ฮูหยินหน้าหนา

'สงบเงียบดีแท้ บล็อกกิ้งห้องหอแบบนี้แหละถูกใจฉันที่สุด ไม่มีคนคอยจ้องจับผิด ไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วน่ารำคาญ และที่สำคัญ... ไม่ต้องมีเลิฟซีนให้ปวดหลังปวดเอว!'

นางหยิบขนมเปี๊ยะชิ้นใหญ่เข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มพองลม ไม่สนใจความหมายลึกซึ้งของการมีบุตรหลานแม้แต่น้อย

"อืม... ขนมเปี๊ยะนี่ไส้ถั่วกวนเนียนละเอียด หวานกำลังดี ไม่แสบคอ แป้งก็บางกรอบ ซอฟต์พาวเวอร์ยุคโบราณนี่มันเลิศจริงๆ" นางพึมพำกับตัวเองขณะหยิบพุทราแดงเข้าปากตามไปอีกเม็ด

'ดีงามพระรามแปด! นอนกินขนมบนเตียงนุ่มๆ นับตั๋วเงินไปวันๆ สามีก็ไม่อยู่กวนใจ นี่สิชีวิตมาสเตอร์พีซที่ตามหามานาน'

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังแว่วมาจากระเบียงทางเดินด้านนอก เสียงนั้นไม่ได้เร่งรีบ แต่ทุกจังหวะการก้าวเดินกลับแฝงไปด้วยพลังกดดันมหาศาล รังสีอำมหิตแผ่ซ่านลอดผ่านช่องว่างใต้บานประตูเข้ามาในห้อง อุณหภูมิรอบกายคล้ายจะลดต่ำลงกะทันหันจนเสี่ยวชุ่ยที่ยืนอยู่มุมห้องตัวสั่นสะท้าน

ปัง!

บานประตูไม้เนื้อแข็งถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่น

มู่หานเฟิงในชุดขุนนางเต็มยศสีดำสนิทปักลวดลายพยัคฆ์ด้วยดิ้นเงินและดิ้นทองก้าวเข้ามา รูปร่างสูงใหญ่กำยำแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบและคาวเลือดจางๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นถมึงทึง นัยน์ตาสีรัตติกาลดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองฝ่าความมืดสลัวเข้ามาภายใน

เขากะจะเดินเข้ามาข่มขู่ให้สตรีปากดีที่กล้าประกาศกร้าวกลางหอสุราตกใจกลัวจนสติแตก ร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตาจากเขา

แต่ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือ... ฮูหยินป้ายแดงของเขากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงกว้าง มือหนึ่งถือพุทราแดง อีกมือถือขนมเปี๊ยะแหว่งๆ ปากกำลังเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย เศษแป้งขนมเปี๊ยะสีขาวเกาะติดอยู่ที่มุมปากล่าง นัยน์ตากลมโตคู่นั้นกะพริบปริบๆ มองมาที่เขาโดยไม่มีวี่แววของความหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

มู่หานเฟิงลมหายใจสะดุดกึก คิ้วกระตุก มุมปากเหยียดตึง มือหนาตวัดชักกระบี่สั้นประจำกายที่ห้อยอยู่ข้างเอวออกมาด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

เคร้ง!

คมกระบี่เหล็กกล้าเย็นเฉียบพาดจ่อเข้าที่ลำคอขาวผ่องของเว่ยฟางซินทันที ห่างจากเส้นเลือดใหญ่เพียงเส้นผมกั้น

เขาโน้มตัวลงมาประชิด กดเสียงต่ำแหบพร่าคุกคาม แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร

"เจ้าคิดว่าแต่งเข้ามาในจวนของข้าแล้วจะได้เสวยสุขงั้นหรือ เว่ยฟางซิน? หากเจ้าเป็นสายลับที่ผู้ใดส่งมาเพื่อสอดแนม ข้าจะปาดคอเจ้าทิ้งเสียเดี๋ยวนี้ ไม่ต้องรอให้ถึงเช้า"

เว่ยฟางซินชะงักงันไปสามวินาที ขนมเปี๊ยะในปากหยุดเคี้ยวค้าง

นางหลุบตามองคมกระบี่ที่จ่อคอหอยสลับกับเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าดุดันที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ สันกรามคมกริบเข้ารูป คิ้วเข้มพาดเฉียงรับกับดวงตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบ แม้จะแผ่รังสีฆาตกรออกมาเต็มพิกัด แต่ความหล่อกระแทกตานั้นมันปิดไม่มิดเลยจริงๆ

'หล่อวัวตายควายล้ม! ดุดันไม่เกรงใจใครสุดๆ พระเอกซีรีส์ตัวท็อปยังต้องหลบทางให้!'

นางกลืนขนมเปี๊ยะและพุทราแดงลงคอดังอึก เอียงคอหลบคมกระบี่เพียงเล็กน้อยอย่างไม่สะทกสะท้าน แล้วช้อนสายตาสุกใสขึ้นมองเขายิ้มๆ รอยยิ้มนั้นทั้งหวานหยดย้อยและยียวนกวนประสาทในเวลาเดียวกัน

"ท่านพี่... เข้ามาใกล้ประชิดตัวขนาดนี้ บล็อกกิ้งมันได้มากเลยนะเจ้าคะ"

มู่หานเฟิงขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม นัยน์ตาฉายแววงุนงง

"บล็อกกิ้งคือสิ่งใด เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด!"

"อ๋อ... ช่างมันเถอะเจ้าค่ะ มันเป็นศัพท์เฉพาะทางของข้าเอง"

เว่ยฟางซินยิ้มกริ่ม ยกนิ้วชี้เรียวยาวขึ้นแตะเบาๆ ที่สันกระบี่ของเขา ดันมันออกห่างจากลำคอตัวเองอย่างเชื่องช้า

"แต่กระบี่ของท่านพี่มันเย็นเยียบไปหน่อยนะเจ้าคะ... ในค่ำคืนวสันต์อันมีค่าเช่นนี้ เปลี่ยนจากกระบี่เย็นๆ เป็นเอาแขนแกร่งๆ ของท่านพี่มาพาดคอข้าแทนไม่ได้หรือเจ้าคะ ข้าว่าคืนนี้... ข้าคงจะนอนหลับสบายและฝันดีกว่าเอาเหล็กเย็นๆ มาจ่อคอตั้งเยอะเลย"

มือหนาที่กำด้ามกระบี่ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เขามองสตรีหน้าไม่อายตรงหน้าที่ไม่เพียงไม่กลัวตาย แต่ยังกล้าส่งสายตาแพรวพราวแทะโลมเขาอย่างเปิดเผย ซ้ำยังพูดจาเกี้ยวพาราสีบุรุษหน้าตาเฉย

เขาผู้คุ้นชินกับเสียงร้องไห้คร่ำครวญและสายตาหวาดกลัวของสตรีทั้งเมืองหลวง กลับรับมือกับความหน้าหนาของฮูหยินป้ายแดงผู้นี้ไม่ถูก

และโดยไม่ทันตั้งตัว... ภายใต้ใบหน้าที่ยังคงปั้นปึ่งเหี้ยมเกรียม ปลายหูขาวสะอาดของท่านผู้สำเร็จราชการจอมโหด ก็ค่อยๆ ซับสีเลือด เปลี่ยนเป็นสีแดงเถือกขึ้นมาทีละน้อยอย่างไม่อาจควบคุมได้ แผ่ลามไปถึงลำคออย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางสายตาขบขันของสตรีบนเตียงที่ลอบยิ้มอย่างผู้มีชัย