All Chapters of รุ่นพี่คะ... เลิกคลั่งรักหนูสักที: Chapter 11 - Chapter 20

"อ... เออ บังเอิญเนอะ พวกเราขอตัวไปทำงานก่อนนะคะพี่!"พริกแกงส่งยิ้มแห้งๆ แล้วปิดประตูดังปัง! กดล็อกกลอนเสร็จสรรพก็ถอนหายใจยาว"มึงจะรีบปิดประตูทำไมฮะอีพริก! กูยังส่องกล้ามพี่เขาไม่หนำใจเลย!" เจย์โวยวาย"พอเลยมึง งานยังไม่เสร็จ หิวแล้วด้วย ไปตั้งหม้อชาบูกันดีกว่า!" พริกแกงเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ เดินหนีไปรื้อถุงของกิน ปล่อยให้เพื่อนสองคนยืนมโนถึงกล้ามประธานรุ่นต่อไปไม่นานนักกลิ่นน้ำซุปหอมฉุยก็ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้อง สามสาวล้อมวงกินชาบูกันอย่างเอาเป็นเอาตาย สลับกับบ่นเรื่องโมเดลอาจารย์สุดโหด กว่าจะจัดการวัตถุดิบทั้งหมดเกลี้ยงหม้อก็ปาเข้าไปเกือบเย็น"กูอิ่มจนจะอ้วกแล้ว มึงไปล้างจานเลยอีพริก" เจย์นอนแผ่หลาบนโซฟาพริกแกงบ่นอุบอิบแต่ก็ยอมยกหม้อชาบูและจานชามกองโตไปที่ซิงก์ล้างจานโซนครัว เธอเปิดน้ำ บีบน้ำยาล้างจาน ฮัมเพลงเบาๆปัง! ฟู่!เสียงระเบิดกึกก้องดังมาจากใต้อ่างล้างจาน ตามด้วยมวลน้ำมหาศาลที่พุ่งกระฉูดทะลักออกมาเหมือนน้ำพุแตก ท่อน้ำทิ้งใต้ซิงก์หลุดกระเด็น น้ำยาล้างจานผสมคราบชาบูสาดกระจายไปทั่วกำแพงและพื้นห้อง!"กรี๊ดดดด! ชิบหายแล้ว!"พริกแกงหวีดร้องลั่น กระโดดหลบสายน้ำที่พุ่งใส่ตัวจนเปียกมะล

แต่ก่อนที่พริกแกงจะได้ประเคนหมัดใส่หน้าอดีตคนรัก ตุลย์ก็ขยับตัวก้าวขึ้นมาบังร่างเล็กไว้มิดชิด ชายหนุ่มก้มหน้าลงมองธันวาที่ตัวเตี้ยกว่าหลายเซนติเมตร รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนธันวาต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว"ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมครับ ว่าเธอมีแฟนใหม่แล้ว" ตุลย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันเย็นเยียบจนจับขั้วหัวใจ "ไสหัวกลับไปซะ ก่อนที่ผมจะโยนคุณลงไปกองที่พื้นชั้นล่าง... ด้วยตัวเอง"ธันวากลืนน้ำลายดังเอื๊อก สบตากับผู้ชายตรงหน้าที่ดูพร้อมจะหักคอเขาได้ทุกเมื่อ อดีตแฟนหนุ่มสบถคำหยาบออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปอย่างหัวเสียปัง!วาโยรีบวิ่งไปล็อกประตูห้องทันที ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง 502 จนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานพริกแกงพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด ปล่อยมือที่เกาะแขนตุลย์ออก ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง"ขอบคุณนะพี่... ขอโทษด้วยที่ดึงพี่มาเกี่ยว" เธอพึมพำเบาๆ กะจะหันไปไล่ให้เขากลับห้องแต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก ตุลย์ก็ขยับตัวตามมาเท้าแขนคร่อมพนักโซฟากักขังเธอเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นไปด้วยหยดน้ำโน้มลงมาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาคมพราวระยับจับจ้องไปที่ริมฝีปา

ท้องฟ้าสีเทาครึ้มเริ่มส่งสัญญาณไม่ค่อยดีตั้งแต่พริกแกงก้าวเท้าออกจากตึกสถาปัตย์ฯ หลังจากส่งงานเสร็จ ลมกรรโชกแรงหอบเอาความชื้นและกลิ่นดินลอยมาแตะจมูก และไม่กี่อึดใจต่อมา สายฝนห่าใหญ่ก็ถล่มลงมาแบบไม่ลืมหูลืมตาพริกแกงยืนรอรถเมล์จนตัวสั่นเทิ้ม แจ็กเกตหนังของพี่ข้างห้องที่เธอขโมยมายังคงซุกอยู่ในกระเป๋าเป้ เธอไม่ได้หยิบออกมาใส่เพราะกลัวมันเสียทรง สุดท้ายเธอก็กลับมาถึงคอนโดในสภาพลูกหมาตกน้ำ ผมเผ้าเปียกโชก เสื้อนักศึกษาแนบเนื้อจนต้องยกแฟ้มขึ้นมาบังหน้าอกไว้"เปียกเป็นบ้าเลย..."เธอเดินกอดอกตัวสั่นงันงกออกจากลิฟต์มาถึงชั้น 5 จังหวะที่กำลังจะก้าวไปหน้าประตูห้อง 502 สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ อยู่หน้าห้อง 501ตึก... ตึก...หัวใจพริกแกงกระตุกเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีเลือดหมูที่คุ้นตา ตุลย์กำลังยืนก้มหน้าก้มตาไขกุญแจห้องอยู่ และที่พื้นข้างเท้าของเขามีกล่องพัสดุกล่องหนึ่งวางอยู่กล่องลังกระดาษขนาดกลางสภาพดูไม่ได้เลยสักนิด มันเปียกฝนจนยุ่ยไปเกือบครึ่ง ตัวกล่องบวมน้ำจนเสียทรง และที่ร้ายที่สุดคือรอยฉีกขาดตรงมุมกล่องที่โดนกระแทกระหว่างขนส่งจนมันปริออกและตรงรอยปรินั้นเอง... สิ่งที

ตัวเลขดิจิทัลบนหน้าจอมือถือเปลี่ยนจาก 18:59 เป็น 19:00 ตรงเป๊ะพริกแกงยืนกอดอก เคาะปลายเท้าลงกับพื้นพรมหน้าห้อง 501 สภาพของเธอตอนนี้ห่างไกลจากคำว่า 'นางฟ้าสถาปัตย์' ไปหลายปีแสง เสื้อยืดตัวโคร่งย้วยๆ กางเกงขาสั้นใส่นอน และผมที่รวบเป็นก้อนมั่วๆ กลางหัว ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนปั่นโมเดลมาราธอนสามวันสามคืนกำลังรุมกินโต๊ะจนตาแทบจะปิดอยู่รอมร่อก๊อกๆๆ!กำปั้นเล็กเคาะลงบนบานประตูไม้เนื้อหนา ไม่ถึงสิบวินาที ประตูก็ถูกเปิดออกตุลย์ยืนอยู่ตรงนั้นในสภาพเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ เสื้อยืดสีขาวคอกว้างเผยให้เห็นไหปลาร้าชัดเจน กางเกงวอร์มสีเทาผูกเชือกหลวมๆ หยดน้ำยังเกาะพราวอยู่ตามปลายผมสีเข้มที่ไม่ได้เซ็ต ทันทีที่เขาเห็นหน้าคนมาเยือน รอยยิ้มกวนอวัยวะเบื้องล่างก็ผุดขึ้นตรงมุมปาก"ตรงเวลาดีนี่... นึกว่าจะเบี้ยวจนพี่ต้องเอาของเล่นสีชมพูไปฝากนิติฯ ซะแล้ว""อย่ามาขู่! ถอยไปเลย จะให้ทำอะไรก็รีบสั่ง ฉันง่วงจะตายอยู่แล้ว"พริกแกงเบียดตัวแทรกผ่านอกกว้างเข้าไปในห้องอย่างถือวิสาสะ ตุลย์หัวเราะในลำคอ ปิดประตูแล้วเดินตามเข้ามาห้องของตุลย์แปลนเดียวกับห้องของเธอเป๊ะ แต่การตกแต่งต่างกันลิบลับ ผนังห้องคุมโทนสีเทาดำ เฟอ

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศที่ตกกระทบผิวทำให้สติของพริกแกงเริ่มขยับตัวตื่นจากความฝันอันลึกซึ้ง เธอรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความอบอุ่นประหลาดที่โอบรัดอยู่รอบกายมันเป็นความรู้สึกเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยกำแพงหนาๆ ที่มีจังหวะการขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอพริกแกงขมวดคิ้ว เปลือกตายังคงปิดสนิท เธอขยับตัวยุกยิก ปลายจมูกโด่งรั้นดันไปซุกเข้ากับบางอย่างที่แน่นตึงและอุ่นจัดฟุดฟิด...ลมหายใจเข้าออกสูดเอาอากาศรอบตัวเข้าไปเต็มปอดกลิ่น...มันเป็นกลิ่นที่สะอาด สดชื่น มีความสปอร์ตเจืออยู่บางเบา และที่เด่นชัดที่สุดคือ... กลิ่นส้มจางๆ ที่ผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายสมองที่กำลังสะลึมสะลือของเด็กสถาปัตย์ถูกกระชากให้ตื่นเต็มตาในเสี้ยววินาที!กลิ่นส้ม?ความทรงจำเมื่อหลายคืนก่อนวิ่งชนเข้ากลางแสกหน้า ภาพผับสลัวๆ แสงไฟวิบวับ แผงอกกว้างที่เธอซบหน้าลงไป และริมฝีปากของเธอที่ฝังเขี้ยวลงบนซอกคอของใครบางคน... ผู้ชายคนนั้น คนที่เธอยัดเยียดความเป็นโฮสต์ให้... เขามีกลิ่นแบบนี้! กลิ่นส้มจางๆ แบบนี้เป๊ะ!หัวใจของพริกแกงกระตุกวูบ เต้นระรัวเร็วประหนึ่งกลองรบ