All Chapters of ข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง: Chapter 21 - Chapter 30

ขบวนรถม้าประจำตำแหน่งเคลื่อนผ่านประตูจวนผู้สำเร็จราชการกลับเข้ามาในช่วงยามซวี บรรยากาศการไปเยือนจวนราชครูจบลงด้วยชัยชนะอันหอมหวานของเว่ยฟางซิน แม้จะเพิ่งผ่านมื้อค่ำที่บ้านพ่อตามาหมาดๆ แต่พอนางลงจากรถม้า สิ่งแรกที่ทำคือสั่งให้เสี่ยวชุ่ยจัดโต๊ะมื้อดึกในทันที"ไปเอาเสี่ยวหลงเปาร้านดังที่ข้าสั่งไว้มาตั้งโต๊ะเร็วเข้า วันนี้ใช้พลังงานด่าคนไปเยอะ ข้าต้องการคาร์โบไฮเดรตด่วน!"ไม่นานนัก เสี่ยวหลงเปาร้อนๆ ควันฉุยก็ถูกนำมาวางตรงหน้าเว่ยฟางซินภายในโถงพักผ่อน มู่หานเฟิงที่เดินตามเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามมองดูฮูหยินของตนคีบขนมจีบเข้าปากด้วยความเอ็นดูที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉยขณะที่ฟางซินกำลังละเลียดน้ำซุปหวานฉ่ำในเสี่ยวหลงเปา เยี่ยนชิงก็ก้าวเข้ามาในโถง เขาโน้มตัวลงกระซิบรายงานข้างหูมู่หานเฟิงด้วยเสียงแผ่วเบาที่จงใจให้ได้ยินกันเพียงสองคน แต่หูที่ไวต่อการเผือกของเว่ยฟางซินกลับทำงานได้ดีเยี่ยม"เรียนท่านผู้สำเร็จราชการ แผนล่อซื้อของฮูหยินเมื่อคืนได้ผลขอรับ มีหนูสกปรกสองตัวลอบเข้าไปในคุกใต้ดินเพื่อหวังจะปิดปากพยาน เวลานี้สายสืบเงาของข้ากำลังสะกดรอยตามพวกมันกลับไปที่รังแล้ว"มู่หานเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย นั

"ระวัง!"มู่หานเฟิงคำรามลั่น สัญชาตญาณทำงานเร็วกว่าความคิด เขาพุ่งทะยานพรวดเดียวเข้าประชิดตัวนาง วงแขนตวัดรวบเอวคอดกิ่วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง มืออีกข้างกดศีรษะทุยให้จมซุกกับอกเสื้อของเขา ก่อนจะทิ้งน้ำหนักเบี่ยงตัวกลิ้งหลบไปตามพื้นไม้กระดานอย่างฉิวเฉียด!ฉึก! ฉึก! ฉึก!ลูกธนูฝังลึกเข้ากับเสาไม้ด้านหลังตรงจุดที่นางเพิ่งยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว หางธนูยังสั่นระริกส่งเสียงหวีดหวิวชวนให้ขนหัวลุกฟางซินหลับตาปี๋ ซุกหน้าเข้าหาไออุ่นตามสัญชาตญาณเอาตัวรอด กลิ่นหอมของไม้จันทน์ผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศลอยเตะจมูกเต็มๆ กล้ามเนื้อหน้าอกที่อัดแน่นอยู่ใต้ร่มผ้าทำเอาสติที่ควรจะเตลิดกระเจิงเพราะความกลัว กลับกลายเป็นความฟินระดับสิบ!'โฮก! ซิกแพ็กเน้นๆ กลิ่นหอมฟุ้งสุดๆ เหล่ากงโหมดฮีโร่กู้ภัยนี่มันหล่อวัวตายควายล้มจริงๆ!' นางคิดพลางลอบสูดกลิ่นหอมเข้าปอดเฮือกใหญ่มู่หานเฟิงหอบหายใจสะท้าน เขากอดนางไว้แน่นจนนางแทบจมหลุบเข้าไปในแผงอกกว้าง เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายเต็มกรอบหน้าหล่อเหลา เมื่อครู่นี้เขาเกือบจะเสียนางไปแล้วจริงๆ!เยี่ยนชิงชักกระบี่ออกมายืนขวางหน้าเจ้านาย สอดส่ายสายตาตื่นตัวเข้าไปในช่องทางลับ

ภายในรถม้าที่มุ่งหน้ากลับจวนผู้สำเร็จราชการความเงียบโรยตัวปกคลุม มีเพียงเสียงล้อรถม้าบดขยี้กับแผ่นหินบนถนน ฟางซินเอนศีรษะพิงผนังรถม้า หลับตาพริ้มเพื่อไล่อาการปวดหนึบในหัวมู่หานเฟิงนั่งมองนางอยู่เงียบๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เขารู้ประวัติของเจ้าของร่างเดิมดี ฟางซินเติบโตมาในจวนราชครูอย่างยากลำบาก ถูกรังแกสารพัด แต่นางไม่เคยเฉียดใกล้เหตุการณ์นองเลือดหรือไฟไหม้ครั้งใหญ่เลยสักครั้ง แล้วความทรงจำเรื่องนักฆ่าองค์กรจันทร์ดับนั่นมาจากไหน?หรือว่า... มีบางอย่างในอดีตของนางที่แม้แต่สายลับของเขาก็สืบไม่พบ?รถม้าตกหลุมบนถนนจนกระเทือน ฟางซินนิ่วหน้า ศีรษะโงนเงนจะฟาดกับผนังไม้ มู่หานเฟิงขยับตัวเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ เขายื่นมือออกไปรองรับศีรษะทุยสวยนั้นไว้ ก่อนจะค่อยๆ รั้งตัวนางให้เอนมาซบลงบนไหล่กว้างของเขาแทน"พิงข้าไว้ จะได้ไม่กระเทือน" เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความประคับประคองที่เจ้าตัวก็คงไม่รู้ตัวฟางซินลืมตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าของเขาในความมืดสลัว นางขยับหาองศาที่สบายที่สุดบนไหล่เขาแล้วถอนหายใจยาว"ท่านพี่... ท่านว่าคนเราจะมีความทรงจำของคนอื่นหลงเหลืออยู่ในหัวได้ไหมเจ้าคะ" นางถามเสียงอู้อี้เขาเลื

สือเหยียนเหงื่อตกพลั่ก หันไปมองเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ แต่มู่หานเฟิงกลับเพียงแค่ถอนหายใจยาว ลึกๆ เขารู้ดีว่าห้ามไปนางก็คงแอบหนีไปก่อเรื่องอยู่ดี อย่างน้อยความตื่นตระหนกจากฝันร้ายเมื่อคืนก็ดูจะหายเป็นปลิดทิ้ง เขาพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงอนุญาตให้ลูกน้องทำตามใจภรรยาตัวป่วนเมื่อเจ้านายพยักหน้า สือเหยียนก็ไม่มีทางเลือก ประสานมือรับคำหน้าตื่น "ทะ... ทำขอรับ! ข้าน้อยจะไปจับเถ้าแก่หวังยัดใส่กระสอบเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!"องครักษ์ซ้ายใช้วิชาตัวเบากระโดดข้ามกำแพงจวนพุ่งออกไปทันที เว่ยฟางซินมองตามแล้วหัวเราะร่วน'เว่ยม่านเอ๋ยเว่ยม่าน เตรียมตัวรับบทนางเอกซีรีส์สู้ชีวิตที่โดนแผนตัวเองตอกหน้ากลับได้เลย!'...ยามเว่ย รถม้าของจวนผู้สำเร็จราชการจอดเทียบหน้าประตูหลังของจวนราชครูตามที่ระบุไว้ในเทียบเชิญเว่ยฟางซินก้าวลงจากรถม้าในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนเรียบหรู วันนี้นางตั้งใจแต่งตัวให้ดูบอบบางน่ารังแก เพื่อให้ดอกบัวขาวตายใจ เสี่ยวหยาเดินตามประกบติดอยู่ด้านหลัง สีหน้าขององครักษ์หญิงเรียบเฉยแต่ระแวดระวังทุกฝีก้าวเว่ยม่านยืนรออยู่หน้าประตูไม้บานเล็ก นางบีบน้ำตาปริ่มขอบตา ทว่าหางตากลับแอบจิกมองอย่

สือเหยียนหน้าแดงก่ำไปยันใบหู เผลอกลั้นหายใจเมื่อต้องปฏิบัติภารกิจน่าอายตามคำสั่งนายหญิง ท่าทางเงอะงะของเขาทำให้เว่ยฟางซินทนไม่ไหว"โว๊ะ! เรื่องมากจริง ถอยไป ข้าจัดการเอง!"เว่ยฟางซินถลกแขนเสื้อ เดินลุยเข้าไปจัดการ 'จัดฉาก' ภายในห้องด้วยตัวเอง นางจัดท่าทางของเว่ยม่านและเถ้าแก่หวังที่สลบไสลไม่ได้สติทั้งคู่ ให้นอนก่ายกอดกันอยู่บนเตียงไม้ ปลดสายคาดเอวเว่ยม่านออกเล็กน้อยให้ดูเย้ายวน จากนั้นก็ดึงผ้าห่มมาคลุมทับไว้ครึ่งๆ กลางๆ"เพอร์เฟกต์! ศิลปะการจัดวางระดับมาสเตอร์พีซ!" นางตบมือแปะๆ อย่างภูมิใจ "เอาล่ะ สือเหยียน ล็อกประตูจากด้านนอกให้แน่นหนาเหมือนเดิมนะ แล้วเราไปหาที่ซุ่มดูงิ้วโรงใหญ่กันเถอะ!"...ในเวลาเดียวกันนั้น ณ จวนผู้สำเร็จราชการมู่หานเฟิงนั่งหน้าตึงอยู่หลังโต๊ะหนังสือ ฎีกาตรงหน้าไม่ได้ถูกเปิดอ่านแม้แต่เล่มเดียว เขาปล่อยให้ฮูหยินตัวป่วนไปเยือนจวนราชครูได้เกือบชั่วยามแล้ว แต่ใจของเขากลับนั่งไม่ติดเก้าอี้ ยิ่งนึกถึงความเจ้าเล่ห์ของเว่ยม่าน ประกอบกับความซุกซนไม่กลัวตายของภรรยา เขาก็ยิ่งกระวนกระวาย หากนางเล่นพิเรนทร์จนพลาดท่าเสียทีขึ้นมาจะทำอย่างไร!"สือเหยียนก็ยังไม่ส่งข่าวกลับมา..."