Todos los capítulos de รุ่นพี่คะ... เลิกคลั่งรักหนูสักที: Capítulo 21 - Capítulo 30

เจย์ตบโต๊ะปังเบาๆ แต่สะเทือนไปทั้งวง "นั่นไง! กูทักไลน์ไปตามตอนทุ่มกว่า มึงบอกว่าโดนไอ้พี่ตุลย์บังคับให้ถูห้อง... แล้วมึงหายหัวไปยันเช้า! อย่าบอกนะว่ามึงถูห้องเขาทั้งคืนไม่ได้ออกมาเลย! อีพริกกกกกกก!""โอ๊ยยย เบาๆ สิอีเจย์! คนมองทั้งโรงอาหารแล้ว!" พริกแกงรีบตะครุบปากเพื่อนเก้งไว้แน่น หน้าแดงเถือกไปถึงหู "กูแค่เผลอหลับคาโต๊ะญี่ปุ่นห้องเขาเฉยๆ เว้ย ไม่ได้มีอะไรเกินเลยทั้งนั้นแหละ!""หลับคาโต๊ะญี่ปุ่นบ้านมึงสิ ตื่นมาเสื้อผ้ายับยู่ยี่แถมกลิ่นสบู่ผู้ชายติดตัวมาหึ่งขนาดนี้ ถูห้องท่าไหนยะถึงได้เป็ดหลุด!" เจย์แกะมือเพื่อนออก เตรียมจะง้างปากซักไซ้ต่อวาโยกำลังจะอ้าปากแซวสมทบ แต่จู่ๆ ก็มีแก้วชานมเย็นแก้วใหญ่ถูกวางแหมะลงบนโต๊ะตรงหน้าพริกแกง ผู้ชายใส่เสื้อยืดสีดำสกรีนลายกราฟิกกางเกงยีนส์ขาดเข่า ยิ้มกว้างโชว์ลักยิ้มเดินมาหยุดยืนข้างโต๊ะ"น้องพริกแกง พี่มิวศิลปกรรมนะ ซื้อน้ำมาฝาก เห็นนั่งหน้าเครียดๆ งานหนักเหรอครับ"มิวส่งยิ้มหวานหยดย้อย พริกแกงเงยหน้าขึ้นมายิ้มแห้งๆ กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธความหวังดี แต่เสียงเก้าอี้พลาสติกฝั่งตรงข้ามกลับถูกลากออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดแสบแก้วหู!"ไม่ต้องเสือกซื้อน

พริกแกงเดินจ้ำอ้าวหนีออกจากโรงอาหาร แวะซื้ออาหารแมวเปียกที่ร้านสะดวกซื้อใต้ตึก ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังซอกตึกแคบๆ รอยต่อระหว่างคณะสถาปัตย์และคณะวิศวะ พื้นที่ตรงนี้ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่และกำแพงอิฐเก่าๆ เป็นรังลับของแก๊งแมวจรที่เธอชอบแอบมาหาบ่อยๆ"ไอ้ส้ม... ไอ้ดำ... มาเร็วกินข้าว..."พริกแกงส่งเสียงเรียกเบาๆ ทว่าพอเดินเลี้ยวเข้าไปตรงมุมกำแพง เธอก็ต้องชะงักชามพลาสติกสีฟ้าใบเก่าที่เธอเคยเอามาวางไว้ บัดนี้มีเนื้อปลาทูน่าเกรดพรีเมียมพูนจนล้นชาม ไอ้ส้ม แมวอ้วนสีส้มตัวตึงประจำซอยกำลังก้มหน้าก้มตาเคี้ยวหยับๆ อย่างเอร็ดอร่อย"อ้าว... มีคนชิงตัดหน้าไปแล้วเหรอ"พริกแกงขมวดคิ้ว เดินเข้าไปนั่งยองๆ ข้างชามข้าว สายตาเหลือบไปเห็นกระดาษโพสต์อิตสีเหลืองแผ่นเล็กแปะอยู่บนกำแพงอิฐ ลายมือหวัดๆ หวัดจัดจนแทบจะอ่านไม่ออกเขียนเอาไว้ว่า...'ลุงให้ทูน่าไปแล้ว งดให้อาหารเพิ่มเดี๋ยวไอ้ส้มพุงแตกตาย - ลุงแมว'พริกแกงอ่านข้อความนั้นแล้วเผลอหลุดยิ้มออกมาบางๆ ความหงุดหงิดที่สะสมมาหายไปเกือบครึ่ง ช่วงหลังๆ มานี้ เวลาที่เธอยุ่งจนไม่มีเวลาแวะมาหา ก็มักจะมี 'คุณลุงแมว' คนนี้แหละที่คอยเอาอาหารมาเผื่อแผ่เสมอ บางวันก็เป็นอาหารเม

ครืดดด! ครืดดด!เสียงสมาร์ตโฟนของตุลย์ที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นเตือนขัดจังหวะความเคลิบเคลิ้ม พริกแกงสะดุ้ง หน้าจอโทรศัพท์โชว์ชื่อ 'ต้นไม้' โทรเข้ามา ตุลย์ละสายตาจากงาน เอื้อมมือไปกดรับสายแล้วเปิดลำโพงหน้าตาเฉย"มีไรวะ" ตุลย์กรอกเสียงลงไป"ไอ้เหี้ยตุลย์! มึงอยู่ไหนเนี่ย!" เสียงต้นไม้โวยวายทะลุลำโพงออกมาดังลั่นห้อง "แชทกลุ่มคณะวิศวะกับถาปัตย์แทบแตกแล้วเว้ย! มีคนแอบถ่ายรูปมึงเดินไปแสดงตัวเป็นผัวน้องพริกแกงกลางโรงอาหาร! จริงป่าววะเนี่ย!"พริกแกงอ้าปากค้าง สำลักอากาศจนไอค่อกแค่ก ตุลย์ปรายตามองคนตัวเล็กนิดๆ มุมปากกระตุกยิ้ม"เออ กูนี่แหละ" ตุลย์ตอบสั้นๆ ไม่สะทกสะท้าน"เชี่ยยยย! ประธานรุ่นสละโสดแล้วโว้ย!" เสียงโห่ร้องของเพื่อนวิศวะหลายคนดังแทรกเข้ามาในสาย "แล้วนี่มึงอยู่ไหนเนี่ย ซุกน้องเขาไว้ในห้องแล้วใช่ไหมฮะไอ้เสือ!""อืม... เขาก็นั่งอยู่ห้องกูนี่แหละ""แค่กๆๆ!"พริกแกงที่เพิ่งหยุดไอ กลับมาสำลักน้ำเปล่าที่เพิ่งหยิบขึ้นมาดื่มอีกรอบ คราวนี้รุนแรงจนน้ำหกกระฉอกรดเสื้อยืดตัวโคร่งเปียกเป็นวงกว้างตรงหน้าอก หญิงสาวรีบคว้าทิชชูมาซับรัวๆ ถลึงตาใส่ไอ้คนหน้ามึนที่กล้าพูดจาชวนเข้าใจผิดให้เพื่อนฟัง"เฮ้ยๆ เส

"พี่ขอแค่โอกาส... ให้พี่ได้จีบเราจริงๆ แลกกับการที่พี่จะช่วยกันหมาอย่างไอ้ธันวาให้ ไม่ให้มันมาวุ่นวายกับเราอีก... ตกลงไหม"พริกแกงเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกหน้าอก เธอพยายามมองหาความเจ้าเล่ห์ในดวงตาคู่คม แต่กลับพบเพียงความแน่วแน่ที่ส่งตรงมาถึงเธอ ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีมันเริ่มสั่นคลอนตั้งแต่ตอนที่เขาอุ้มเธอไปนอนบนเตียง แล้วยังมาช่วยต่อวงจรไฟให้อีก"ถ้า... ถ้าฉันบอกว่าไม่ตกลงล่ะ" เธอหยั่งเชิงเสียงอ่อย"พี่ก็จะเอาบราเซียลูกไม้ตัวนี้ไปแขวนไว้ที่ลูกบิดประตูห้อง 502 ให้คนทั้งชั้นรู้กันไปเลยว่าเจ้าของมันคือใคร" ตุลย์ยิ้มร้ายกาจ ชูเศษผ้าสีดำในมือที่เขาฉกไปตอนไหนก็ไม่รู้ขึ้นมาแกว่งไปมา"ไอ้พี่ตุลย์! ไอ้หน้าด้าน!" พริกแกงกระโดดตะครุบชุดชั้นในตัวเองกลับมาซุกไว้ในอก "เออ! อยากจีบก็จีบไปเลย! แต่บอกไว้ก่อนนะว่าฉันจีบยากมาก!""จะยากแค่ไหนเชียว" ตุลย์ยื่นมือมายกปอยผมที่ปรกแก้มเธอขึ้นทัดใบหูให้อย่างแผ่วเบา "ขนาดตัวพี่... เธอยังซื้อมาได้ด้วยเงินแค่สองพันเลย""โอ๊ย! เลิกพูดเรื่องสองพันสักทีโว้ยยย!"พริกแกงมุดลอดใต้แขนแกร่ง วิ่งหนีออกจากห้อง 501 แทบไม่ทัน ทิ้งให้ตุลย์ยืนหัวเราะร่วนอยู

แปดโมงเช้าตรงเป๊ะ เสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้อง 502 เหมือนตั้งนาฬิกาปลุกไว้พริกแกงเปิดประตูออกมาในชุดนักศึกษาพร้อมแบกกระบอกใส่แบบแปลนพะรุงพะรัง ตุลย์ยืนล้วงกระเป๋ารออยู่หน้าห้องในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมู ใบหน้าหล่อเหลาสดใสขัดกับขอบตาดำคล้ำของเด็กสถาปัตย์อย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มยื่นมือมาดึงกระบอกใส่แบบแปลนไปถือไว้เองอย่างรู้หน้าที่"หนี้สินสองพันบาท ดอกเบี้ยทำงานทุกวันนะ วันนี้จ่ายมาซะดีๆ" ตุลย์แบมือตรงหน้าคนตัวเล็ก"ดอกเบี้ยอะไรอีก เมื่อวานพี่ก็เพิ่งเนียนกอดฉันไปตอนทำกับข้าวนะ!" พริกแกงแหวเข้าใส่ ถลึงตาใส่เจ้าหนี้หน้ามึน"นั่นมันดอกเบี้ยของเมื่อวาน วันนี้วันใหม่ก็ต้องจ่ายใหม่" ตุลย์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาพราวระยับ "กฎหมายใหม่กำหนดไว้... ค่าคุ้มครองเดินไปส่งที่คณะ จ่ายด้วยการจับมือตลอดทาง แต่ถ้าจะขึ้นรถพี่ไปลงหน้าตึก... ต้องจ่ายค่าทางด่วนด้วยการหอมแก้มหนึ่งที"พริกแกงอ้าปากค้าง "กฎหมายประเทศไหนฮะไอ้พี่ตุลย์! หน้าเลือดเกินไปแล้ว!""กฎหมายห้อง 501" ตุลย์เอียงแก้มซ้ายรอ "เลือกเอา จะเดินจับมือเหงื่อซึม หรือจะยอมหอมแก้มแล้วนั่งรถแอร์เย็นๆ ไปลงหน้าคณะ"หญิงสาวเม้มปากแน่น