All Chapters of The Billionaire Contract Wife: Chapter 31 - Chapter 40

CHAPTER 31 : ANG BABAENG NAGHIHINTAYAmara's POVHindi ko maalis ang tingin ko sa babaeng nasa harapan namin.Nakatayo siya sa kabilang bahagi ng lumang gate ng Villa Marisol, hawak ang isang maliit na kahon.Mukhang matanda na siya. May ilang puting hibla ng buhok, bahagyang nakayuko ang balikat, at halatang maraming taon na ang lumipas mula nang huli siyang makita ng ibang tao.Pero ang mga mata niya—Hindi ko maipaliwanag.Parang kilala niya ako.Hindi lang dahil alam niya ang pangalan ko.Parang may mas malalim na dahilan.“Amara…”Muli niyang binanggit ang pangalan ko.Napahawak ako sa pendant na suot ko.“Who are you?”Hindi siya sumagot.Sa halip, tumingin siya kay Adrian.“Hindi mo siya dapat dinala rito.”Nanigas ang katawan ko.Agad namang lumapit si Adrian sa akin.“She came here with me.”“Alam ko.”“Then tell us who you are.”Tahimik ang babae.Tinitigan niya kami nang ilang segundo bago siya lumapit sa gate.Dahan-dahan niyang binuksan iyon.“Pumasok kayo.”Nagkatinginan

CHAPTER 33 : ANG BAKAS NG BATANG LALAKIAmara's POVHindi ko maalis sa isip ko ang larawan.Dalawang bata.Isang babae na may maliit na marka sa mukha at suot ang pendant na matagal ko nang dala.At isang batang lalaki na nakatingin sa kanya na parang ayaw siyang mawala.“Huwag mo akong kalimutan.”Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga salitang iyon.Hindi ko alam kung panaginip ba iyon, alaala, o bahagi lamang ng mga bagay na nabasa at nakita ko nitong mga nakaraang araw.Pero isang bagay ang sigurado.May bahagi ng nakaraan ko na hindi ko maalala.At ngayon, unti-unti itong bumabalik.Nasa living room kami ni Adrian. Nasa coffee table ang notebook, cassette, mga lumang larawan, at ang classified file na nakuha niya mula sa Villareal records.Tahimik siyang nakaupo sa harap ko.Matagal niya akong tinitigan bago siya nagsalita.“Amara.”“Yes?”“May gusto akong itanong sa’yo.”Napatingin ako sa kanya.“About what?”“Yung batang lalaki.”Nanikip ang dibdib ko.“Anong tungkol sa ka

CHAPTER 35 : ANG DAHILAN KUNG BAKIT AKO NAGLAHOAmara's POVHindi ko maalis sa isip ko ang huling mensahe.IF YOU WANT TO FIND HIM, ASK WHY AMARA WAS THE ONE WHO HAD TO DISAPPEAR.Paulit-ulit kong binabasa iyon habang nasa sasakyan kami ni Adrian.Hindi ako makapagsalita.Hindi rin siya nagsasalita.Pareho kaming may iniisip.Pero mas mabigat ang tanong para sa akin.Bakit ako kailangang mawala?Buong buhay ko, alam kong si Amara Santos ako.I grew up believing that.Pero ngayon, parang may ibang version ng buhay ko na matagal nang nakatago.Isang buhay na hindi ko maalala.“Adrian.”“Yes?”“Do you think I really disappeared?”Saglit siyang tumingin sa akin bago ibinalik ang tingin sa kalsada.“I don't know.”“Then what happened to me?”“I don't know that either.”Napabuntong-hininga ako.“Ang dami na nating alam. Pero parang bawat sagot, may tatlong bagong tanong.”“That means we're getting closer.”“Or deeper into something we shouldn't know.”Hindi siya sumagot.Makalipas ang ilang

CHAPTER 37 : ANG PANGALAWANG PANGALANAmara's POVHindi ko alam kung bakit pamilyar sa akin ang boses na narinig ko sa bahay.Pero habang papalayo kami sa lugar na iyon, lalo kong nararamdaman na hindi iyon simpleng déjà vu.May bahagi ng isip ko na nagsasabing kilala ko ang taong iyon.Matagal ko na siyang kilala.Pero hindi ko maalala kung saan.Tahimik kaming naglakbay ni Adrian.Nasa kamay ko pa rin ang larawan ng batang lalaki.Sa likod nito, nakasulat ang dalawang initials.M.M.At sa ilalim—RETURN.Paulit-ulit kong tinitingnan ang mga iyon.“Adrian.”“Yes?”“Do you think M.M. is a person?”“Most likely.”“Or a place?”He glanced at me.“Why would you think it's a place?”“Because everything we've found has been connected to places and people. Maybe M.M. isn't the name of the woman.”“Could be.”“Then how do we find out?”“We start with the records.”“Again?”He smiled faintly.“Unfortunately.”Napabuntong-hininga ako.“I'm starting to hate old records.”“Same.”Tahimik ulit.P

CHAPTER 39 : ANG PANGALAN SA DULO NG ALAALAAmara's POVBANG!Napayuko ako sa gulat.Sa isang iglap, hinila ako ni Adrian palayo sa pinto at pinrotektahan ang katawan ko.“Stay down!”Naramdaman ko ang mabilis na tibok ng puso ko.Sa labas, nagkagulo ang mga security guard.“Secure the perimeter!”“Check the gate!”“May nakita ba kayo?”Sunod-sunod ang mga yabag.Pero sa kabila ng ingay, isang bagay ang paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko.Ang boses ng lalaki.At ang huling sinabi niya.Ikaw ang batang kailangang maalala.Hindi ko alam kung bakit mas natakot ako sa mga salitang iyon kaysa sa putok ng baril.“Amara.”Napatingin ako kay Adrian.“You’re okay?”Tumango ako.“Wala akong tama.”Hinawakan niya ang balikat ko at tinitigan ako nang mabuti.“Sure?”“Yes.”Huminga siya nang malalim bago tumayo.“Stay here.”“Adrian—”“Please.”May kakaibang bigat sa boses niya.Tumango ako.Lumabas siya kasama ang security team.Naiwan akong mag-isa.At sa unang pagkakataon, napansin kong na