Share

ล้วงมังกรซ่อนรูป

last update publish date: 2026-09-15 02:16:32

บรรยากาศภายในห้องหอเงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจ คมกระบี่เย็นเฉียบยังคงพาดจ่ออยู่ที่ลำคอขาวผ่องของเว่ยฟางซิน แต่มู่หานเฟิงกลับรู้สึกเหมือนตนเองต่างหากที่กำลังถูกต้อนให้จนมุม

สตรีตรงหน้าไม่มีอาการสั่นเทาหรือหวาดกลัวดั่งเช่นเหยื่อที่ถูกมัจจุราชหมายหัว หนำซ้ำดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นยังจ้องมองเขาด้วยประกายวิบวับพิลึกพิลั่น รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่มุมปากชวนให้รู้สึกขนลุกแปลกๆ

โดยเฉพาะสายตาของนางที่กำลังหลุบมองต่ำลงมา... ราวกับสตรีหอคณิกากำลังประเมินสินค้า!

'นางต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ' มู่หานเฟิงสรุปในใจอย่างเด็ดขาด

เขาพยายามดึงสติอันเยือกเย็นของท่านผู้สำเร็จราชการจอมโหดกลับคืนมา มือหนากระชับด้ามกระบี่แน่นขึ้นเพื่อข่มความประหม่าที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ บริเวณปลายหูที่เริ่มร้อนผ่าว

"เจ้าอย่ามาเล่นลิ้นกับข้า!" มู่หานเฟิงตวาดเสียงกร้าว กดปลายกระบี่ลงไปอีกนิดจนเกิดรอยแดงจางๆ บนผิวเนื้ออ่อน "ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเป็นคนบ้าหรือแกล้งโง่ แต่หากเจ้ากล้าเล่นตุกติกในจวนของข้า ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้นแล้วโยนให้สุนัขกิน!"

เว่ยฟางซินเห็นแววตาเอาจริงที่แฝงไปด้วยรังสีฆาตกรของเขาแล้วก็ลอบกลืนน้ำลายลงคอ

'อุ๊ย... ดูท่าจะแหย่แรงไปนิด เหล่ากงองค์ลงซะแล้ว ขืนทำตัวชิลเกินไปเดี๋ยวเขาจะหาว่าฉันเก่งกล้าสามารถผิดมนุษย์มนา สคริปต์นางเอกซีรีส์เวลานี้มันต้องแกล้งกลัว แกล้งสะดุดล้ม ร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิตสินะ... ได้! จัดไปชุดใหญ่ไฟกระพริบ!'

เว่ยฟางซินสั่งน้ำตาให้เอ่อคลอเบ้าทันที แววตาแพรวพราวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวสุดขีด ร่างเริ่มสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ

"ทะ... ท่านพี่ ข้ากลัวแล้วเจ้าค่ะ! ข้าไม่กล้าแล้ว อย่าฆ่าข้าเลยนะเจ้าคะ!"

นางแสร้งถอยร่นหนีคมกระบี่ด้วยท่าทีลนลาน จงใจก้าวเท้าเหยียบชายกระโปรงมงคลที่ยาวรุ่มร่ามของตนเอง ร่างจึงเสียหลักหงายหลังล้มตึงลงไปอย่างแนบเนียน

"ว้ายยยยย!"

นางกรีดร้องเสียงหลง สองมือปัดป่ายไปมากลางอากาศตามสัญชาตญาณที่เซ็ตอัปมาเป็นอย่างดี หวังจะคว้าบางสิ่งไว้เป็นหลักยึด

มู่หานเฟิงผู้ยึดคติ 'เลือดเย็นเป็นที่ตั้ง' ไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปประคองสตรีที่กำลังจะล้มหัวฟาดพื้น เขายืนนิ่งดูดาย ปล่อยให้นางล้มกลิ้งไปตามยถากรรม

แต่เขาประเมินความว่องไวของฮูหยินป้ายแดงต่ำเกินไป!

แทนที่นางจะหงายหลังล้มลงบนเตียง เว่ยฟางซินกลับอาศัยจังหวะเสียหลักนั้นพุ่งทะยานไปข้างหน้า สองแขนตวัดหมับเข้ากอดรัดรอบเอวสอบของเขาไว้แน่นประหนึ่งปลิงดูดเลือด!

"ท่านพี่ช่วยข้าด้วย!" นางซุกหน้าลงกับหน้าท้องแกร่ง ร้องไห้กระซิกๆ อย่างไร้จริต

มู่หานเฟิงเบิกตากว้าง ร่างกายสูงใหญ่กำยำแข็งทื่อเป็นหินทันทีที่ถูกสตรีแปลกหน้าโผเข้ากอดรัดแนบชิดถึงเพียงนี้ ตั้งแต่เกิดมานอกจากมารดาที่สิ้นใจไปแล้ว ไม่เคยมีอิสตรีคนใดกล้าเข้าใกล้เขาในระยะสามก้าวมาก่อน!

"ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!" เขาคำรามเสียงหลง พยายามแกะกาวตราช้างในคราบฮูหยินออก

เว่ยฟางซินแสร้งทำเป็นตกใจ สะดุ้งสุดตัว มือที่กอดเอวเขาไว้พลันหลุดออก แต่เพราะร่างยังเสียหลักและพยายามจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น สองมือของนางจึงรูดไถลลงไปตามหน้าขาของเขา และ...

หมับ!

สองมือเล็กๆ ตะปบเข้าที่ 'จุดยุทธศาสตร์' กึ่งกลางกายของท่านผู้สำเร็จราชการแบบเต็มไม้เต็มมือ!

ความเงียบสงัดโรยตัวลงปกคลุมห้องหอในบัดดล

เวลาคล้ายหยุดเดินไปชั่วขณะ

เว่ยฟางซินนิ่งอึ้ง สองมือที่จับยึดสิ่งนั้นไว้ยังคงค้างเติ่งอยู่กับที่

'เดี๋ยวนะ...'

นางกะพริบตาปริบๆ สมองอันชาญฉลาดเริ่มประมวลผล สัมผัสที่ฝ่ามือรับรู้ได้มันทะลุผ่านเนื้อผ้าชั้นดีเข้ามาอย่างชัดเจน มันไม่ใช่ความว่างเปล่า มันไม่ใช่ก้อนเนื้อย้วยๆ แต่มันคือ... ความเป็นชายที่สมบูรณ์แบบ แข็งแกร่ง และมีขนาดที่ผิดมนุษย์มนา!

เพื่อความแน่ใจว่าตนเองไม่ได้ตาฝาดหรือสัมผัสผิดเพี้ยน เว่ยฟางซินจึงออกแรง 'บีบ' เบาๆ ไปหนึ่งที

อึก!

มู่หานเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกเกร็ง ร่างกายของเขากระตุกเฮือก!

'ยัง... ยังไม่ชัวร์ อาจจะเป็นด้ามกระบี่สั้นซ่อนในกางเกงก็ได้' นางหาเหตุผลเข้าข้างสคริปต์

เว่ยฟางซินขยำมือลงไปอีกสองทีเน้นๆ!

คราวนี้สัมผัสร้อนผ่าวที่เริ่มขยายตัวสู้มือเป็นการยืนยันข้อสันนิษฐานทั้งหมด!

เว่ยฟางซินเงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปวางไข่ได้ นางมองจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้กำลังช็อกค้างไม่ต่างกัน

"เดี๋ยวนะ..." นางหลุดปากพึมพำเสียงสั่น "ขันทีบ้าอะไร... ของครบแถมอลังการขนาดนี้! นี่มันไซส์ยุโรปชัดๆ!"

พูดจบนางก็ผุดลุกขึ้น ชี้หน้าสามีป้ายแดงด้วยนิ้วที่สั่นระริก "ท่าน... ท่านไม่ใช่ขันที! ท่านเป็นขันทีปลอมรึ!"

คำว่า 'ขันทีปลอม' บวกกับการถูกลวนลามจุดยุทธศาสตร์ทำเอาเส้นสติของมู่หานเฟิงขาดผึง!

"สตรีไร้ยางอาย!"

เขาตวาดเสียงลั่นห้องด้วยความอับอายและตื่นตระหนกสุดขีด สองมือหนาผลักร่างของเว่ยฟางซินออกห่างอย่างแรงจนนางล้มหงายหลังลงไปกองกับเตียงนุ่ม

มู่หานเฟิงกระโดดถอยหลังไปสามก้าวราวกับถูกผีหลอก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเหี้ยมเกรียมและเย็นชา บัดนี้แดงเถือกไปจนถึงใบหู ลามลงไปถึงลำคอราวกับเพิ่งถูกจับไปต้มในน้ำเดือด!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง   จัดฉากให้ตัวแสดงนำ

    ฮูหยินใหญ่หันไปมองสามีด้วยแววตาหวาดวิตก "ท่านพี่... ท่านเห็นซินเอ๋อหรือไม่? เหตุใดท่านผู้สำเร็จราชการถึงได้โกรธจัดเช่นนี้?" ความสับสนและลางสังหรณ์ร้ายทำให้คนเป็นแม่แทบจะล้มทั้งยืน นางรู้ดีว่าคนในจวนนี้จงเกลียดจงชังลูกสาวนางเพียงใด โดยเฉพาะ...ฮูหยินรองเว่ยเดินออกมาจากด้านหลัง นางหน้าซีดเผือดแสร้งทำเป็นตื่นตระหนกหลบอยู่หลังสามี แต่หางตากลับแอบจิกมองอย่างมาดร้าย"อุ๊ย ฮูหยินใหญ่จะตระหนกไปทำไมเจ้าคะ" ฮูหยินรองแสร้งบีบน้ำตาปริ่มขอบตา "บางทีคุณหนูใหญ่อาจจะนึกสนุก อยากกลับมาหา 'ความสุข' เก่าๆ ที่จวนเราก็ได้นะเจ้าคะ""เจ้าพูดบ้าอะไร!" ฮูหยินใหญ่ตวาดเสียงสั่น "ซินเอ๋อไม่มีทางทำเรื่องต่ำช้าเช่นนั้น!""ใครจะไปรู้ล่ะเจ้าคะ" ฮูหยินรองแสร้งทำน้ำเสียงเห็นใจ แต่คำพูดยังจิกกัด "สตรีที่แต่งออกไปแล้ว ย่อมต้องมีความเหงาเป็นธรรมดา หากนางจะแอบมาจิบชากับ 'คู่ขาเก่า' ในจวนนี้... ม่านเอ๋อก็ใจดีเตรียมถ้วยชาไว้รอรับ"มู่หานเฟิงหันกลับมามองฮูหยินรองด้วยสายตาอำมหิต ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมจนฮูหยินรองสะดุ้งสุดตัวถอยหลังกรูด ก้มหน้าหลบตาจนคางชิดอก ไม่กล้าปริปากพูดต่อหน้าเจ้านายเขาอีก"เยี่ยนชิง! ค้นให้ทั่ว! ใครขวาง

  • ข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง   พ่อตาปะทะลูกเขย(อีกแล้ว)

    สือเหยียนหน้าแดงก่ำไปยันใบหู เผลอกลั้นหายใจเมื่อต้องปฏิบัติภารกิจน่าอายตามคำสั่งนายหญิง ท่าทางเงอะงะของเขาทำให้เว่ยฟางซินทนไม่ไหว"โว๊ะ! เรื่องมากจริง ถอยไป ข้าจัดการเอง!"เว่ยฟางซินถลกแขนเสื้อ เดินลุยเข้าไปจัดการ 'จัดฉาก' ภายในห้องด้วยตัวเอง นางจัดท่าทางของเว่ยม่านและเถ้าแก่หวังที่สลบไสลไม่ได้สติทั้งคู่ ให้นอนก่ายกอดกันอยู่บนเตียงไม้ ปลดสายคาดเอวเว่ยม่านออกเล็กน้อยให้ดูเย้ายวน จากนั้นก็ดึงผ้าห่มมาคลุมทับไว้ครึ่งๆ กลางๆ"เพอร์เฟกต์! ศิลปะการจัดวางระดับมาสเตอร์พีซ!" นางตบมือแปะๆ อย่างภูมิใจ "เอาล่ะ สือเหยียน ล็อกประตูจากด้านนอกให้แน่นหนาเหมือนเดิมนะ แล้วเราไปหาที่ซุ่มดูงิ้วโรงใหญ่กันเถอะ!"...ในเวลาเดียวกันนั้น ณ จวนผู้สำเร็จราชการมู่หานเฟิงนั่งหน้าตึงอยู่หลังโต๊ะหนังสือ ฎีกาตรงหน้าไม่ได้ถูกเปิดอ่านแม้แต่เล่มเดียว เขาปล่อยให้ฮูหยินตัวป่วนไปเยือนจวนราชครูได้เกือบชั่วยามแล้ว แต่ใจของเขากลับนั่งไม่ติดเก้าอี้ ยิ่งนึกถึงความเจ้าเล่ห์ของเว่ยม่าน ประกอบกับความซุกซนไม่กลัวตายของภรรยา เขาก็ยิ่งกระวนกระวาย หากนางเล่นพิเรนทร์จนพลาดท่าเสียทีขึ้นมาจะทำอย่างไร!"สือเหยียนก็ยังไม่ส่งข่าวกลับมา..."

  • ข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง   ผู้กำกับการแสดง

    ควันสีขาวขุ่นจากกระถางธูปลอยคลุ้งไปทั่วห้องปิดตาย เว่ยฟางซินนิ่วหน้าด้วยความรำคาญใจ นางยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูก เดินตรงไปที่โต๊ะไม้กลางห้อง คว้ากาน้ำชาเย็นชืดที่เว่ยม่านเตรียมไว้จัดฉากขึ้นมาซ่า!น้ำชาทั้งกาถูกสาดโครมลงไปในกระถางธูปทองเหลือง เสียงน้ำกระทบถ่านไฟดังฉ่า ควันพิษปลุกกำหนัดมอดดับลงในพริบตา เหลือเพียงกลิ่นเหม็นไหม้จางๆเว่ยฟางซินปัดมือเข้าหากันเบาๆ "มุกรมควันกระจอกๆ แบบนี้ เอาไว้ใช้กับนางเอกเจ้าน้ำตาในสคริปต์น้ำเน่าเถอะ คนอย่างเว่ยฟางซินเตรียมตัวมาดีเว้ย!"นางหยิบ 'ยาถอนพิษต้านราคะ' ที่สั่งให้เสี่ยวหยาเตรียมไว้ โยนเข้าปากเคี้ยวกร้วมๆ หน้าตาเฉยราวกับกินขนมแก้เบื่อ จากนั้นก็เริ่มปฏิบัติการ 'สวมบทบาท' ตามแผนที่วางไว้"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยข้าที! ร้อน... ข้าร้อนเหลือเกิน!"นางดัดเสียงแหลม กรีดร้องพร้อมกับใช้เท้าเตะเก้าอี้ไม้ให้ล้มระเนระนาด แกล้งทำเสียงทุบประตูตึงตังและดิ้นทุรนทุรายด้านนอกห้องรับรอง เว่ยม่านยืนเอาหูแนบประตูไม้ ฟังเสียงกรีดร้องของน้องสาวต่างมารดา ริมฝีปากของนางแสยะยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน สองมือที่จับชายกระโปรงสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและสะใจ'ลูกเมียเอกแล้วอย่างไร! ตำ

  • ข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง   คำเชิญจิบชาของดอกบัวขาว (พังพล็อตซีรีส์แนวตั้ง)

    สือเหยียนเหงื่อตกพลั่ก หันไปมองเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ แต่มู่หานเฟิงกลับเพียงแค่ถอนหายใจยาว ลึกๆ เขารู้ดีว่าห้ามไปนางก็คงแอบหนีไปก่อเรื่องอยู่ดี อย่างน้อยความตื่นตระหนกจากฝันร้ายเมื่อคืนก็ดูจะหายเป็นปลิดทิ้ง เขาพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงอนุญาตให้ลูกน้องทำตามใจภรรยาตัวป่วนเมื่อเจ้านายพยักหน้า สือเหยียนก็ไม่มีทางเลือก ประสานมือรับคำหน้าตื่น "ทะ... ทำขอรับ! ข้าน้อยจะไปจับเถ้าแก่หวังยัดใส่กระสอบเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!"องครักษ์ซ้ายใช้วิชาตัวเบากระโดดข้ามกำแพงจวนพุ่งออกไปทันที เว่ยฟางซินมองตามแล้วหัวเราะร่วน'เว่ยม่านเอ๋ยเว่ยม่าน เตรียมตัวรับบทนางเอกซีรีส์สู้ชีวิตที่โดนแผนตัวเองตอกหน้ากลับได้เลย!'...ยามเว่ย รถม้าของจวนผู้สำเร็จราชการจอดเทียบหน้าประตูหลังของจวนราชครูตามที่ระบุไว้ในเทียบเชิญเว่ยฟางซินก้าวลงจากรถม้าในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนเรียบหรู วันนี้นางตั้งใจแต่งตัวให้ดูบอบบางน่ารังแก เพื่อให้ดอกบัวขาวตายใจ เสี่ยวหยาเดินตามประกบติดอยู่ด้านหลัง สีหน้าขององครักษ์หญิงเรียบเฉยแต่ระแวดระวังทุกฝีก้าวเว่ยม่านยืนรออยู่หน้าประตูไม้บานเล็ก นางบีบน้ำตาปริ่มขอบตา ทว่าหางตากลับแอบจิกมองอย่

  • ข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง   กับดักลักพาตัวคน

    กระดาษหอมกลิ่นดอกมู่หลานถูกโยนแหมะลงบนโต๊ะอาหารอย่างไม่ไยดีเว่ยฟางซินเบะปากจนมุมปากแทบจะติดจมูก จ้องมองเทียบเชิญสีชมพูหวานแหววที่เพิ่งถูกส่งมาจากจวนราชครูด้วยความรำคาญใจขั้นสุด"น้องหญิง เชิญจิบชาชมสระบัวเพื่อกระชับมิตรและขอขมาเรื่องในอดีต..." นางดัดเสียงเล็กเสียงน้อยอ่านข้อความ ก่อนจะแค่นหัวเราะ "กระชับมิตรบ้าอะไร! บทนี้มันเตรียมเชือดข้าชัดๆ ดอกบัวขาวแสดงละครได้ห่วยแตกสิ้นดี!"มู่หานเฟิงที่ยอมทิ้งกองฎีกามานั่งเฝ้าดูอาการภรรยา ชะงักตะเกียบที่กำลังคีบเนื้อปลาตุ๋น เขาเลิกคิ้วมองสตรีที่จู่ๆ ก็อารมณ์เสียแต่เช้า"จดหมายจากผู้ใด" เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ"จากเว่ยม่านเจ้าค่ะ" เว่ยฟางซินใช้ตะเกียบเขี่ยเทียบเชิญออกไปให้พ้นสายตา "นางบอกว่าสำนึกผิดเรื่องเมื่อวันก่อน เลยอยากจัดโต๊ะน้ำชาเล็กๆ ในสวนหลังจวนเพื่อขอขมาเป็นการส่วนตัว"แววตาของมู่หานเฟิงเย็นเยียบลงทันที เขาวางตะเกียบลงบนแท่นรอง "สือเหยียน ไปสั่งการคนของเรา จับเว่ยม่านไปขังคุกมืดใต้ดิน หากนางกล้าคิดแผนสกปรก ข้าจะตัดมือตัดเท้านางทิ้งเสีย""เดี๋ยวก่อน!" เว่ยฟางซินรีบตะครุบหลังมือของสามีไว้แน่น สือเหยียนที่กำลังจะหมุนตัวไปทำตามคำสั่งรีบเบรกเอี

  • ข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง   กระต่ายแสบของท่านเก้าพันปี

    ภายในรถม้าที่มุ่งหน้ากลับจวนผู้สำเร็จราชการความเงียบโรยตัวปกคลุม มีเพียงเสียงล้อรถม้าบดขยี้กับแผ่นหินบนถนน ฟางซินเอนศีรษะพิงผนังรถม้า หลับตาพริ้มเพื่อไล่อาการปวดหนึบในหัวมู่หานเฟิงนั่งมองนางอยู่เงียบๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เขารู้ประวัติของเจ้าของร่างเดิมดี ฟางซินเติบโตมาในจวนราชครูอย่างยากลำบาก ถูกรังแกสารพัด แต่นางไม่เคยเฉียดใกล้เหตุการณ์นองเลือดหรือไฟไหม้ครั้งใหญ่เลยสักครั้ง แล้วความทรงจำเรื่องนักฆ่าองค์กรจันทร์ดับนั่นมาจากไหน?หรือว่า... มีบางอย่างในอดีตของนางที่แม้แต่สายลับของเขาก็สืบไม่พบ?รถม้าตกหลุมบนถนนจนกระเทือน ฟางซินนิ่วหน้า ศีรษะโงนเงนจะฟาดกับผนังไม้ มู่หานเฟิงขยับตัวเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ เขายื่นมือออกไปรองรับศีรษะทุยสวยนั้นไว้ ก่อนจะค่อยๆ รั้งตัวนางให้เอนมาซบลงบนไหล่กว้างของเขาแทน"พิงข้าไว้ จะได้ไม่กระเทือน" เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความประคับประคองที่เจ้าตัวก็คงไม่รู้ตัวฟางซินลืมตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าของเขาในความมืดสลัว นางขยับหาองศาที่สบายที่สุดบนไหล่เขาแล้วถอนหายใจยาว"ท่านพี่... ท่านว่าคนเราจะมีความทรงจำของคนอื่นหลงเหลืออยู่ในหัวได้ไหมเจ้าคะ" นางถามเสียงอู้อี้เขาเลื

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status