ฮูหยินใหญ่หันไปมองสามีด้วยแววตาหวาดวิตก "ท่านพี่... ท่านเห็นซินเอ๋อหรือไม่? เหตุใดท่านผู้สำเร็จราชการถึงได้โกรธจัดเช่นนี้?" ความสับสนและลางสังหรณ์ร้ายทำให้คนเป็นแม่แทบจะล้มทั้งยืน นางรู้ดีว่าคนในจวนนี้จงเกลียดจงชังลูกสาวนางเพียงใด โดยเฉพาะ...ฮูหยินรองเว่ยเดินออกมาจากด้านหลัง นางหน้าซีดเผือดแสร้งทำเป็นตื่นตระหนกหลบอยู่หลังสามี แต่หางตากลับแอบจิกมองอย่างมาดร้าย"อุ๊ย ฮูหยินใหญ่จะตระหนกไปทำไมเจ้าคะ" ฮูหยินรองแสร้งบีบน้ำตาปริ่มขอบตา "บางทีคุณหนูใหญ่อาจจะนึกสนุก อยากกลับมาหา 'ความสุข' เก่าๆ ที่จวนเราก็ได้นะเจ้าคะ""เจ้าพูดบ้าอะไร!" ฮูหยินใหญ่ตวาดเสียงสั่น "ซินเอ๋อไม่มีทางทำเรื่องต่ำช้าเช่นนั้น!""ใครจะไปรู้ล่ะเจ้าคะ" ฮูหยินรองแสร้งทำน้ำเสียงเห็นใจ แต่คำพูดยังจิกกัด "สตรีที่แต่งออกไปแล้ว ย่อมต้องมีความเหงาเป็นธรรมดา หากนางจะแอบมาจิบชากับ 'คู่ขาเก่า' ในจวนนี้... ม่านเอ๋อก็ใจดีเตรียมถ้วยชาไว้รอรับ"มู่หานเฟิงหันกลับมามองฮูหยินรองด้วยสายตาอำมหิต ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมจนฮูหยินรองสะดุ้งสุดตัวถอยหลังกรูด ก้มหน้าหลบตาจนคางชิดอก ไม่กล้าปริปากพูดต่อหน้าเจ้านายเขาอีก"เยี่ยนชิง! ค้นให้ทั่ว! ใครขวาง
Last Updated : 2026-10-03 Read more