All Chapters of The Billionaire Contract Wife: Chapter 41 - Chapter 50

CHAPTER 41 : ANG SILID LABIMPITOAmara's POVHindi gumagalaw ang itim na sasakyan sa kabilang kalsada.Nakatigil lang ito sa ilalim ng puno, bahagyang nakababa ang tinted window sa driver’s side. Hindi ko makita ang mukha ng taong nasa loob, pero sapat na ang pakiramdam na may nakamasid sa amin.Parang alam nila kung nasaan kami.Parang hinihintay lang nila kung saan kami pupunta pagkatapos nito.“Amara.”Napalingon ako kay Adrian.Nasa tabi ko siya, seryoso ang mukha habang nakatingin din sa sasakyan.“Pasok muna tayo,” sabi niya.“Pero—”“Hindi tayo aalis nang basta-basta.”Hinawakan niya ang kamay ko at isinama ako pabalik sa café.Hindi ko na tinutulan.Sa totoo lang, nanginginig na ang mga kamay ko.Hindi dahil sa lamig.Kundi dahil sa litrato.Dalawang batang nakatayo sa harap ng isang lumang pinto.Ako.At ang batang lalaki na ilang taon nang hinahanap ng mga alaala ko.Sa likod namin, malinaw na makikita ang simbolo.Dalawang guhit.At isang bilog sa gitna.Ang simbolong ilang

CHAPTER 43 : ANG BUMALIK MULA SA NAKARAANAdrian's POV“Siya ang batang lalaki.”Nakatayo lang si Amara sa harap ko.Hindi ko alam kung ano ang mas dapat kong paniwalaan.Ang sinabi niya?O ang katotohanang parang kilala na niya ang boses na narinig namin sa dilim?“Amara,” tawag ko.Hindi siya gumalaw.Nakatingin lang siya sa madilim na bahagi ng silid.“Kilalang-kilala ko ang boses na iyon,” bulong niya.Lumapit ako sa kanya.“Pero hindi mo pa siya nakikita.”Umiling siya.“Hindi.”“Then how do you know?”Huminga siya nang malalim.“Dahil kahit hindi ko makita ang mukha niya…”Napahawak siya sa dibdib niya.“…alam ng katawan ko kung sino siya.”Biglang may tunog mula sa kabilang hallway.Tok.Napalingon ako.“Stay here.”“Adrian—”“Stay behind me.”Inilabas ko ang flashlight ng cellphone ko at itinapat sa pintuan.Walang tao.Pero ilang segundo lang ang lumipas—may anino na gumalaw sa dulo ng hallway.Mabilis.“Who’s there?”Walang sumagot.Agad kong tinawag ang mga tauhan ko.“Che

CHAPTER 45 : ANG BAHAY SA LIKOD NG PUTING GATEAmara’s POVHindi ko maalis ang tingin ko sa maliit na marka sa mapa.Isang bilog na may dalawang linyang tila naghihiwalay dito.Pareho ng simbolong nakita ko sa pendant.Pareho ng simbolong nasa Room 17.Pareho ng simbolong ilang beses nang lumitaw sa mga bagay na may koneksyon sa nakaraan ko.At ngayon, may nakasulat sa tabi nito.THE FIRST HOUSE.“Sigurado ka bang gusto mong pumunta tayo roon ngayon?” tanong ni Adrian.Hindi ako agad sumagot.Nakatingin pa rin ako sa mapa habang unti-unting bumabalik sa isip ko ang mga bagay na matagal nang nakatago.Isang puting gate.Isang maliit na hardin.Isang malaking puno.At mga bintanang kulay asul.Hindi ko alam kung bahay ba talaga iyon o isa lamang piraso ng alaala na binuo ng isip ko.Pero isang bagay ang sigurado ako.Nandoon kami.Ako at ang batang lalaki.At kung tama ang mga sinabi sa amin, maaaring nandoon din ang simula ng lahat.“Pupunta ako,” mahina kong sagot.Tumingin sa akin si

CHAPTER 47 : ANG BATA SA VILLA SERENAAdrian's POVHindi ko maalis ang tingin ko sa lumang papel.Isang salita lang ang malinaw na nakasulat sa ibabaw nito.MISSING.Sa ilalim nito ay ang lumang litrato ng isang batang lalaki.Nanginginig ang kamay ni Amara habang hawak niya ang papel. Ilang segundo siyang walang imik, para bang pilit na hinahanap sa kanyang alaala ang sagot na matagal nang nakatago sa kanyang isipan.“Adrian…”Hindi ko siya agad sinagot.Dahil sa unang pagkakataon, naramdaman kong ang lahat ng clues na ilang araw naming sinusundan ay unti-unting nagsasama-sama.Room 17.Villa Serena.Lucia.Dalawang bata.Gabriel.Victor.At ang pangalang ilang beses nang pinutol bago namin tuluyang mabasa.MAT…“Bakit may markang missing?” tanong ni Amara.Tinitigan ko ang lumang papel.“Hindi ko alam.”“Pero kung missing siya…” Mahina ang boses niya. “Ibig sabihin, hindi nila alam kung nasaan siya.”“Or ayaw nilang malaman natin.”Napatingin siya sa akin.May takot sa mga mata niya

CHAPTER 49 : ANG PANGALANG MATAGAL NANG NAWAWALA Adrian's POV “Pagod na akong may ibang taong nagdedesisyon kung ano ang dapat kong malaman.” Nanatiling tahimik ang buong archive pagkatapos sabihin iyon ni Amara. Para bang pati ang mga lumang dokumentong nakasalansan sa paligid namin ay nakikinig. Mabigat ang hangin sa loob ng silid. Amoy lumang papel, alikabok, at kahoy ang paligid. Sa bawat sulok ay may mga kahon at folder na ilang dekada nang hindi ginagalaw. Pero sa sandaling iyon, wala akong ibang nakikita kundi si Amara. Matatag siyang nakatayo sa harap ng mesa, hawak ang folder na para bang iyon na ang tanging bagay na makapagbibigay sa kanya ng sagot. At alam kong hindi na siya papayag na muli siyang ilayo sa katotohanan. Nakatayo pa rin sa hagdan ang lalaking kanina pa nakatingin sa amin. Hindi ko siya kilala. Pero sa paraan ng pagtitig niya kay Amara, parang may alam siya tungkol sa nakaraan nito. At mas nakakabahala ang katotohanang tila mas alam niya ang tungkol