยิ้มอบอุ่น นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มสบมองเด็กสาวด้วยความรักสุดหัวใจ "ชอบมากๆ เลยค่ะพี่เรย์..." ลลินยิ้มหวาน "มีสวนกว้างๆ ไว้จัดปาร์ตี้ มีห้องทำงานของพวกพี่ แล้วก็มีห้องนอนกว้างๆ สำหรับพวกเราสามคนด้วย" "ใช่..." ไนท์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสายแบดฉายแววรักลึกซึ้ง "บ้านหลังนี้กูกับไอ้เรย์สร้างขึ้นมาเพื่อลลินนะ ต่อไปนี้เราไม่ต้องเกรงใจใคร ไม่ต้องกลัวสายตาใครอีกแล้ว บ้านหลังนี้คือพื้นที่ของพวกเราสามคนอย่างสมบูรณ์แบบ" ทั้งสามคนเดินก้าวเข้าไปในบ้านหลังใหม่ กลิ่นหอมของไม้และธรรมชาติอบอวลไปทั่ว เรย์ดึงร่างบางของลลินเข้ามาประทับจูบแผ่วเบาบนหน้าผากเนียนด้วยความรักซาบซึ้ง ไนท์ประทับจูบหนักแน่นล
เพื่อเฉลิมฉลองการผ่านพ้นบททดสอบและพักผ่อนจากการทำงาน เรย์และไนท์พาลลินเดินทางไปเที่ยวพูลวิลล่าหรูติดชายหาดที่พัทยา บรรยากาศยามค่ำคืน เสียงคลื่นทะเลกระทบฝั่งดังเอื่อยๆ แสงจันทร์ส่องสว่างกระทบผิวน้ำในสระว่ายน้ำส่วนตัวของวิลล่า ลลินในชุดชุดเดรสสายเดี่ยวพริ้วไหว นั่งแกว่งเท้าเล่นน้ำอยู่ขอบสระ ความอบอุ่นจากด้านหลังซ้อนทับเข้ามาทันที เมื่อเรย์หนุ่มผมแดงเพลิงที่เปลือยท่อนบนเผยกล้ามเนื้ออกแน่น สวมกอดเธอไว้จากด้านหลัง ประทับจูบซาบซึ้งบนขมับของเธออย่างอ่อนโยน "ชอบไหมครับลลิน?" เรย์ถามเสียงนุ่มละมุนข้างหูหวาน "ชอบมากเลยค่ะพี่เรย์ สวยและสงบมากๆ เลย" ลลินยิ้มหวาน ซบหน้าลงกับอกแกร่งของเรย์ ขณะเดียวกัน ไนท์ที่เพิ่งขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ หยดน้ำเกาะพราวบนเรือนร่างแกร่งและลายสักชดช้อย ก็เดินก้าวเข้ามาหา ทั้งสายตาและบรรยากาศเต็มไปด้วยเสน่หาอันฉ่าร้อน ไนท์อุ้มร่างบางของลลินขึ้นมาจากขอบสระ พาเดินลงไปในน้ำอุ่นของพูลวิลล่าทันที! "กรี๊ด!... พี่ไนท์ น้ำเปียกหมดแล้วนะคะ" ลลินส่งเสียงร้องตกใจ "เปียกก็ถอดออกสิครับ..." ไนท์กระซิบเสียงต่ำพ
แม้ความสัมพันธ์ของทั้งสามคนจะยอมรับกันในกลุ่มเพื่อน แต่ 'ครอบครัว' ก็คือบททดสอบสำคัญอีกขั้น วันนี้ครอบครัวของเรย์และครอบครัวของไนท์ได้นัดทานอาหารเย็นร่วมกันที่ร้านอาหารหรู และทั้งสองหนุ่มตกลงว่าจะพาลลินไปเปิดตัวในฐานะ 'คนสำคัญที่สุดในชีวิต' ของพวกเขาทั้งสองคน บรรยากาศในห้องอาหารส่วนตัวเต็มไปด้วยความกดดันเล็กน้อย ลลินนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างเรย์และไนท์ มือบางของเธอกำเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะด้วยความประหม่า คุณพ่อและคุณแม่ของเรย์ซึ่งเป็นผู้ใหญ่ใจดี มองดูลลินด้วยสายตาอบอุ่น ขณะที่พ่อของไนท์ซึ่งเป็นอดีตนายตำรวจใหญ่จ้องมองลลินและสองหนุ่มด้วยสายตาเรียบนิ่ง "เรย์... ไนท์..." พ่อของไนท์เอ่ยเสียงทุ้มทรงอำนาจ "พวกแกสองคนตกลงกันแล้วจริงๆ ใช่ไหม? เรื่องแม่หนูลลิน... แล้วเรื่องความสัมพันธ์ของพวกแกสองคนด้วย" เรย์สบตาผู้ใหญ่อย่างมั่นคง ยื่นมือหนาไปจับมือเล็กของลลินขึ้นมาบนโต๊ะ "ครับคุณน้า... พวกเราสามคนรักกัน และวางแผนจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันตลอดไปครับ สำหรับผม ลลินคือคนสำคัญที่ผมอยากดูแลด้วยชีวิต" ไนท์ขยับตัวเข้ามา กุมมือลลินไว้อีกข้าง นัยน์ตาสายแบดดุ
การก้าวเข้าสู่วัยทำงานอย่างเต็มตัวนำพาความเปลี่ยนแปลงมากมายมาสู่ชีวิตของ 'เรย์' และ 'ไนท์' เรย์เริ่มเข้าทำงานเป็นวิศวกรออกแบบโครงสร้างในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชั้นนำ ขณะที่ไนท์ก้าวขึ้นเป็นวิศวกรคุมไซต์งานก่อสร้างใหญ่ควบคู่ไปกับการเปิดสตูดิโอสักของตัวเองตามความฝัน ส่วน 'ลลิน' ในวัยเรียนชั้นปีที่สาม ก็คอยทำหน้าที่เป็น 'หัวใจของบ้าน' คอยดูแลเรื่องเล็กๆ น้อยๆ และเติมพลังกายพลังใจให้ชายหนุ่มทั้งสองคนเสมอ ยามค่ำคืนในห้องคอนโดหรู... ลลินนั่งรอสองหนุ่มอยู่ที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีอาหารร้อนๆ ที่เธอตั้งใจทำไว้รอทั้งคู่กลับมาจากทำงาน เสียงรหัสประตูดิจิทัลดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของเรย์และไนท์ที่เดินก้าวเข้ามาในห้องด้วยความอ่อนล้าจากการทำงานมาตลอดทั้งวัน "กลับมาแล้วเหรอคะพี่เรย์ พี่ไนท์!" ลลินยิ้มสดใส รีบวิ่งเข้าไปรับเสื้อสูทของเรย์และกระเป๋าของไนท์ด้วยความใส่ใจ เรย์ยิ้มละมุน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววรักอบอุ่น เรย์ดึงร่างบางของลลินเข้ามาประทับจูบแผ่วเบาบนหน้าผากเนียน ซึมซับกลิ่นหอมประจำตัวของเด็กสาวเพื่อชาร์จพลัง "คิดถึงจังเลยครับลลิน... วันนี้เหนื่อยมาก
วันพิธีพระราชทานปริญญาบัตร คณะวิศวกรรมศาสตร์... บรรยากาศทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และซุ้มดอกไม้ฉลองความสำเร็จ เหล่านักศึกษาและครอบครัวมาร่วมยินดีกันอย่างคึกคัก และจุดที่โดดเด่นและเป็นที่สนใจที่สุดของงาน คงหนีไม่พ้นซุ้มดอกไม้สโมสรนักศึกษา ที่ซึ่งสองบัณฑิตใหม่หนุ่มฮอตแห่งปี 'เรย์' ในชุดครุยวิศวะผมแดงเพลิงโดดเด่น และ 'ไนท์' ในชุดครุยลุคหล่อเท่เจ้าเสน่ห์ กำลังยืนโอบกอดรุ่นน้องสาวปีสอง 'ลลิน' ที่อยู่ในชุดนักศึกษาสวยงาม ถือช่อดอกไม้สถิตใจช่อโตยิ้มสดใสอยู่ตรงกลาง สายตาชื่นชม ยินดี และยอมรับจากเพื่อนๆ พี่น้อง และแม้แต่ 'สิงหา' ที่ยืนกอดอกยิ้มมุมปากอยู่นอกวง ต่างตอกย้ำว่า เรื่องราวความรักแบบ "เราสามคน" ของพวกเขา ไม่ใช่เรื่องผิดแปลกอีกต่อไป แต่เป็นภาพความรักอันงดงามและมั่นคงที่ทุกคนต่างยอมรับหัวใจของพวกเขา "ยินดีด้วยนะคะพี่เรย์! ยินดีด้วยนะคะพี่ไนท์!" ลลินยิ้มหวาน ยื่นช่อดอกไม้ให้ชายหนุ่มทั้งสองคนด้วยความภาคภูมิใจ เรย์รับช่อดอกไม้มาถือไว้ ก่อนจะดึงร่างบางของลลินเข้ามาประทับจูบแผ่วเบาบนหน้าผากเนียนต่อหน้าผู้คนมากมา
กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากวันแรกที่ 'ลลิน' ก้าวเข้ามาในคณะวิศวกรรมศาสตร์ในฐานะเฟรชชี่ตัวเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความสับสน บัดนี้เธอได้เติบโตขึ้นเป็นรุ่นพี่สโมสรนักศึกษาปีสองที่มีความมั่นใจและสดใส ขณะที่ 'เรย์' และ 'ไนท์' ก็เดินทางมาถึงชั้นปีสุดท้าย—ช่วงเวลาสำคัญของการทำปริญญานิพนธ์ (Senior Project) และการเตรียมตัวก้าวออกไปเผชิญโลกแห่งการทำงานจริง บรรยากาศในห้องคอนโดหรูช่วงค่ำคืนคึกคักไปด้วยเอกสารแบบแปลนและโน้ตบุ๊กสามเครื่องที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะทำงานตัวยาว ลลินนั่งหนุนตัก 'เรย์' หนุ่มผมแดงเพลิงที่กำลังนั่งตรวจทานแบบวิเคราะห์โครงสร้างบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ มือหนาอบอุ่นของเรย์คอยลูบเรือนผมนุ่มของเด็กสาวอย่างเบามือและอ่อนโยน ความรักและความเอ็นดูที่เรย์มีให้ลลินนั้นยึดมั่นบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งเรื่องเรือนร่างแบบชายหญิง แต่เป็นที่พึ่งพาและที่พักพิงทางใจอันอบอุ่นที่สุดสำหรับเธอเสมอมา "เหนื่อยไหมครับเรย์?" ลลินเอ่ยถามเสียงหวาน เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมเข้มของเรย์ "เหนื่อยนิดหน่อยครับ..." เรย์ก้มลงส่งรอยยิ้มละมุน ประทับจูบแผ่วเบาบนหน้าผา







