บททั้งหมดของ เมื่อฉันกลายมาเป็นนางร้ายที่คุณไม่รัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

#เช้าวันต่อมาเฟยหลง รู้สึกตัวตื่นและค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เพราะได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเขาส่งเสียงดังอยู่นาน ทำให้เขารีบเอื้อมมือหยิบตรงหัวเตียง มาดูก็พบว่าเป็นอี้หยางเขาจึงรีบกดรับสายในทันที“มีอะไร” เฟยหลง เอ่ยถามเสียงเข้มแฝงไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย ที่ถูกรบกวนเวลาพักผ่อนโดยที่เขาขยับนั่งลงบนเตียงด้วยสภาพงัวเงีย เพราะเขาเพิ่งได้นอนพักเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง“คุณเฟยหลงครับ วันนี้มีประชุมวางแผนงานประจำปีจะให้ผมแจ้งยกเลิกไหมครับ” อี้หยาง เอ่ยขึ้นอย่างรัวเร็วเมื่อสัมผัสถึงน้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดของผู้เป็นนายจากปลายสาย“ไม่ต้องยกเลิก แต่เปลี่ยนประชุมแบบออนไลน์แทน ขอเวลาฉันอีกหนึ่งชั่วโมง เตรียมทุกอย่างให้พร้อม”เฟยหลงพูดจบก็กดตัดสาย แล้วหันไปมองเด็กดื้อที่นอนหลับอยู่ข้างกายของเขาด้วยรอยยิ้มบางอย่างพึงพอใจ ที่เมื่อคืนเขาได้ครอบครองหลินหลิน เป็นเมียของเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว เขาโน้มตัวจูบลงเบาๆ ที่หน้าผากมน ก็ต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อสัมผัสถึงไอร้อนจากลมหายใจ ก่อนจะยกมืออังที่หน้าผากของหลินหลินก็รู้ได้ทันทีว่าภรรยาเขามีไข้เข้าให้แล้วเขาจึงขยับตัวลุกขึ้นและสวมใส่เสื้อคลุมเพื่อรีบไปอาบน้

ด้านเฟยหลงที่วันนี้กลับมาถึงบ้านเร็วเป็นพิเศษ ก็เริ่มสังเกตเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของคนภายในบ้านตัวเองที่ดูตกใจเมื่อเห็นเขาเป็นอย่างมาก เขาจึงอดที่จะเอ่ยถามขึ้นมาไม่ได้“พวกเธอเป็นอะไร ทำไมมองฉันแปลกๆ”“เปล่าค่ะ แค่ตกใจที่คุณเฟยหลง กลับบ้านมาเร็ว จนพวกเรายังไม่ได้เตรียมอาหารไว้ให้พร้อมเลยค่ะ” หัวหน้าแม่บ้านเอ่ยขึ้นตอบเพราะ พวกเธอเตรียมอาหารยังไม่เสร็จตามเวลาที่กำหนดจึงกลัวว่าจะถูกดุ“ฉันยังไม่หิวและหลินหลินไปไหน” เฟยหลงพูดตอบอย่างเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยถามหาเด็กดื้อของเขาในทันที“คือนายหญิง…” หัวหน้าแม่บ้านถึงกับอ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออกเพราะ โดนนายหญิงกำชับไว้ห้ามบอกคุณเฟยหลงว่าเธอไปไหน“ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้!” เฟยหลงพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม แล้วแววตาเต็มไปด้วยคำสั่งในทันที“นายหญิง กำลังเล่นน้ำอยู่ที่สระน้ำด้านหลังค่ะ”“อย่าให้ใครเข้าไปรบกวน ตรงนั้นเด็ดขาด” เฟยหลง พูดสั่งสาวใช้ในบ้านเสียงเข้มและเดินไปยังด้านหลังบริเวณสระน้ำ เพื่อไปหาเด็กดื้อของเขาอย่างรวดเร็ว เมื่อเดินมาถึงสระว่ายน้ำก่อนจะเห็นร่างเล็กของหลินหลิน กำลังดำผุดดำว่ายอยู่ในสระน้ำอย่างสนุกสนาน และเมื่อเขาเห็นมือเล็กๆวางแตะขอบสระ พร้อมกับโผล่หน

#เวลาต่อมา“ตกลงฉันขอซื้อคอนโดทั้งชั้นบนและชั้นล่างของคุณกู้เฉินเลยนะคะ”ฉันเอ่ยขึ้นหลังจากเดินดูห้องด้านบนที่สวยถูกใจฉันเป็นอย่างมาก “ตาถึงมากแก ฉันว่าที่นี่เหมาะสมควรค่าแก่การลงทุนมากที่สุด” หยางจือ พูดขึ้นอย่างเห็นด้วยกับการลงทุนซื้อคอนโดแห่งนี้ด้วยท่าทางดี๊ด๊า“ไว้ผมจะให้เลขาจัดการเรื่องสัญญาและเอกสารให้กับคุณหนูหลินหลินนะครับ” กู้เฉิน เอ่ยตอบอย่างสุภาพ พร้อมกับแอบยกยิ้มขึ้นมา เมื่อเขามองไปยังหยางจือที่แสดงท่าทางตื่นเต้นดีใจราวกับตัวเองเป็นคนซื้อเอง“ได้ค่ะ สามารถติดต่อผ่านทางคุณอาจง เลขาของคุณพ่อฉันได้เลย ฉันจะแจ้งข้อมูลเอาไว้ให้”ฉันพูดตอบพร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปส่งให้กับคุณอาจงเพื่อจัดการซื้อคอนโดนี้ให้กับฉันก่อนจะได้ยินเสียงของหยางจือเอ่ยแทรกดังขึ้นมาอีกครั้ง“ขอบคุณ คุณกู้เฉินมากนะคะที่ลงมาเป็นธุระขายคอนโดด้วยตัวเองแบบนี้ ยังไง ฉันกับหลินหลินก็ต้องขอตัวกลับก่อน” หยางจือที่เห็นทุกอย่างเรียบร้อย แล้วเอ่ยขอตัวกลับในทันที“เดี๋ยวสิครับ!! ถ้าผมอยากจะขอเลี้ยงอาหารพวกคุณทั้งสองคนจะได้ไหมครับ ถือว่าเป็นสวัสดิการสำหรับการซื้อคอนโดของผม”กู้เฉินรีบพูดแทรกขึ้นมาเพราะเขายังอยากอ

#หนึ่งอาทิตย์ต่อมา“สรุปคือแกต้องการให้ฉันบอกทุกคน ที่มาถามข้อมูลเรื่องวันนั้น ว่าแกมาปรึกษาเรื่องทำร้านขนมกับฉัน” ซูเซียว เพื่อนสนิทของเหมยลี่เอ่ยถามขึ้นด้วยความรู้สึกแปลกใจหลังจากที่เพื่อนของเธอโทรนัดออกมาทานข้าวกลางวันด้วยกันแค่เพียงสองคน“ก็ใช่นะสิ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า คุณพ่อเหมือนกำลังให้คนติดตามฉันอยู่ และฉันก็รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ” เหมยลี่ พูดตอบด้วยใบหน้าและท่าทางเต็มไปด้วยความกังวล ก่อนจะได้ยินซูเซียวถามเธอถึงเหตุการณ์วันนั้นด้วยความอยากรู้“แล้วจริงๆ เรื่องวันนั้นแก คงไม่ได้ตั้งใจทำให้หลินหลินตกลงไปในแม่น้ำใช่ไหมเหมยลี่”“ฉันดูเป็นคนใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ” เหมยลี่ พูดเลี่ยงที่จะไม่ตอบคำถาม และเอ่ยถามเพื่อนของเธอด้วยใบหน้าและท่าทางเต็มไปด้วยความตัดพ้อ“ก็ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย แค่ฉันเห็นว่า ช่วงนี้แกดูเปลี่ยนไปมากก็เท่านั้นเอง” ซูเซียว พูดตอบตามความรู้สึกของเธอแต่ก็คิดในใจว่าเหมยลี่คงจะมีเรื่องเครียดที่ไม่อาจบอกใครแม้แต่ตัวเธอก็ตาม“แกก็รู้ว่านังหลินหลิน มันแย่งผู้ชายของฉันไป ฉันก็แค่จะทวงคืนทุกอย่างที่เป็นของฉันคืนก็เท่านั้น”เหมยลี่พูดพร้อมกับแววตาและสีหน้าที่ดูเปลี่ยนไปเมื่

“หลินหลิน”หยางจือ เอ่ยเรียกเพื่อนรักของเธอที่กำลังยืนพูดคุยอยู่กับเหมยลี่ราวกับมีเรื่องทำให้เธอรีบก้าวเดินเข้ามาหาเพื่อนรักของเธออย่างรวดเร็ว“หยางจือ” ฉันหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นเพื่อนของฉัน กำลังเดินตรงเข้ามาหาฉันในทันที“แกมาถึงนานแล้วเหรอ แล้วมายืนทำอะไรตรงนี้คนเดียวที่รักสุดหล่อของแกอยู่ไหนอ่ะ” หยางจือเอ่ยขึ้นโดยที่เลือกเมินใส่เหมยลี่ที่กำลังส่งยิ้มให้กับเธออย่างเป็นมิตรจนต้องหุบยิ้มลงในทันที“ฉันหิว เลยแวะมาหาอะไรกิน ส่วนเฮียเฟยกำลังคุยเรื่องงานอยู่ด้านนู้นน่ะ” ฉันพูดต่อพร้อมกับชูจานที่มีขนมและอาหารจนเกือบล้นจาน ให้กับหยางจือดูด้วยรอยยิ้มเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะได้ยินเสียงของเหมยลี่เอ่ยทักทายเพื่อนรักของฉันดังขึ้นมา“สวัสดีหยางจือ ไม่เจอกันนานเลยนะ”เหมยลี่ ทำใจพูดทักทายเจ้าของงานด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะต้องหน้าเปลี่ยนสีขึ้นมาและหุบยิ้มลงเมื่อได้ยินประโยคของคนที่ทักทายเอ่ยตอบกลับมา“ไม่เจอก็ดีแล้วล่ะ เพราะว่าฉันกลัวจะมีเรื่องกับคนนิสัยไม่ดีที่ชอบขโมยหรือแย่งของคนอื่นแบบเธอ”“หยางจือ!!”“ทำไม ถ้าเธอไม่พอใจเจ้าของงานอย่างฉัน ก็เชิญออกไปได้เลย เพราะเท่าที่ฉันจำไ