جميع فصول : الفصل -الفصل 10

"เอาแบบซิกซ์แพ็กแน่นๆ เอวเด้งๆ มาเต้นคลอเคลียปลอบใจเพื่อนพี่หน่อย ด่วนเลยค่ะ!"ไม่ถึงสามนาที หนุ่มโฮสต์หน้าหล่อกล้ามแน่นก็มานั่งประกบซ้ายขวา แต่พริกแกงที่ซัดเหล้าเพียวเข้าไปจนสติเริ่มเลือนรางแทบจะไม่รับรู้อะไรแล้ว หญิงสาวโบกมือปัดอย่างรำคาญ ยันตัวลุกขึ้นยืนโซเซ"เดี๋ยวกู... ไปฉี่แป๊บ... พวกมึงนั่งดูของมึงไปเถอะ..."พูดจบก็เดินโซเซเลื้อยไปตามทางเดินแคบๆ มุ่งหน้าไปทางห้องน้ำ แต่จังหวะนั้น หน้าจอสมาร์ตโฟนในกระเป๋ากางเกงก็สว่างวาบขึ้นพร้อมแรงสั่นสะเทือน โชว์ชื่อ 'ไอ้เลวธันวา' หราอยู่บนหน้าจอพริกแกงขมวดคิ้วมุ่น กดรับสายแล้วกรอกเสียงยานคางใส่ทันที "มึงโทรมาหาพ่องเหรอ!""พริกแกง พี่อธิบายได้นะ ฟังพี่ก่อน พี่พูดไปเพราะเมา เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ"พริกแกงแค่นหัวเราะเยาะ"แกมีคนอื่นได้ ฉันก็มีได้เหมือนกัน! ฉันไม่ได้ง่าย แต่ฉันก็ได้ไม่ยากเว้ย! ฉันแค่ 'เลือก' กินเฉยๆ และคนนั้นต้องไม่ใช่คนชั่วๆ แบบแก! ใครจะไปคว้าขยะมากินวะ ไปลงนรกซะไอ้สวะ!"มือเล็กรัวนิ้วกดตัดสายและบล็อกเบอร์ทิ้งอย่างหงุดหงิด หญิงสาวหมุนตัวกลับเตรียมจะเดินเข้าห้องน้ำ แต่จังหวะนั้น สายตาที่พร่ามัวก็ปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งของ

เสียงน้ำจากฝักบัวหยุดลง ประตูกระจกห้องน้ำถูกเปิดออก ตุลย์เดินเช็ดผมที่เปียกหมาดๆ ออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูสีขาวที่พันหมิ่นเหม่รอบเอวสอบท่อนแขนแกร่งชะงักผ้าขนหนูผืนเล็ก สายตาคมกริบกวาดมองไปที่เตียงนอนกว้าง... ว่างเปล่า"พริกแกง?"ตุลย์เรียกชื่อคนที่น่าจะนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ไม่มีวี่แววของร่างบาง ประตูห้องปิดสนิท เสื้อผ้าของเธอที่เคยกระจัดกระจายหายไปหมดแล้วชายหนุ่มเสยผมขึ้นลวกๆ ริมฝีปากได้รูปกระตุกยิ้ม มุมปากขยับกว้างขึ้นเมื่อสายตาเหลือบไปเห็น 'บราเซียลูกไม้สีดำ' ตกอยู่บนพื้นหน้าห้องน้ำ ยัยตัวเล็กนั่นเมาแอ๋ก็จริง แต่บทจะดื้อก็รั้นสุดขีด กัดเขาที ทึ้งผมเขาที ทำเอาประธานรุ่นวิศวะที่เคยแต่คุมเกมต้องเหงื่อตกกว่าจะปราบพยศลูกแมวขี้เมาให้อยู่หมัดได้"ตื่นมาก็หนีกลับไปเลยเหรอวะ สงสัยจะอายจัด... แถมยังทิ้งหลักฐานไว้ให้ดูต่างหน้าอีก"ตุลย์ก้มลงหยิบบราเซียลูกไม้ขึ้นมาพาดไว้บนบ่าตัวเองอย่างอารมณ์ดี เขาหมุนตัวเดินไปที่เตียงตั้งใจจะหยิบโทรศัพท์มือถือ แต่หางตากลับสะดุดเข้ากับสีสะท้อนแสงของกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่วางทับอะไรบางอย่างอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงเขาเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาโพสต์อิตสีชมพูแปร๋นถูกเขีย

กลิ่นแอลกอฮอล์ล้างแผลและกลิ่นยาฆ่าเชื้อเฉพาะตัวของสถานพยาบาลลอยอบอวลอยู่ทั่วบริเวณณ ห้องตรวจหมายเลขสาม ภายในคลินิกสูตินรีเวชชื่อดังตุลย์นั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสบายๆ แต่ใบหน้าหล่อเหลากลับบึ้งตึง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดคอวีสีขาวทับด้วยเสื้อเชิ้ตยีนส์สีเข้มที่พับแขนขึ้นถึงศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนตามท่อนแขนแกร่งบ่งบอกถึงอารมณ์คุกรุ่นที่ยังไม่สงบลง"แกไม่ต้องมาทำหน้าบูดบึ้งใส่แม่เลยนะไอ้ตุลย์!"เสียงทรงอำนาจของ หมออินธุอร หรือ หมออร สูตินรีแพทย์หญิงวัยกลางคนเจ้าของคลินิกดังขึ้น เธอยืนเท้าสะเอวมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยความหงุดหงิด"ทิ้งยัยกันย์ให้เมาเละเทะอยู่ที่ผับจนเพื่อนต้องแบกกลับบ้าน แล้วแกหายหัวไปไหนมาทั้งคืนฮะ! โทรไปก็ไม่รับสาย รู้ไหมว่าแม่กับพ่อเป็นห่วงขนาดไหน!"ตุลย์ถอนหายใจยาว ปรับสีหน้าให้ดูอ่อนลงเมื่อเผชิญหน้ากับมารดา"ผมขอโทษครับแม่ เมื่อคืนผมมี... 'ธุระด่วน' ต้องไปจัดการจริงๆ จังหวะมันฉุกละหุกเลยไม่ได้โทรบอก""ธุระด่วนอะไรของแก ด่วนกว่าความปลอดภัยของพี่สาวแกอีกเหรอ!" หมออรหรี่ตาจับผิด "แล้วดูทำหน้า

ครืดดดด!เสียงห่วงเหล็กรูดกระทบราวผ้าม่านดังลั่นห้องตรวจ ตามด้วยร่างของหมออรในชุดกาวน์ที่พุ่งพรวดเข้ามาเหมือนพายุทอร์นาโดตุลาธรสะดุ้งเฮือก เด้งตัวลุกจากเก้าอี้ล้อเลื่อนราวกับติดสปริง แฟ้มประวัติคนไข้ในมือร่วงแหมะลงพื้น ส่วนพริกแกงที่นอนอ้าขาอยู่บนเตียงขาหยั่งถึงกับเบิกตากว้าง สติที่หลุดลอยไปกลับมาเข้าร่างแทบจะทันที หญิงสาวรีบหุบขาเข้าหากันฉับ หนีบเข่าแน่นจนแทบจะเป็นตะคริว"ไอ้ตัวแสบ! แกไปทำบ้าอะไรอยู่หลังม่านฮะ!"หมออรตวาดแหว ชี้หน้าลูกชายตัวดีที่ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่ข้างเตียงตรวจ"ด... เดี๋ยวครับแม่ ผมอธิบายได้" ตุลย์ยกมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้ พยายามปั้นหน้าซื่อสัตย์ที่สุดในชีวิต "ผมก็แค่... เข้ามาช่วยซักประวัติคนไข้เบื้องต้น""ซักประวัติบ้าบออะไรของแก แกเรียนวิศวะ ไม่ใช่หมอสูติฯ!"หมออรฟาดฝ่ามือลงบนต้นแขนลูกชายเต็มแรงจนตุลย์ร้องโอ๊ย ก่อนจะหันไปดึงแค่แว่นตากรอบใสที่ชายหนุ่มสวมใส่อยู่ออก แล้วฟาดปั๊วะเข้าที่แขนอีกทีโทษฐานที่เอาแว่นแม่มาใส่เล่นพิเรนทร์ โดยที่บนใบหน้าหล่อเหลายังคงมีหน้ากากอนามัยสีฟ้าปิดบังเอาไว้"หมอต้องขอโทษด้วยนะคะคุณไข้ พอดีเมื่อกี้หมอแวะไปดูเคสฉุกเฉินห้องข้างๆ

กลิ่นกาวลาเท็กซ์ผสมกับฝุ่นกระดาษชานอ้อยลอยคลุ้งอยู่ทั่วห้องพักหมายเลข 502 สภาพห้องตอนนี้นิยามสั้นๆ ได้คำเดียวว่า ‘เละเทะ’ โมเดลบ้านจำลองขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องรายล้อมไปด้วยเศษไม้บัลซ่า มีดคัตเตอร์ และแก้วกาแฟที่เย็นชืดพริกแกงนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ขอบตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้า มือหนึ่งถือคัตเตอร์ อีกมือจับไม้บรรทัดเหล็ก หญิงสาวปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่วนวาโยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ฟุบหน้าลงกับกองเศษกระดาษไปเรียบร้อยแล้วปัง!ประตูห้องถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนสะเทือนไปถึงผนัง เจย์พุ่งพรวดเข้ามาในห้องพร้อมกับถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อสองใบใหญ่ ใบหน้าของเพื่อนเก้งเต็มไปด้วยเหงื่อแต่ดวงตากลับทอประกายวิบวับ"พวกมึง! วางคัตเตอร์เดี๋ยวนี้! หยุดทุกกิจกรรม!" เจย์หอบแฮ่ก วางถุงขนมลงบนโต๊ะกระจกแล้วพุ่งมากระชากแขนพริกแกงให้ลุกขึ้น"อะไรของมึงเนี่ยอีเจย์ ไฟไหม้คอนโดหรือไง" พริกแกงโวยวาย พยายามขืนตัวไว้"ไฟไม่ได้ไหม้ยะ แต่ความเร่าร้อนกำลังจะเผาตึกนี้แล้ว!" เจย์กรี๊ดเบาๆ ตบมือแปะๆ กวักมือเรียกวาโยที่เพิ่งงัวเงียเงยหน้าขึ้นมา "ห้อง 501 ข้างๆ เราอ่ะ มีคนย้ายเข้ามาใหม่เว้ย! กูเพ